Δεν είναι η φωτιά, είναι ο καπιταλισμός.

Δεν είναι η φωτιά, είναι ο καπιταλισμός, μας λέει αρκετά σωστά το σύνθημα (No es fuego es capitalismo), που τις τελευταίες ημέρες κάνει την εμφάνισή του στα κοινωνικά δίκτυα για να δώσει το στίγμα της απίστευτης καταστροφής που συμβαίνει στην Αμαζονία. Στα κοινωνικά δίκτυα και σε ένα πλήθος κόσμου που ξαφνικά ξύπνησαν, επειδή για τους όποιους δικούς τους λόγους κάποια πρακτορεία ειδήσεων αποφάσισαν να δώσουν μια δυσανάλογα μικρή έκταση στην καταστροφή μερικές βδομάδες μετά την αρχή της. Το ίδιο πλήθος κόσμου και τα ίδια μέσα που φαίνεται πως ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν ακούσει πως οι φωτιές στην Αμαζονία είναι εξολοκλήρου οφειλόμενες στον ανθρώπινο παράγοντα και πως σχετίζονται με οικονομικά κίνητρα, αφού η αποψίλωση του Αμαζονίου και οι φωτιές συμβαίνουν για να δημιουργηθούν καλλιεργήσιμες εκτάσεις, στις οποίες οι αγρότες της Βραζιλίας και των άλλων Λατινοαμερικάνων χωρών με εξευτελιστικά ποσά θα παράγουν αγαθά για να θρέψουν τον υπόλοιπο κόσμο (Δηλαδή εμάς που έχουμε FB και ανεβάζουμε αυτά τα τσιτάτα). Ένα πλήθος κόσμου και ειδησεογραφικά που δεν είχαν ακούσει μέχρι τώρα για τις βίαιες και συχνά δολοφονικές μετακινήσεις γηγενών πληθυσμών για να καταφέρουν οι διάφορες εταιρίες με την ανοχή των τοπικών κρατών να πράξουν τα ανωτέρω. Για δολοφονίες και εξαφανίσεις οικολόγων ακτιβιστών και γηγενών. Για όλα αυτά δεν είχαμε ακούσει τίποτα και ξαφνικά όλος ο κόσμος ανακάλυψε πως φταίει ο νύν πρόεδρος της Βραζιλίας Ζαΐχ Μεσσίας Μπολσονάρου (ο οποίος δεν έχει κλείσει ούτε ένα έτος σαν πρόεδρος της χώρας) επειδή ο ίδιος έχει σε διάφορα θέματα ακραίες "δεξιές" ιδέες. Και για αυτό τον κατηγορούν άλλοι σύγχρονοι του που εμφορούνται ας πούμε από αριστερές- ανθρωπιστικές ιδέες. Μιλάμε για θέματα σχετικά με αμβλώσεις, ομοφυλόφιλους πολιτικές τοποθετήσεις και ανάλογα ζητήματα. Λές και τις άλλες χρονιές δεν καίγονταν και δεν αποψιλώνονταν ο Αμαζόνιος ή δεν συνέβαιναν όλα αυτά που περιέγραψα. Απλά συνέβαιναν σε μικρότερο βαθμό και ο Μπολσονάρου ίσως ευθύνεται στην υποβοήθηση που οδήγησε στην σημερινή ένταση του φαινομένου.

Το θέμα είναι πως όλοι αυτοί μετέχουν ισόποσα και συνήθως υποστηρίζουν εξίσου το ίδιο οικονομικό-κοινωνικό σύστημα δηλαδή τον καπιταλισμό. Ένα σύστημα που για να βελτιώσουμε λίγο το αρχικό σύνθημα ταυτίζεται με την φωτιά. Δηλαδή Η Φωτιά Είναι ο Καπιταλισμός θα λέγαμε. Γεγονός λογικό καθώς σαν σύστημα άρχισε να κυοφορείται την χρονική στιγμή που ο άνθρωπος ανακάλυψε πως η καύση των εν αφθονία έτοιμων πηγών ενέργειας που βρέθηκαν στην γη μπορεί να του προσφέρει άμεσα άλλες μορφές ενέργειες ώστε να δημιουργήσει τον σύγχρονο τεχνολογικό πολιτισμό. Ο σύγχρονος πολιτισμός και ο καπιταλισμός υπάρχουν γιατί βρήκαμε έτοιμα στην γή να καίμε Πετρέλαιο, φυσικό αέριο κτλ. Είναι ένας πολιτισμός της φωτιάς. Το αντίθετο της πραγματικής οικονομίας που οφείλει να σημαίνει συντήρηση αυτών που δεν μπορείς να παράξεις. Τι πιο λογικό από το να επεκτείνεται με φωτιές. Φωτιές στα δάση, φωτιές πολέμου, φωτιές γενικώς.




Οι δυνατότητες που μας έδωσε αυτή η μετατροπή ενέργειας, η τεχνολογία που μπορέσαμε να παράξουμε λόγω αυτού του γεγονότος μέσα σε εκατό χρόνια οδήγησε στο σημερινό παρανοϊκό σύστημα που για να λειτουργήσει πρέπει να παρουσιάζει συνεχώς ρυθμούς ανάπτυξης, δηλαδή ολοένα αυξανόμενη παραγωγή, ολοένα αυξανόμενη κατανάλωση, ολοένα αυξανόμενη καύση. Στην πραγματικότητα αυτό είναι η φωτιά. Σήμερα, σε μια Βραζιλία που μετά από περίπου 15 χρόνια με συνεχούς ρυθμούς αύξησης του ΑΕΠ και της οικονομίας (από 1-7% κάθε χρόνο) βρέθηκε με αρνητική ανάπτυξη  το 2015-17 (ενώ είχε περάσει στην 5-6 παγκόσμια θέση σαν οικονομία) και παλεύει πάλι να μπεί στο κλάμπ των επιτυχημένων οικονομικά χωρών (την ίδια ώρα που όπως παντού αυξάνονται οι ανισότητες των πολιτών της). Πως παλεύει να το κάνει αυτό; Μα φυσικά αυξάνοντας την παραγωγή της. Για να αυξήσει την παραγωγή της και άλλο πρέπει να αποψιλώνεται συνεχώς και μεγαλύτερο ποσοστό του Αμαζονίου. Αυτή η λογική και οι πρακτικές που απορρέουν από αυτή δεν περιορίζονται στην Βραζιλία αλλά είναι παγκόσμιες. Ισχύουν για τα δάση της Φιλανδίας και της Σουηδίας, για τα ψάρια της Μεσογείου και του Ατλαντικού, για το υπέδαφος και τα ποτάμια της Κίνας, για την Ανταρκτική, την Αρκτική, για όλον τον πλανήτη. Γιατί όλος ο πλανήτης χορεύει στους ρυθμούς του μοναδικού συστήματος που επικρατεί παγκοσμίως δηλαδή του καπιταλισμού, ο οποίος για να συνεχίσει να λειτουργεί πρέπει να προκαλεί τα παραπάνω.



Ο Καπιταλισμός εκτός από το χαρακτηριστικό της φωτιάς έχει και άλλα δύο βασικά γνωρίσματα. Την αναλγησία των ιερέων του και την τυφλή πίστη των οπαδών του. Για το πρώτο δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Τα χρόνια της κρίσης οι άρχοντες του καπιταλισμού κατάφεραν να μεγαλώσουν την ψαλίδα που τους χωρίζει με τους υπηκόους καταναλωτές από κάτω. Το διεθνές εμπόριο, οι εντεινόμενες παγκόσμιες καταστροφές, όπως αυτή στην Βραζιλία και ένα σωρό άλλα ανάλογα γεγονότα καθίστανται εφικτά γιατί υπάρχουν αυτοί που έχουν την δύναμη να τα οργανώνουν και να κατευθύνουν τα αποτελέσματα εκεί που θέλουν. Οι αρχιερείς του συστήματος. Οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει διάφορους μύθους με τους οποίους ταΐζουν τα πιστά πλήθη, όπως για παράδειγμα πως μπορεί να υπάρχει μονίμως ανάπτυξη σε ένα πεπερασμένο πλανήτη με αυξανόμενο πληθυσμό. Πως όλοι μπορούμε δημοκρατικά να μετέχουμε του συστήματος και με τις ικανότητες μας να έχουμε την δυνατότητα να γίνουμε αρχιερείς. Πως το σύστημα αυτό είναι το καλύτερο που υπάρχει καθώς ταυτίζεται με τις σύγχρονες κοινοβουλευτικές δημοκρατίες (πάλι το καλύτερο πολιτικό σύστημα που υπάρχει), με την άνοδο του βιοτικού μας επιπέδου, με τον ανθρωπισμό, με την δυνατότητα κατανάλωσης αγαθών που δεν θα μπορούσαμε να έχουμε αλλιώς (όντως) κτλ.

