Τρίτη, 10 Ιουλίου 2012

Απο τον panguite στον Pangu και ακόμα παραπέρα


Το κόλλημα που έχω να διαβάζω προσεχτικά τις πιο άσχετες ειδήσεις που κυκλοφορούν καθημερινά στην ειδησεογραφία πολλές φορές μου βγαίνει σε καλό, καθώς συχνά προκύπτουν ενδιαφέρουσες συνδέσεις και προεκτάσεις, σίγουρα πιο ενδιαφέρουσες από τις αναμενόμενες ειδήσεις για την νέα κυβέρνηση, την κρίση τα μπάνια του λαού και τις κόντρες των πολιτικών, συνδέσεις που βοηθούν τα εγκεφαλικά μου κύτταρα να επιβιώνουν και από την ζέστη αλλά και από την υπόλοιπη ειδησεογραφία.

Έτσι η ανάγνωση μιας επιστημονικής ανακοίνωσης που πέρασε στα ψηλά λόγω της πιο σημαντικής είδησης που έπαιζε εκείνες τις ημέρες στον επιστημονικό τομέα για το περιώνυμο «σωματίδιο του θεού», ή καλύτερα «καταραμένου σωματιδίου» (goddamn particle) λόγω του φευγαλέου χαρακτήρα του, με οδήγησε από τα πρόσκαιρα στα αιώνια και από την ανακάλυψη ενός καινούργιου ορυκτού στις παλαιές κοσμογονικές ιστορίες του κόσμου.



Και βέβαια μπορεί κάποιος να αναρωτηθεί τι σχέση μπορεί να έχει η ανακάλυψη ενός αγνώστου ορυκτού κρυμμένου σε έναν μετεωρίτη που έπεσε το 1969 στο Μεξικό, από τα πρώτα στέρεα υλικά που εμφανίστηκαν στο ηλιακό μας σύστημα πριν 4.5 δις χρόνια όπως μας λένε οι επιστήμονες, με τις κοσμολογίες, αλλά οι επιστήμονες που είναι πονηροί και διαβασμένοι ονόμασαν το νέο ορυκτό πανγκουίτη (panguite) προς τιμήν του γίγαντα Πανγκου (Pangu) και μου δώσαν έναυσμα για ένα ακόμα ταξίδι.



Βλέπετε μια κοσμογονική ιστορία της Κίνας μας λέει τα εξής:
Στην αρχή υπήρχε μόνο το άμορφο Χάος το οποίο κάποια στιγμή σχημάτισε ένα κοσμικό αυγό στο εσωτερικό του οποίου γίνονταν για 18.000 χρόνια οι απαραίτητες διαδικασίες ώστε να ισορροπήσουν μέσα του οι αντίρροπες δυνάμεις του γιν και του γιάνγκ. Μόλις αυτές διαχωρίστηκαν και ισορρόπησαν, μέσα στο κοσμικό αυγό εμφανίστηκε ο τριχωτός κερασφόρος γίγαντας Pangu (ή Pan’ Ku), ο οποίος βάλθηκε αμέσως να δημιουργήσει τον κόσμο. Ετοιμοπόλεμος καθώς ήταν και οπλισμένος με ένα τσεκούρι απέκοψε, και χώρισε το γιν από το γιάνγκ και το πάνω μέρος του αυγού από το κάτω δημιουργώντας έτσι τον Ουρανό και την Γή. Για να μπορέσει όμως να τα κρατήσει χωριστά μπήκε ανάμεσα τους και άρχισε για άλλα 18000 χρόνια να σπρώχνει με τα δυνατά του χέρια τον ουρανό μακριά από την Γη κατά το οποίο διάστημα και ο ίδιος συνεχώς ψήλωνε ώστε να αντεπεξέλθει στο έργο. Κάποιοι λένε πως τον βοήθησαν και τα τέσσερα γνωστότερα μυθικά όντα στην δουλειά αυτή, η χελώνα, ο φοίνικας, ο δράκος και το χιμαιρικό πλάσμα γνωστό ως Qilin, αλλά αυτή είναι άλλη ιστορία.


