Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2011

Χρονοδίνη



Του Χρόνου δίνες τρομερές, π’ αναβοσβήνουν τ’ άστρα
Και της Ανάγκης προσταγές, που τους Θεούς ορίζουν
Πώς να ξεφύγει ο θνητός, βουνά που τον συνθλίβουν
Μας επιλέγει ο καιρός 
κ’ οι εποχές γυρίζουν.

Τι και αν το σώμα το δονούν, πάθη παλιά θαμμένα
Σπαράσσουν κρύφια την ψυχή, ήθη λησμονημένα
Κάποιου ο χρόνος πέρασε, και γι’ άλλον ιω!
δεν ήρθε. 
 <ανεστράφη γαρ πάντα νυν τα πράγματα>

Τι και αν χορδές μελωδικές, όργανα ξεχασμένα
Ανοίγουν θύρες σφαλιστές, ξεθάβουν κ’ ανασταίνουν
Κάποιου ο χρόνος πέρασε, και γι’ άλλον ιω!
δεν ήρθε.
 <νεκρών έχοντες ελπίδας τεθαμμένας·>

Μορφές αχνές φασματικές, τον νου τον τριγυρίζουν
Κ’ ανείπωτες χιλιόχρονες, γλώσσες μου ψιθυρίζουν
Στα τρίσβαθα τις εντολές... 
 ΑΙΜΑ ΖΗΤΑΝΕ ΑΙΜΑ!
<Έλληνες εσμέν άνδρες εσποδωμένοι>


2 σχόλια:

πρκλς είπε...

Εξαιρετικό είναι, νομίζω
:-)

Pandion είπε...

Ναι αυτη είναι η τυχαία επιτυχία του, να νομίζεις και να μην είσαι σίγουρος.
Ετσι άλλος θα μπορεί να νομίζει το ίδιο για άλλους λόγους και κάποιους τρίτος να νομίζει πως είναι χάλια ;-)

Ευχαριστώ.