Για να αποκτούν μια αληθοφάνεια οι "μύθοι" αυτοί, το σύστημα παρουσιάζει και διάφορους θαυματοποιούς και μεσσίες που ενσαρκώνουν το πνεύμα και τις αξίες του. Να ο Ριτσαντ Γκίρ πχ που ενδιαφέρεται για τους μετανάστες στην Μεσόγειο και βάζει χέρι στους Ιταλούς "φασίστες". O Richard που με ένα Net worth 100εκ $ "αξίζει" όσο 200.000 Σομαλοί βάσει του μέσου GDP ανά κάτοικο της χώρας αυτής (περίπου 500$) που μετέχει στις μεταναστευτικές ροές (ενώ ο στατιστικά μέσος Ιταλος με 32000 αντιστοιχεί σε μόνο 64 Σομαλούς). Το ποσό καταντά γελοίο αν πχ παίρναμε για παράδειγμα το net worth του Rock που βρέθηκε φέτος πρώτος στην σχετική λίστα των ηθοποιών και είναι 320εκ. δηλαδή όσο ζουν 640.000 Σομαλοί τον χρόνο. Το ότι δεν μας φαίνεται τραγικά αστείο να κάνει δηλώσεις υπέρ των μεταναστών ο κάθε Γκιρ ή να ανεβάζει σχετικά ποστ ευαισθητοποίησης για τον Αμαζόνιο ο The Rock (που για να κρατάει τον ζηλευτό μυικό του όγκο πρέπει να τρώει ένα κιλό μοσχάρι την ημέρα), ο οποίος για κάθε του ποστ στο instagram λαμβάνει και κανά 700.000$ και το μόνο που κάνουμε είναι να τους αντιγράφουμε, απλά επιβεβαιώνει αφενός την δύναμη του συστήματος και αφετέρου την βλακεία της πίστης μας σε αυτό.

Η επίδειξη ψεύτικου ενδιαφέροντος και ανθρωπιστικών αξιών εκ μέρους του συστήματος στοχεύει εξολοκλήρου τους μετέχοντες σε αυτό πιστούς του. Δηλαδή εμάς - τους τυχερούς του δυτικού κόσμου - που μπορούμε να δούμε την ταινία του Rock στο σινεμά, που θα αγοράσουμε όποτε θέλουμε να φάμε μοσχάρι (για την ζωοτροφή του οποίου πρέπει να αποψιλωθεί ο Αμαζόνιος κτλ), που θα μιλήσουμε στο Galaxy και το Iphone μας με τους φίλους μας, που έχουμε Internet και θα ανεβάσουμε αυτό το άρθρο. Πράγματα που ενισχύουν την πίστη μας στο σύστημα. Φυσικά δεν αφορούν αυτούς για τους οποίους δεν πρέπει να γνωρίζουμε, όπως πχ το GDP ανά Σομαλό, τους ιθαγενείς του Αμαζονίου, ουσιαστικά τα 2/3 του πλανήτη που αφαιμάσσονται για να λειτουργεί το σύστημα και να νομίζουμε εμείς οι εντός, και οι παραμυθιασμένοι εκτός, πως θα έρθει μια μέρα σαν την δευτέρα παρουσία που οι μεσσίες μας , ίσως ο ίδιος ο the Rock με την εξαιρετική του δύναμη και τους followers του, θα καταφέρουν να κάνουν αυτή την ποιότητα ζωής εφικτή για όλους τους ανθρώπους.

Ο καπιταλισμός, όπως και τα άλλα ηττημένα του 2ου παγκοσμίου πολέμου συστήματα, μοιράζονται μια καταγωγική συγγένεια με την μεσαιωνική Ευρώπη από την οποία ξεπήδησαν με τον ερχομό της νεοτερικότητας. Αυτή δεν είναι άλλη απο τον χριστιανισμό στο οποίο φυσικά βασίζεται και η αναλγησία των αρχιερέων του, όπως και η βλακώδης πίστη των οπαδών του. Οι μεσσιανικές - για τους απο κάτω - πεποιθήσεις του συστήματος ταυτόχρονα με την φρικοδέστερη ακόρεστη εκμετάλλευση, η δικαιολόγηση της αφαίμαξης του "άλλου" ταυτόχρονα με λεκτική επίδειξη αγαπησιάρικου ανθρωπισμού, η χρησιμοθηρική αντιμετώπιση της φύσης, η αντικειμενοποίηση της Γης, όλα αυτά τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού προέρχονται από εκεί (όπως αντίστοιχα η ικανότητα ανάπτυξης τεχνολογίας μέσω της επιστήμης βασίζεται στον Ελληνορωμαϊκό πολιτισμό). Εκεί που το αυξάνεστε και πληθύνεστε αποτέλεσε θεική εντολή. Εκεί που το να σώζεις την ψυχή ινδιάνων σκοτώνοντας τους βρήκε την ηθική του αιτιολόγηση. Εκεί που η Προμηθεική φωτιά έπαψε να έχει ένα ολόκληρο Πάνθεον για να την συγκρατεί και απέμεινε εργαλείο στα χέρια παρανοϊκών θιασωτών του βιβλικού μονοθεϊσμού.

Ο Καπιταλισμός κατάφερε και επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο περίπου παράλληλα με τον βαθμό επιρροής του Δυτικού μονοθεϊσμού σε αυτόν. Και οι μαθητές φάνηκαν εξίσου καλοί σε αυτό, όσο και οι δάσκαλοι. Ακόμα καλύτεροι μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις, καθώς δεν είχαν προλάβει ή δεν είχαν την ευκαιρία να εμπεδώσουν κάποια άλλα - εγγενή στον Δυτικό κόσμο- πράγματα, όπως ο ανθρωπισμός της Αρχαιότητας, ο Ουμανισμός, ο Διαφωτισμός κτλ. Ο καπιταλισμός, σαν παγκόσμιο σύστημα, κατέστει εφικτός, γιατί είχε πρώτα περάσει ο χριστιανισμός καταστρέφοντας, εξαφανίζοντας και αλώνοντας τις γηγενείς παραδόσεις, τα ιδιαίτερα τοπικά συστήματα ηθών και συνολικά τις αντιστάσεις του αυτόχθονα ανθρώπου στην επιβολή αλλότριων συστήματων, κάνοντας τον - συνήθως μέσω γενοκτονίας και εθνοκτονίας- να πιστέψει πως η υπεροχή του κατακτητή οφείλεται στην υπεροχή της θρησκείας του και πως αυτή η υπεροχή διαχέεται και στις άλλες εκδηλώσεις του πνεύματος του, κοινωνικές, οικονομικές κτλ. Εξάλλου όσοι δεν πείστηκαν από το σύστημα με τις σχετικά πλάγιες μεθόδους, έφαγαν και τρώνε μερικές βόμβες στο κεφάλι για να μάθουν να λειτουργούν σωστά.

Μόνο που δεν ήταν φορέας υπεροχής αλλά καταστροφής. Όπως ακριβώς η επικράτηση του χριστιανισμού έφερε τον μεσαίωνα με τον αφανισμό των τοπικών εθνών (είτε φυσικά είτε πνευματικά), έτσι και η καθολική επικράτηση του καπιταλισμού θα φέρει τον αφανισμό του είδους άνθρωπος μαζί με όλα τα άλλα, δυστυχώς κατώτερα πια στην τροφική αλυσίδα, είδη. Λύσεις εντός του ίδιου συστήματος που δημιούργησε το πρόβλημα και με τα ίδια μυαλά και ψυχές που το γέννησαν δεν υπάρχουν*.