Με το πέρας των 18.000 ετών και αφού ο διαχωρισμός είχε γίνει ο γίγαντας αποτραβήχτηκε και ξάπλωσε να πεθάνει όμως το έργο της δημιουργίας δεν σταμάτησε εκεί αφού από το σώμα του δημιουργήθηκε ο κόσμος. Το αριστερό του μάτι έγινε ο ήλιος και το δεξί η σελήνη. Από την ανάσα του δημιουργήθηκαν οι άνεμοι και από την φωνή του ο κεραυνός, ενώ ο ιδρώτας του έπεφτε σαν βροχή. Από το αίμα του δημιουργήθηκαν τα ποτάμια και από τις τρίχες του σώματος τα δέντρα και οι θάμνοι. Τα κόκκαλα του έφτιαξαν τα βουνά και τα ορυκτά. Οι μύες του τέλος έγιναν η εύφορη γη. Επίσης λέγεται πως στο σώμα του είχε ψείρες οι οποίες πέφτοντας δημιούργησαν τα ζώα και τα ψάρια, ενώ η δημιουργία των ανθρώπων ήταν έργο της θεάς Nuga που παίρνοντας λάσπη από τις όχθες των ποταμιών τους μορφοποίησε όπως αυτή ήθελε.




«Και όπως το ψύχος εξήλθε απο το Niflheim (ο κόσμος της ομίχλης, ένας από τους 9 κόσμους όπου κυριαρχεί ο πάγος) μαζί και όλα τα απαίσια πράγματα, έτσι και ότι είχε στραμμένο την όψη προς το Múspellheim (ο κόσμος της φωτιάς) ζεστάθηκε και φωτίστηκε. Αλλά το Ginnungagap (το πρωταρχικό χάος-κενό) ήταν τόσο ήρεμο όσο ο αέρας χωρίς άνεμους, και όταν η καυτή ανάσα συνάντησε τον πάγο αυτός έλειωσε και άρχισε να στάζει και τότε η ζωή εμφανίστηκε από τις στάλες, με την μορφή ενός ανθρώπου και με την δύναμη αυτού που έστειλε την ζέστη. Και αυτός ονομάστηκε Υμίρ»

Για έναν άλλο γίγαντα τον Υμίρ, τον πρώτο γίγαντα του πάγου που δημιουργήθηκε από τις στάλες των στοιχειακών δυνάμεων – όπως και η γίδα Auðumbla που τον ανέθρεψε-  και που έδρασε όπως και ο Pangu μας μιλάνε οι έδδες από τις οποίες μεταφράζω (από την Αγγλική μετάφραση) κάποιους στίχους για να δούμε τις μεγάλες ομοιότητες.

απο το Voluspa
Στις παλαιές εποχές όπου ζούσε ο Υμίρ
ούτε θάλασσα ούτε άμμος, ούτε δροσερά κύματα
μα ούτε η γη υπήρχε, ούτε ο ουρανός απο πάνω
μα μόνο ένα χαοτικό χάσμα (το Ginnungagap), και πουθενά γρασίδι

και απο το Grimnismal
Από την σάρκα του Υμίρ, φτιάχτηκε η γη
απο το αίμα του η θάλασσα
απο τα κόκκαλα του οι λόφοι
από τις τρίχες του τα δέντρα και τα φυτά
και  απο το κρανίο του ο ουρανός
και απο τα φρύδια του οι θεοί φτιάξαν την Midgard
για τους γιούς των ανθρώπων
αλλά απο το μυαλό του φτιάχτηκαν τα σύννεφα που κινούνται στον ουρανό.

Και ένα ωραίο τραγουδάκι αφιερωμένο στον παγο-γίγαντα και την δημιουργία.