Η μόνη εφικτή λύση μπορεί να προκύψει μόνο μέσω της κήρυξης πραγματικού, ουσιαστικού και μέχρι τέλους πολέμου σε αυτά που μας έχουν φέρει στα πρόθυρα της εξαφάνισης. Πόλεμος στον μονοθεϊσμό, πόλεμος στον κοινωνικό-οικονομικά εφαρμοσμένο μονοθεϊσμό. Αλλά μάλλον είναι ήδη πολύ αργά και όλα αυτά γράφονται και διαβάζονται από μερικά ζόμπι που δεν κατάλαβαν πως είναι νεκρά.




*Πως για παράδειγμα το αυτό σύστημα που βασίζεται στην αυξανόμενη κατανάλωση θα μπορούσε ποτέ να υποστηρίξει την αναγκαία μείωση κατά 2/3 του παγκόσμιου πληθυσμού, ή την κατάργηση του διεθνούς εμπορίου με την εφαρμογή μεγάλων δασμών. 

* To Avatar η γαμάτη ταινία με οικολογικό-παγανιστικό περιεχόμενο που μας συγκίνησε όλους για την Μάνα Γη και τους γηγενής πληθυσμούς κόστισε το 2009 που βγήκε 237εκ ενώ απέφερε συνολικά κέρδη μέχρι σήμερα 2,780 δις σε δολάρια.  Αντίστοιχα 3.455 δις ήταν η μέση ετήσια συμμετοχή της γεωργίας στο ΑΕΠ της Βραζιλίας από 1996 μέχρι το 2019. 5.847 δις έφτασε να είναι το πρώτο τρίμηνο του 2019. Η διαφορά μεταξύ της υψηλής τωρινής τιμής συμμετοχής στο ΑΕΠ με την μέση όλων αυτών των χρόνων είναι όσο τα κέρδη του Avatar. Δηλαδή ο Αμαζόνιος που καίγεται. Ευτυχώς η ταινία ευαισθητοποίησε κόσμο. 

Ο Αμβρόσιος και οι λοιποί άθεοι που προκαλούν πλημμύρες

Την ώρα που ακόμα ανασύρονταν πτώματα ανθρώπων - τραγικών θυμάτων των πρόσφατων πλημμυρών στην περιοχή της Μάνδρας Αττικής - ο γνωστός για την ευψυχία του χριστιανός ποιμενάρχης Αμβρόσιος αναρτούσε στο προσωπικό του ιστολόγιο κείμενο στο οποίο επέρριπτε την ευθύνη των καταστροφών στο άθεο κράτος και τους άθεους λειτουργούς του (Τσίπρα και ΣΙΑ), ενώ επίσης εγκαλούσε (ώς λύση;) τους δημοσιογράφους που δεν σκέφτηκαν να έχουν στα πάνελ - προς πλήρωση του τηλεοπτικού γροτέσκου τσίρκου εκμετάλλευσης των συναισθημάτων - εκπροσώπους της ένθεης εκκλησίας. Τελικώς προσέφερε και λίγα λόγια μωροσοφίας από τα ευαγγέλια μην αποπροσανατολιστεί ο κόσμος και νομίζει πως απλά κάνει μικροπολιτική ή ακόμα χειρότερα πως γκρινιάζει σαν κερατωμένη γκόμενα επειδή δεν συμμετείχε σε κάποιο πάνελ, ενώ στην πραγματικότητα ως ιερέας προσφέρει τις κοινωνικές του υπηρεσίες. Βέβαια στο πρώτο σκέλος, ο Αμβρόσιος παρασυρμένος από την δεξιά του ρητορική φαίνεται να ξεχνάει πως πολλές φορές στο παρελθόν είχαμε φονικές πλημμύρες στην Αττική (μη εξαιρουμένης της περιοχής του Ασπρόπυργου στην οποία το πρόβλημα ήταν γνωστό. βλ. σελ12), άρα η ευθύνη φαίνεται να μην είναι προνόμιο των πρόσφατων και δηλωμένων άθεων αριστερών που μισεί ο Αμβρόσιος, αλλά πρέπει να αναζητηθεί αλλού.

Παρόλα αυτά, εν αγνοία του, ο φέρων τον μέλανα χιτώνα στρατιώτης του Χριστού, μίλησε αληθώς. Για τις καταστροφικές με τόσα θύματα πλημμύρες όντως φταίει το άθεο κράτος και οι άθεοι πολιτικοί και πολίτες του, οι οποίοι συλλογικά εμφανίζουν την μοντέρνα μορφή της τραγικότητας (στην αρχαία τραγωδία η τραγικότητα έγκειται στην άγνοια του ήρωα ή στην ανικανότητα του να απεμπολήσει την υπεροχή του, στην Σαιξπηρική εκδοχή η τραγικότητα έγκειται στην ανικανότητα του ήρωα να υπερβεί τις κακίες ή μικρότητες του παρότι συγκρούεται εσωτερικά, στην σύγχρονη εκδοχή η τραγικότητα έγκειται στην καθολική βλακεία του ήρωα και την ανικανότητα να αποκτήσει γνώση και κρίση επί των αποτελεσμάτων των πράξεων του). Φταίνε αυτοί όχι γιατί οι φυσικές καταστροφές με θύματα ανθρώπινες ζωές δεν είναι κάτι που συμβαίνει κατά καιρούς χωρίς να ευθύνεται κανένας (εξάλλου η ισχύς είναι γνώρισμα των Θεών) αλλά γιατί υπάρχουν και καταστροφές επικείμενες και προδιαγεγραμμένες (πχ μελέτη απο το 2004), βάσει των ίδιων των ανθρώπινων πράξεων. Φυσικά, εμείς στους αθέους, τους κατεξοχήν μάλιστα, τοποθετούμε και τον ίδιο τον Αμβρόσιο όπως επίσης και όλο το θρησκευτικό συνονθύλευμα που ονομάζεται χριστιανισμός. Όχι μόνο γιατί ως άθεους τους αντιμετώπιζαν οι σοφοί πρόγονοι μας (πχ Κέλσος, Πορφύριος) αλλά και γιατί το αποδεικνύουν καθημερινά με λόγους και πράξεις, τέτοιες ώστε πολλές φορές να έρχεται η Νέμεσις, αυτή που μοιράζει τα δικαίως οφειλόμενα, να υποδείξει τον λάθος δρόμο.

Τα περί τραγικότητας εύκολα ανιχνεύονται αρκεί να δούμε το ιστορικό παρόμοιων καταστροφών ή διαβάζοντας και ακούγοντας τις κατηγορίες περί ολιγωρίας, σχεδίων στο συρτάρι κτλ που καθημερινά εκτοξεύονται από δώ και κεί, όχι για να παγιωθεί επιτέλους η γνώση που αναφέρουμε παραπάνω αλλά για να επιβεβαιωθεί πως το ευθυνο-πετειν είναι το αγαπημένο σπόρ των σύγχρονων Ελλήνων. Τα τετριμμένα και γραφικά πια, "η φύση εκδικείται", "αφού μπαζώσαμε τα ρέματα", "με τόσα αυθαίρετα", "οι κακοτεχνίες του δημοσίου" κτλ  είναι γνωστά σε όλους και φυσικά εν πολλοίς ισχύουν. Αυτό που δεν είναι τόσο εμφανές στους πολλούς είναι το γιατί αυτή η τραγικότητα, αλλά και οι παραπάνω παρατηρήσεις, είναι αποτέλεσμα και οφείλονται στην αθεϊα όπως ξέρασε και το στόμα του Αμβρόσιου. Ο Αμβρόσιος που ξεχνάει αφενός πως οι μόνοι Άμβροτοι είναι οι Θεοί και αφετέρου πως ο χριστιανισμός, ώς μονοθεισμός, είναι αποκλειστικά υπεύθυνος (στον Δυτικό κόσμο) για την σταδιακή ιδεολογική αντικειμενοποίηση της θεάς Φύσις (δαιμονοποίηση --> απομάγευση), διαδικασία η οποία νομοτελειακά καταλήγει σε καταστροφή. Εξάλλου, όπως έχω υποστηρίξει και στο παρελθόν, δεν νομίζω ποτέ να έχει εκφραστεί από τα χείλη δήθεν θεού (Και εὐλόγησεν ὁ Θεὸς τὸν Νῶε καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτοῖς...) χειρότερη και πιο άθεη προσταγή από την χριστιανική "...αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν καὶ κατακυριεύσατε αὐτῆς. καὶ ὁ τρόμος καὶ ὁ φόβος ὑμῶν ἔσται ἐπὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς, ἐπὶ πάντα τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπὶ πάντα τὰ κινούμενα ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐπὶ πάντας τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης...", την οποία θα έπρεπε να θυμηθεί ο άθεος Αμ-Βρόσιος (....καὶ πᾶν ἑρπετόν, ὅ ἐστι ζῶν, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν· ὡς λάχανα χόρτου δέδωκα ὑμῖν τὰ πάντα.) αντι των ρήσεων από το κατα Ματθαίον, αν είχε την ικανότητα να καταλάβει πως ώς βροτός και εν αντιθέσει με τους Θεούς δεν γίνεται να τίθεται πάνω από αυτούς.

Γιατί μπορεί τα ποτάμια που με ευκολία ο σύγχρονος άθεος άνθρωπος μπαζώνει να μην εμφανίζουν σε αυτόν κανένα θείο χαρακτηριστικό αλλά για τους παλαιούς ανθρώπους τα ποτάμια (στα οποία ορκίζονταν οι άνθρωποι) ήταν (ΕΙΝΑΙ) Θεότητες. Και μπορεί ο ελευσινιακός Κηφισός να λέγεται τώρα στα κανάλια και από τους σύγχρονους "σαρανταπόταμος" ώστε να είναι δύσκολη η μυθολογική του ταύτιση με το Θείον αλλά αυτό δεν αλλάζει την οντολογική του ύπαρξη. Την απόσταση που χωρίζει τον αρχαίο ένθεο άνθρωπο με τον σύγχρονο άθεο μπορεί να μας την καταστήσει σαφή μια μελέτη των παρακάτω, πολύ επίκαιρα και λόγω εποχής - Ποσειδεων μην - όπως θα δούμε.

«ῥεῖ δὲ Κηφισὸς πρὸς Ἐλευσῖνι βιαιότερον παρεχόμενος τοῦ προτέρου ῥεῦμα· καὶ παρ᾽ αὐτῷ καλοῦσιν Ἐρινεόν, λέγοντες τὸν Πλούτωνα ὅτε ἥρπασε τὴν Κόρην καταβῆναι ταύτῃ. πρὸς τούτῳ τῷ Κηφισῷ λῃστὴν Πολυπήμονα ὄνομα, Προκρούστην δὲ ἐπίκλησιν, Θησεὺς ἀπέκτεινεν. [38.6] Ἐλευσινίοις δὲ ἔστι μὲν Τριπτολέμου ναός, ἔστι δὲ Προπυλαίας Ἀρτέμιδος καὶ Ποσειδῶνος Πατρός, φρέαρ τε καλούμενον Καλλίχορον, ἔνθα πρῶτον Ἐλευσινίων αἱ γυναῖκες χορὸν ἔστησαν καὶ ᾖσαν ἐς τὴν θεόν. τὸ δὲ πεδίον τὸ Ῥάριον σπαρῆναι πρῶτον λέγουσι καὶ πρῶτον αὐξῆσαι καρπούς, καὶ διὰ τοῦτο οὐλαῖς ἐξ αὐτοῦ χρῆσθαί σφισι καὶ ποιεῖσθαι πέμματα ἐς τὰς θυσίας καθέστηκεν. ἐνταῦθα ἅλως καλουμένη Τριπτολέμου καὶ βωμὸς δείκνυται· [38.7] τὰ δὲ ἐντὸς τοῦ τείχους τοῦ ἱεροῦ τό τε ὄνειρον ἀπεῖπε γράφειν, καὶ τοῖς οὐ τελεσθεῖσιν, ὁπόσων θέας εἴργονται, δῆλα δήπου μηδὲ πυθέσθαι μετεῖναί σφισιν. Ἐλευσῖνα δὲ ἥρωα, ἀφ᾽ οὗ τὴν πόλιν ὀνομάζουσιν, οἱ μὲν Ἑρμοῦ παῖδα εἶναι καὶ Δαείρας Ὠκεανοῦ θυγατρὸς λέγουσι, τοῖς δέ ἐστι πεποιημένα Ὤγυγον εἶναι πατέρα Ἐλευσῖνι· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τῶν λόγων ἅτε οὐ προσόντων σφίσιν ἐπῶν ἄλλα τε πλάσασθαι δεδώκασι <καὶ> μάλιστα ἐς τὰ γένη τῶν ἡρώων.». -Παυσανίας Αττικά.

Η σημερινή Μάνδρα είναι χτισμένη στο Θριάσιον πεδίον (μέρος του ακόμα αρχαιότερου Ράριου), δηλαδή τον ιερότατο κατά την αρχαιότητα χώρο που εκτυλίσσεται το ελευσινιακό θείο δράμα, τον χώρο που τελούνται τα Ελευσίνια Μυστήρια, τον χώρο που σύμφωνα με την Αττική μυθολογία εμφανίστηκε η καλλιέργεια των σιτηρών ως δώρο της Θεάς Δήμητρας στην ανθρωπότητα. Τον χώρο αυτό - σιτοβολώνα της Αττικής - βρέχαν τα πολλά ρέματα της περιοχής με κυριότερη πηγή τον Ελευσίνιο Κηφισό (του οποίου την έξοδο στον κόλπο της Ελευσίνας εμποδίζει η σύγχρονη δόμηση και έργα με αποτέλεσμα την υπερχείλιση, με Τέλος τις πλημμύρες). Σε αυτά τα ρέοντα ύδατα και την υπερχείλιση τους, εκδήλωση της ισχύος του Θεού Ποσειδώνα, οφείλονταν η γονιμότητα του εδάφους (Φυτάλμιος) που επέτρεπε την εκτεταμένη καλλιέργεια των σιτηρών σε όλο το ιερό πεδίον. Δεν είναι εξάλλου τυχαία η κοινή του λατρεία στην περιοχή με τη Δήμητρα. Επίσης δεν είναι τυχαίο πως οι βασικές εορτές προς τιμήν και των δύο (Πχ Αλώα) λαμβάνουν χώρα αυτή την περίοδο του χρόνου, ούτε τυχαίο πως όλες οι έντονες βροχές με πλημμύρες στην περιοχή έχουν συμβεί κατά τους μήνες Οκτώβριο-Νοέμβριο, ήτοι Μαιμακτηριώνα (κυριαρχία Διός...Υε Κατεβάτα) και Ποσειδεώνα (Κυριαρχία Ποσειδώνα, Θεμελιούχος και Πλη(ε)ρώσιος).



Αυτά τα θεία ύδατα οι τραγικοί άθεοι βροτοί τα αποκαλούν τώρα: Ρέματα και χείμαρροι θανάτου, έχοντας αποκτηνωθεί σε θρησκευτική αντίληψη από τους Αμβρόσιους 1600 ετών. Αντιθέτως, αυτά τα θεία ύδατα τιμούσαν και φρόντιζαν οι παλαιοί ένθεοι κάτοικοι της περιοχής προφανώς έχοντας πολύ καθαρότερη αντίληψη των πραγμάτων απ' ότι οι σημερινοί. Βέβαια, αυτή η αλλαγή αντίληψης είναι νομοτελειακά αναμενόμενη καθώς με την απομάγευση της φύσης και την μεταβολή της λατρείας των ποταμιών, στα μπαζώματα της ανάπτυξης, αμβλύνεται στον άνθρωπο αμφίδρομα η ικανότητα προσέγγισης του ιερού. Κάπως έτσι τελικά, με την καταστροφή του Θριάσιου, με την υβριστική εξαφάνιση και μόλυνση των Ρείτων, με την μη αναγνώριση του εντός του κόσμου θείου, η αθεία ευθύνεται και για τις φονικές προδιαγεγραμμένες "φυσικές" καταστροφές.