From Ymir's flesh the earth was made
And from his blood the seas
Crags from his bones, trees from his hair
His skull made the sky so free

From his eyebrows the blessed gods
Made Midgard for the sons of men
And from his brains
Storm-threatening clouds

Midgard arise
From the ashes of a thousand years of war
The spark of life
Touch the elm and the ash tree
Deep within their core



 Σε όλες βέβαια τις παραπάνω ιστορίες ο παρατηρητικός αναγνώστης θα βρει πολλές ομοιότητες και με την Ελληνική μυθολογία πχ με τον διχασμό του Ουρανού και της Γής απο το Κρόνο, το ορφικό Αυγό και το ζεύγος Κρόνος Ανάγκη που για τους ορφικούς γεννά τον Φάνητα, τον Άτλαντα  και άλλες πολλές τις οποίες είμαι σίγουρος πως γνωρίζετε οπότε δεν θα επεκταθώ παρά θα βάλω μόνο ένα κομμάτι από την ύστερη ιστορία του Περσέα με τον Άτλαντα όπως μας την διηγείται ο Οβίδιος στις μεταμορφώσεις του για να δούμε άλλη μια αξιοσημείωτη ταύτιση
.


Δεν μίλησε άλλο, παρά αποστρέφοντας το πρόσωπο του, σήκωσε την απαίσια κεφαλή της Μέδουσας με το αριστερό του χέρι. Και ο Άτλας πελώριος και πλατύς μεταμορφώνεται σε βουνό. Η μεγάλη του γενειάδα και οι τρίχες του γίνονται δάση, οι ώμοι και τα χέρια του κορυφογραμμές και το κεφάλι του η κορυφή της ψηλότερης βουνοκορυφής. Τα κόκκαλα του αλλάζουν σε πέτρες. Μεγεθυμένος παντού, μεγαλώνει σε τεράστια ύψη. Γιατί έτσι το προστάξατε Ω! ισχυροί θεοί, που τώρα τον ουρανό με τα αναρίθμητα άστρα διατάζετε να στηρίζονται πάνω του.


Τέλος επειδή το ένα οδηγεί στο άλλο και ο Πανγκουίτης στον Pangu όποιος αναγνώστης έχει όρεξη μπορεί να συνεχίσει τις ενδιαφέρουσες αναζητήσεις απο εδώ κοιτώντας πχ την σχέση των 2*18000 ετών με τον μέγα ενιαυτό των βαβυλωνίων και τον Ηράκλειτο, τα τέσσερα ζώα των κινέζων σε σχέση με αυτά των Ινδών ή τις ορφικές απεικονίσεις του Κρόνου με τον ζωδιακό έτσι ώστε  να συνεχίζουμε να ασκούμε τα  εγκεφαλικά μας κύτταρα παρά τον καύσωνα


Ἡράκλειτος ἐκ μυρίων ὀκτακισχιλίων ἐνιαυτῶν ἡλιακῶν (τὸν μέγαν ἐνιαυτὸν εἶναι) Censorinus, De die Nat. ii, Herakleitos et Linus, XDCCC.

2 σχόλια:

καλλίμαχος είπε...

Έψαξα για το απόσπασμα του Ηρακλείτου και μου φαίνεται λίγο αμφίβολο- υπάρχει στον Κενσορίνο του 3ου αιώνα (de die natali), ο οποίος αντλεί πληροφορίες από ψευδο-Πλούταρχο του 2ου αιώνα (placita philosophorum), ο οποίος αντιγράφει (ή συντέμνει) με την σειρά του τον Αέτιο, που γράφει περί τον 1ο αιώνα μαχχ.

Christos Panopoulos είπε...

Σωστά,φαντάζομαι εξίσου εμφίβολο όσο και τα περισσότερα (η πλειοψηφία δηλαδή) μεταφερμένα απο ύστερες πηγές.
Πάντως ο χρονικός αυτός (και άλλοι) κύκλοι έπαιζαν έτσι κι αλλιώς οπότε το ταξίδι δεν σταματά ακόμα και αν δεν είπε τίποτα τέτοιο ο Εφέσιος.