Έδοξεν η Βουλή τους επιμελητές των κρήνων.

Έχει παραξενέψει ο καιρός και τα μετεωρολογικά φαινόμενα δεν είναι όπως άλλοτε. Άλλοι το αποδίδουν σε φυσικές αλλαγές, άλλοι σε αλλαγές οι οποίες έχουν δρομολογηθεί από την ανθρώπινη επικυριαρχία επί του περιβάλλοντος. Οι άνθρωποι έχουν παραξενέψει ακόμα περισσότερο από τον καιρό. Δεν βρέχει, θα πεθάνουμε από την δίψα, δεν ποτίζονται τα δέντρα, καταστρεφόμαστε. Βρέχει, θα πεθάνουμε από πνιγμό, μας χάλασε τα σπίτια, την παραγωγή κτλ. Ποτέ ευχαριστημένοι, πάντα προβληματισμένοι. Ο προβληματισμός βέβαια οδηγεί και στην λήψη μέτρων διαχείρισης, τα οποία μπορεί να περιλαμβάνουν την μέριμνα και για την περίπτωση έλλειψης αλλά και αφθονίας (το να μην μπαζώνουμε τα ρέματα δεν περιλαμβάνεται στις δραστηριότητες αυτές και πιο πολύ μας απασχολεί αν το τελευταίο εν Αθήναι φυσικό ρέμα λειτουργεί ως εκκολαπτήριο κουνουπιών παρά ότι είναι το τελευταίο εναπομείναν φυσικό όν του είδους του).
Επίσης μας απασχολούν πολύ οι οικονομικές δραστηριότητες, η αφθονία και η κρίση και κάπου εκεί προκύπτουν και διαμάχες περί της διαχείρισης των υδάτινων πόρων. Να τους διαχειρίζεται η πολιτεία ή να πάει στο καλό το παλιάμπελο ας ασχοληθεί κανένας ιδιώτης του οποίου τα συμφέροντα θα συμβαδίζουν με την εργασία (Βλ. πρόσφατο θέμα ΕΥΔΑΠ).

τὰς δὲ ἀρχὰς τὰς περὶ τὴν ἐγκύκλιον διοίκησιν ἁπάσας ποιοῦσι κληρωτάς, πλὴν ταμίου στρατιωτικῶν καὶ τῶν ἐπὶ τὸ θεωρικὸν καὶ τοῦ τῶν κρηνῶν ἐπιμελητοῦ. ταύτας δὲ χειροτονοῦσιν, καὶ οἱ χειροτονηθέντες ἄρχουσιν ἐκ Παναθηναίων εἰς Παναθήναια.

Κατά το παρελθόν πάντως, τότε που η Αθήνα είχε αρκετά ρέματα και 3-4 ποτάμια, υπήρχε ένας αξιωματούχος της πολιτείας ο οποίος λέγονταν επιμελητής των κρήνων και είχε υπ' ευθύνη του αυτά που συζητάμε. Μάλιστα ήταν τόσο σημαντικός για την εύρυθμη λειτουργία της Πόλης που όπως και οι Στρατηγοί, εκλέγονταν αντί να κληρώνεται. Όπως και στα άλλα αξιώματα αν κάποτε τύχαινε και έκανε πολύ καλά την δουλειά του, τότε η πολιτεία τον τιμούσε, όπως οφείλει να κάνει κάθε πολιτεία η οποία αναγνωρίζει τις υπηρεσίες των μελών της.

Από Τύχη Αγαθή μας βρίσκεται σήμερα, από το ιερό του Αμφιαράου στον Ωρωπό, ένα τέτοιο ψήφισμα της Βουλής με το οποίο ο Δήμος τιμά για τις υπηρεσίες του τον Πυθέαν Σωσιδήμου απο τον Δήμο Αλωπεκής (περίπου η σημερινή Δάφνη). Έτσι μπορούμε και εμείς σήμερα να διαπιστώσουμε πως παρά το ότι τα σχετικά με τον καιρό και νερό προβλήματα παραμένουν διαχρονικά σταθερά, η ανθρωπότητα και ειδικά η νεοελληνική έχει προοδεύσει πολύ μα πολύ σε σχέση με τους προηγούμενους κάτοικους της περιοχής.

Θεοί.
Επί Νικοκράτους άρχοντος, όταν επρυτάνευε πρώτη κατά σειράν η Αιγηίς φυλή, και γραμματεύς ήταν ο Αρχέλας Χαιρίου Παλληνεύς, την ενάτη του Μεταγειτνιώνος, την τριακοστή ενάτη ημέρα της πρυτανείας· από τους προέδρους έθετε το ζήτημα σε ψηφοφορία ο Νικίας Θημακεύς· απόφαση του δήμου· εισήγηση του Χαιριωνίδου Λυσανίου Φλυέως· σχετικά με το προβούλευμα που ο δήμος εζήτησε να εκδώσει η βουλή για τον Πυθέα, πώς δηλαδή πρέπει να τιμηθεί ο Πυθέας, με τη βοήθεια της αγαθής Τύχης· να αποφασίσει ο δήμος· επειδή ο Πυθέας εξελέγη επιμελητής των κρηνών και φροντίζει και για τα άλλα που εμπίπτουν στις αρμοδιότητές του με τρόπο καλό και φιλότιμο και τώρα ανακαίνισε εκ θεμελίων την κρήνη πλησίον του ιερού του Άμμωνος και έκτισε την κρήνη στο ιερό του Αμφιαράου και εφρόντισε για την παροχή νερού και για τους υπόγειους αγωγούς· να επαινέσει ο δήμος τον Πυθέαν Σωσιδήμου Αλωπεκήθεν, αφού λογοδοτήσει (για τα πεπραγμένα του στο τέλος της θητείας του), και να τον στεφανώσει με χρυσό στέφανο αξίας χιλίων δραχμών για την αρετή και τη δικαιοσύνη που επέδειξε ως επιμελητής των κρηνών, ώστε να επιδεικνύουν την ίδια φιλοτιμία προς τον δήμο και οι άλλοι που εκλέγονται στο μέλλον επιμελητές των κρηνών· ο κατά πρυτανείαν γραμματεύς να αναγράψει αυτό το ψήφισμα και εκείνο της βουλής σε δύο λίθινες στήλες και να στήσει μία στο ιερό του Άμμωνος και μία στο ιερό του Αμφιαράου· για την αναγραφή των στηλών να δώσει ο ταμίας του δήμου είκοσι δραχμές για κάθε μία στήλη από το δημόσιο κονδύλιο αναγραφής ψηφισμάτων.

Το αρχαίο κείμενο της επιγραφής με σχόλια στον Κόμβο της Ελληνικής Γλώσσας

Αποανάπτυξη - Degrowth, κάποιες ιδέες και μερικά βιβλία

Διάβασα πριν λίγο καιρό στο πάντα ενδιαφέρον ιστολόγιο του Γ. Οικονόμου ένα άρθρο σχετικό με την αποανάπτυξη.

Δεν θα σταθώ στο ποια είναι η σωστότερη μετάφραση του όρου (αρχικά στα γαλλικά decroissance και κατόπι στα αγγλικά degrowth), αλλά θα διαφωνήσω με τον αρθρογράφο στο απομεγέθυνση καθώς θεωρώ καλύτερο να χρησιμοποιείται το απόανάπτυξη εφόσον την οικονομική μεγέθυνση (economic growth) στα ελληνικά το μεταφράζουμε (αρκεί να ακούσουμε κάποιες από τις πολιτικές εξαγγελίες των τελευταίων χρόνων ) ως "ανάπτυξη" και το degrowth αναφέρεται και αυτό αντίστοιχα στα οικονομικά μεγέθη.

Ο συγκεκριμένος όρος περιγράφει ένα πολιτικοκοινωνικό-οικονομικό κίνημα ή ιδεολογία αν προτιμάτε, η οποία πρεσβεύει σε γενικές γραμμές τα εξής πολύ σωστά:


Α. Πως το σύγχρονο οικονομικό σύστημα (φιλελεύθερος καπιταλισμός) το οποίο βασίζεται για την επιβίωση του στην συνεχή μεγέθυνση της παραγωγής/κατανάλωσης, οικονομικών μεγεθών, είναι καταστροφικό σε πλείστους όσους τομείς (εμείς απλά θα αναφέρουμε την καταστροφή του περιβάλλοντος) και πως η οικονομική ανάπτυξη δεν σχετίζεται με τους ουσιαστικούς παράγοντες ευδαιμονίας (άντε ευτυχίας) του ανθρώπου όπως ευαγγελίζεται αυτό το σύστημα, αλλά αντιθέτως δημιουργεί ανισότητες οι οποίες μεγαλώνουν τα κοινωνικά χάσματα παράγοντας δυστυχία.

Β. Πως θα πρέπει να ξεκινήσουμε -χθες - αν θέλουμε να επιβιώσουμε, μια διαδικασία συρρίκνωσης των οικονομικών μεγεθών και να περάσουμε σε ένα άλλο σύστημα, σεβαστικό προς το περιβάλλον, πιο δίκαιο και αντίθετα με το σημερινό, αποκεντρωμένο ώστε να δημιουργούνται προϋποθέσεις αυτάρκειας και περιορισμού κινδύνου.



Oρθώς ο Γ. Οικονόμου αναφέρει ως κύριο εκπρόσωπο της σχολής αυτής τον Serge Latouche, όμως, οι κεντρικές ιδέες αυτής της σχολής μπορούν να βρεθούν σε διάφορα αρκετά παλαιότερά έργα όπωςγια παράδειγμα το σημαντικής επιρροής βιβλίο του E. F. Schumacher :  Small Is Beautiful, 25th Anniversary Edition: Economics As If People Mattered: 25 Years Later . . . With Commentaries, το οποίο τυγχάνει,  ακόμα και σήμερα μετά από περίπου 40 χρόνια, ιδιαίτερης εκτίμησης ανάμεσα και σε σύγχρονους παγανιστές με οικολογικές ευαισθησίες και οικονομικοπολιτικές ανησυχίες όπως για παράδειγμα στον πολύ καλό John Michael Greer ( στον οποίο έχω αναφερθεί στο παρελθόν ξανά εδώ και εδώ), στο έργο του : The Wealth of Nature: Economics as if Survival Mattered και έχει οπλίσει με επιχειρήματα από αναρχο-πρωτογονιστές (Βλ. anarchoprimitivism) όπως οι γνωστοί John Zerzan (πχ στο : Running on Emptiness: The Pathology of Civilization ή ο Derrick Jensen (πχ στο : Endgame, Volume 1: The Problem of Civilization) μέχρι και εκπροσώπους της Νέας Δεξιάς (nouvelle droite), από τον ιδρυτή της Alain de Benoist (σε αυτό ακριβώς το θέμα μάλιστα, είχα αναφερθεί ξώφαλτσα σε ανύποπτο χρόνο το 2009 ), μέχρι το πιο κακό παιδί της παρέας τον Guillaume Faye, στα μανιφέστα του (πχ Convergence of Catastrophes  και Archeofuturism: European Visions of the Post-Catastrophic Age).



Είναι λοιπόν προφανές πως υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ιδεολόγων και διανοητών (και όχι μόνο οικονομολόγων) οι οποίοι εδώ και πολλά πολλά χρόνια (για να μην πάμε πίσω 100 χρόνια σε ορθότατες μεταφυσικές κριτικές των βασικών αρχών του σύγχρονου συστήματος όπως πχ στο έργο του πατέρα των traditionalists, Rene Guenon πχ The Reign of Quantity & the Signs of the Times ) επισημαίνουν όχι μόνο τα στραβά του δρόμου που έχουμε πάρει, αλλά και τα άκρως επικίνδυνα, καταστροφικά καλύτερα, γκρεμοτσακίσματα που μας περιμένουν.

Λιγότερο προφανές είναι ίσως, πως δεν χρειάζεται και ιδιαίτερο μυαλό για να καταλάβει κάποιος πως "σε έναν πεπερασμένο υλικά κόσμο δεν γίνεται να υπάρχει αέναη ανάπτυξη", καπιταλιστική αειφορία, πράσινη ανάπτυξη και άλλες τέτοιες φαντασιοπληξίες (με μια τέτοια "κοινή λογική" και με χιουμοριστική διάθεση αναφερόμουν στην "κρίση" πάλι πριν μερικά χρόνια εδώ).

Ακόμα λιγότερο προφανής είναι η εξήγηση του γιατί ενώ όσοι τουλάχιστον σκέφτονται τα λένε χρόνια και γιατί ενώ τα σημάδια του πόσο δίκιο έχουν είναι μπροστά στα μάτια μας (για να χρησιμοποιήσω πχ το ένα βιβλίο που ανέφερα παραπάνω, ο Faye ανάμεσα στις επικείμενες "καταστροφές" που προέβλεψε πριν χρόνια - ~10+ προ κρίσης- ήταν και είναι ένα νέο και πολύ πιο επικίνδυνο παγκόσμιο οικονομικό κραχ, εμείς επιμένουμε να τα αγνοούμε (όπως πχ οτι δήθεν δεν υπάρχει πρόβλημα με το κλίμα , πως τα ψάρια δεν τελειώνουν στις θάλασσες, πως ο καιρός που έχει τρελαθεί είναι τυχαίο, πως το πετρέλαιο είναι άπειρο και πολλά άλλα παρόμοια*), όπως επίσης επιμένουμε να ακούμε - χωρίς αντίδραση - τους πολιτικούς ταγούς μας πχ Σαμαρά, την ώρα που άλλοι μιλάνε για απο-ανάπτυξη μπας και σωθούμε, αυτοί να μας παραμυθιάζουν με την επερχόμενη ανάπτυξη

*Ίσως το πιο χαρακτηριστικό από τα πολλα παραδείγματα της ευγενούς μας τύφλωσης είναι η περίπτωση του Limits to Growth: The 30-Year Update και της αποδοχής που αυτό έτυχε, απ' όταν πρωτοκυκλοφόρησε την δεκαετία του 70, από τους περισσότερους "ειδικούς" εκφραστές του συστήματος. Είναι πολύ χαρακτηριστικό κυρίως γιατί ως μεθοδολογία για την διεξαγωγή των συμπερασμάτων των συγγραφέων βασίστηκε στα νέα τότε υπολογιστικά συστήματα και στατιστικά μοντέλα - ακολούθησε δηλ. την "νόμιμη" ορθολογιστική οδό, οπότε θα περίμενε κανείς ακόμα και λανθασμένα, τα συμπεράσματα ή οι απόψεις που εκφράζονταν εκεί να είχαν ληφθεί υπόψη. Ανταυτού αμέσως λιδορήθηκε (και το έργο και οι συγγραφείς του) ώς μια απαράδεκτη καταστροφολογία (και οι συγγραφείς ως προφήτες της καταστροφής). Παρόλα αυτά to 2008, 35 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση νέες μελέτες έδειξαν πως η τωρινή (2008) πραγματικότητα ανταποκρίνονταν σε μεγάλο βαθμό με ένα από τα τρία (το "δουλειά κατά τα καθιερωμένα) μοντέλα πρόβλεψης του βιβλίου, κάτι εξαιρετικά δυσοίωνο καθώς το μοντέλο προέβλεπε (και όλα εκεί συγκλίνουν) σε μια πλήρη κατάρρευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μας (και οικολογικών συστημάτων), και προφανώς αντίστοιχες κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις μέσα στον 21ο αιώνα.



Σύμφωνα λοιπόν με όλους τους παραπάνω (και άλλους τόσους ων ουκ έστιν αριθμός) το πρόβλημα ξεκινάει από βασικές αρχές ή ιδεοληψίες (στην πραγματικότητα μια τυφλή πίστη σε εξίσου παράλογα θαύματα) του σύγχρονου (Δυτικού) πολιτισμού και πιο συγκεκριμένα την γραμμική, ανθρωποκεντρική και δευτεροπαρουσιάτικη μονοθεϊστική αντίληψη (επίκεντρο ο άνθρωπος, ο θεός εκτός κόσμου μας περιμένει σε μια δευτέρα παρουσία, έστω ο επίγειος παράδεισος του προλεταριάτου ή του φιλελεύθερου καπιταλισμού που έρχεται στην επόμενη γωνία κτλ), σε συνδυασμό με την παράλογη πίστη, πίστη σε θαύματα στην πραγματικότητα, πως με την τεχνολογική πρόοδο και την επιστήμη και μόνο θα λύσουμε όλα μας τα προβλήματα (αλλά για κάθε ένα κεφάλι που κόβεις στην Λερναία Ύδρα πετάγονται περισσότερα), δηλαδή κάποια από τα υποπροϊόντα του Διαφωτισμού. .

Και αν τα παραπάνω ισχύουν για το συλλογικό ασυνείδητο, επηρεάζουν δηλαδή την διαμόρφωση της κοινής γνώμης και εξηγούν της αυτοματοποιημένες τάσεις (άρνησης της επικείμενης καταστροφής) εντός των σύγχρονων κοινωνιών, προφανώς το ίδιο δεν ισχύει για όλους εκείνους που λόγω θέσης και γνωρίζουν καλύτερα και είναι ικανοί να δούν την μεγαλύτερη εικόνα, δηλαδή τους ηγέτες μας, στην πολιτική, στην οικονομία και σε ένα βαθμό και πνευματικούς ηγέτες (λέω σε ένα βαθμό γιατί δεν δέχομαι τον όρο για ανθρώπους οι οποίοι απλά λειτουργούν σαν τα ιδεολογικά δεκανίκια ενός αποτυχημένου συστήματος για προσωπικό όφελος ότι κύρος και να έχουν ώς προσωπικότητες, κατάρτιση στο αντικείμενο τους κ.α.). Εκεί δεν υπάρχει καμία δικαιολογία και απλά πρέπει να αποδεχτούμε πως όλοι αυτοί ενσαρκώνοντας σε απόλυτο βαθμό το σύγχρονο πνεύμα του ατομοκεντρισμού απλά δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για το κοντόφθαλμο συμφέρον τους, η αλλιώς λειτουργούν κατά το "εμού θανόντος, γαία πυρί μιχθήτω", σαν φαιουδάρχες, δικτατορίσκοι και ως μια σιχαμένη (με την έννοια της αντιστροφής κάθε ευγενούς όρου) ολιγαρχία.

Υπό αυτό το πρίσμα φυσικά και ένα κίνημα σαν αυτό της αποανάπτυξης είναι λογικό να συνδυάζει και αντίστοιχα πολιτικά προτάγματα όπως την επιστροφή σε αμεσότερες μορφές της δημοκρατίας (σε κανονική Δημοκρατία δηλαδή) κτλ, σημείο στο οποίο εστιάζει το κείμενο του κ. Οικονόμου. Θα συμφωνήσω βέβαια εδώ, πως μια τέτοια αλλαγή οικονομικής εστίασης (απο την ανάπτυξη στην συντήρηση για παράδειγμα) προφανώς δεν μπορεί να συσχετιστεί ούτε καν έμμεσα με τον πολιτικό στίβο, δεν συνεπάγεται δηλαδή δια μαγείας έναν εκδημοκρατισμό και μια επικράτησει δικαιότερωνν κοινωνικών συστημάτων καθώς από την μία κάλλιστα θα μπορούσαμε να έχουμε αποανάπτυξη ύστερα από απόφαση ενός ¨φωτισμένου" μονάρχη και αντίστροφα επιμονή στην καταστροφική πορεία μετά από αμεσοδημοκρατικό δημοψήφισμα καθώς και η πλειοψηφία του λαού είναι θύμα των σύγχρονων φαντασιοπληξιών, του ατομισμού και των θαυμάτων χωρίς συνείδηση της πραγματικότητας ή διάθεση να αναλάβει την ευθύνη του να είναι ένα πολιτικό Όν με όλο το βάρος του όρου.

Στην πραγματικότητα λοιπόν αυτό που χρειάζεται εφόσον δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις είναι μια πλήρης αντιστροφή στην συνείδηση των ανθρώπων των βασικών δεδομένων της σύγχρονης καταστροφικής κοσμοαντίληψης, κάτι που ώς έχει δείξει η ιστορία δεν μπορεί να συμβεί μαζικά επειδή απλά όλοι αυτοί οι άνθρωποι πείστηκαν από την ανάγνωση κάποιου βιβλίου, κάποιας μελέτης, ή από τα λογικά επιχειρήματα ανθρώπων που στην πραγματικότητα καλούν σε μια μαζική υποβάθμιση (σύμφωνα με τα σημερινά αποδεκτά πρότυπα) του τρόπου ζωής τους.

Έτσι για να καταλήξω στα δικά μας, και έχοντας υπόψη, πως η μόνη ίσως πληθυσμιακή ομάδα στα σύγχρονα δυτικά κράτη η οποία μπορεί να προσεγγίσει την ουσία του θέματος (που δεν είναι ένας στείρος οικονομισμός), είναι ο ευρύτερος κύκλος των "παγανιστών", πραγματικά πιστεύω, πως αν υπάρχει μια ελπίδα ανατροπής των δεδομένων, δηλαδή αποφυγής της επικείμενης καταστροφής, αυτό γίνεται να προέλθει μόνο μέσα από την ενίσχυση των συγκεκριμένων ρευμάτων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και σε ακτιβιστικό επίπεδο στον τομέα της οικολογίας (πραγματικής ακτιβιστικής οικολογίας όχι πράσινη ανάπτυξη, ανακύκλωση και άλλα τέτοιες ψυχοντοπαριστικές δικαιολογίες συνέχισης στο ίδιο μονοπάτι), η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων (στον Δυτικό τουλάχιστον κόσμο αν και νομίζω πως μόνο εκεί μπορούμε εξάλλου να βρούμε οικολογική συνείδηση με την σημερινή έννοια) διακρίνεται από ένα τέτοιο πνεύμα. Χαρακτηριστικά Βλ. Dark Green Religion: Nature Spirituality and the Planetary Future.

Φυσικά και κάτι τέτοιο δεν είναι τυχαίο (ούτε πως τέτοιοι άνθρωποι, ήταν αυτοί και μόνο αυτοί που φαντάστηκαν και εφήρμοσαν δημοκρατικούς θεσμούς) καθώς για την απόσπαση από την επικρατούσα αντίληψη χρειάζεται ένας ισχυρότερος ψυχικός και πνευματικός δεσμός και όχι ιδεολογίες οι οποίες ακόμα και αν πρεσβεύουν κάτι άλλο αναγκαστικά κινούνται στα ίδια πλαίσια της μοντερνικότητας στην οποία αντιδρούν και δεν έχουν την δύναμη να διαρρήξουν τους δεσμούς με την υφιστάμενη κατάσταση. Εξάλλου το να αντικρίζουμε την πραγματικότητα ώς αυτή έχει, δηλαδή ένθεη, ιερή και με το κάθε τι συδεδεμένο μεταξύ του, με το πριν και το μετά, απαιτεί όχι μελέτες και αριθμούς αλλά διαφορετικά μάτια. Τα μάτια που είχαν οι άνθρωποι του παρελθόντος και κατάφερναν και πολιτισμό να παράγουν και να κρατούν μια όσο τον δυνατόν καλύτερη ισορροπία μεταξύ του κόσμου της φύσης και του ανθρωπίνου περιβάλλοντος αντιμετωπίζοντας με σεβασμό τον πρώτο και έχοντας ταυτόχρονα συνείδηση των δημιουργικών δυνάμεων που μας σπρώχνουν να ξεπερνάμε την επιβίωση και να επιδιώκουμε την πολιτισμένη ευδαιμονία, να δημιουργούμε δηλαδή εν αντιθέσει με τα άλλα πλάσματα ιστορία (και για όσους ακόμα δεν έχουν πεισθεί του πόσο μεγάλη μονοθειστικής φαντασιοπληξίας παρανοϊκή αντίληψη/πίστη ήταν αυτή των 90s που έβλεπε το "τέλος της ιστορίας" μέσω της παγκόσμιας επικράτησης του υπό κατάρρευση μοντέλου που συζητάμε αρκεί να αναλογιστεί τις γεοπολιτικές εξελίξεις των τελευταίων λίγων χρόνων και την ενίσχυση παγκοσμίως των ακριβώς αντίθετων τάσεων- σε σχέση με τα freedom and democracy made in USA-.)

Μάλιστα πιστεύω πως όσο εντείνονται, μέσω των εν εξελίξει φονταμενταλισμών, οι μονοθειστικής γενεαλογίας, θρησκευτικές (ISIS και δεν συμμαζεύεται ), αλλά και ιδεολογικές (δηλαδή φιλελεύθερος καπιταλισμός με αριστερομαρξισμούς κτλ), συγκρούσεις, τόσο περισσότερο θα γίνεται εμφανές πως η όποια λύση, μπορεί να δοθεί μόνο από αυτόν τον άλλο, αρχέγονο και αληθινό, τύπο ανθρώπου, ψήγματα του οποίου βρίσκουμε στους σύγχρονους παγανιστές.

Το μόνο που απομένει να δούμε είναι αν προλαβαίνυμε να αλλάξουμε τα πράγματα πριν το τελευταίο βήμα στον γκρεμό (αν δεν έχει ήδη γίνει όπως πολύ φοβάμαι) ή αν θα πρέπει αυτοί που αγαπάνε την ζωή, οι τελευταίοι προστάτες κατά πως το περιέγραψε ο Pentti Linkola, να κόβουν τα χέρια όσων προσπαθούν να τουμπάρουν την σωσίβια λέμβο.

* Επειδή δυστυχώς (λόγω υστέρησης της νεοελληνικής κοινωνίας σε τέτοια ζητήματα) σας έπηξα στην Αγγλόφωνη βιβλιογραφία εδώ μια συλλογή κειμένων για την αποανάπτυξη στα Ελληνικά (που κανα δυο χρόνια τώρα φαίνεται να ακούγεται ολοένα και περισσότερα σε κάποιους κύκλους)
http://www.degrowth.org/new-publication-on-degrowth-for-the-greek-public
https://docs.google.com/file/d/0BwxlAn31ZdsTMURGem96NUZENDA/edit

Μια άλλου τύπου "τρομοκρατία"

Προς τους φίλους μου και τους υποστηριχτές μου για να τους βοηθήσει να βγάλουν νόημα από όλα αυτά τα γεγονότα που έχουν συμβεί τόσο γρήγορα: Ορισμένες ανθρώπινες κουλτούρες έχουν κηρύξει πόλεμο εναντίον της Γης εδώ και χιλιετίες. Επέλεξα να πολεμήσω στο πλευρό των αρκούδων, των λιονταριών των βουνών, των ασβών, των νυχτερίδων, των saguaros (είδος κάκτου), των ρόδων των γκρεμών και όλων των άλλων άγριων πλασμάτων. Είμαι απλά το πιο πρόσφατο θύμα σε αυτόν τον πόλεμο. Αλλά απόψε, έχω κάνει μια απόδραση απο την φυλακή-Επιστρέφω σπίτι, στην Γη, στον τόπο καταγωγής μου. Bill, 21/12/05 (το χειμερινό ηλιοστάσιο.) William C. Rodgers

Σκεφτόμουν τον W. Rodgers όλο αυτό το διάστημα κατά το οποίο ακούω και διαβάζω διάφορα για τις Σκουριές στην Χαλκιδική, την εταιρία χρυσού, τον αγώνα των κατοίκων, τις συλλήψεις τα ξημερώματα και όλες τις βαθυστόχαστες αναλύσεις για την ανάπτυξη και αντίστοιχα τις τρομοκρατικές ενέργειες στο εργοτάξιο κτλ.

Τον σκεφτόμουν, όχι γιατί αναγκαία τον ταυτίζω με τους κατοίκους της Χαλκιδικής, οι οποίοι αντιδρούν, εξάλλου έχω ελάχιστη πίστη στις καλές προθέσεις των νεοελλήνων και στα αποτελέσματα των κομματικών πατερναλισμών, τα οποία σπεύδουν να καρπωθούν γεγονότα. Πολύ απλά, δεν ξέρω τι συμβαίνει στις σκουριές και δεν έχω σχηματίσει ασφαλή άποψη. Δεν είναι, όμως, και δύσκολο να υποθέσουμε, πως αυτό που στα γραφεία των αναπτυξιακών φαντάζει χρυσωρυχείο, μπορεί στην πραγματικότητα να αποδειχτεί κόλαση για την περιοχή και το περιβάλλον.
Όπως και να έχει, η περίπτωση του Rodgers, μου ερχόταν συνειρμικά στο μυαλό, λόγω της επιμονής στην χρήση της λέξης τρομοκρατία, στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα για τα γεγονότα στις Σκουριές.

Ο Rodgers ήταν μέλος του Απελευθερωτικού Μετώπου της Γής,  Earth Liberation Front ή απλά ELF, τα μέλη του οποίου είναι γνωστά ως Elves (Ξωτικά). Η οργάνωση ιδρύθηκε το 1992 στην Αγγλία και γρήγορα εξαπλώθηκε στην Ευρώπη αλλά και στην Αμερική, όπου η δράση της υπήρξε τελικά πιο έντονη. Κύρια πεποίθηση της οργάνωσης είναι πως η εκμετάλλευση και καταστροφή του περιβάλλοντος από τις παγκόσμιες εταιρίες πρέπει να αντιμετωπιστεί με ενός είδους ανταρτοπόλεμο κατά τον οποίον τα ξωτικά προσπαθούν με εμπρησμούς, βόμβες και κάθε άλλο μέσον να προκαλέσουν μεγάλες οικονομικές ζημιές στις εταιρίες και τα συμφέροντα τα οποία απειλούν το περιβάλλον, ώστε να σταματήσουν την δράση τους κάνοντας ασύμφορη την "επένδυση" κτλ.

Από το 1997, χρόνος κατά τον οποίο εμφανίζεται η οργάνωση στην Αμερική, μέχρι το 2004 που κυκλοφορεί το βιβλίο Burning Rage of a Dying Planet: Speaking for the Earth Liberation Front, μαθαίνουμε πως οι  δράσεις των ξωτικών είχαν προκαλέσει συνολικές ζημιές της τάξης των 45εκ $ ενάντια σε υποδομές εταιριών οι οποίες ασχολούνταν με την ξυλεία, την γενετική τροποποίηση σπαρτών, την αποψίλωση δασών, την κατασκευή οχημάτων για σπορ ή προωθούσαν την οικιστική ανάπτυξη σε προστατευόμενες ζώνες (βίλες εκ. δολαρίων) κ.α, πράγμα που οδήγησε το FBI το 2002 να συμπεριλάβει την οργάνωση στις μεγαλύτερες εν ενεργεία τρομοκρατικές οργανώσεις της Αμερικής, παρά το ότι ουδέποτε άνθρωπος σκοτώθηκε από τις ενέργειες της.

Με τις ενέργειες αυτές των ξωτικών, αλλά και άλλων ανάλογων οργανώσεων ή ιδιωτών (όπως του Ted-Unabomber- Kaczynski), γεννήθηκε και ο όρος οικοτρομοκρατία. Η υπαγωγή μάλιστα αυτών των ενεργειών στους νόμους τους αναφερόμενους στις άλλες πιο γνωστές μορφές τρομοκρατίας, δείχνει και την σοβαρότητα με την οποία οι αρχές αντιμετώπιζαν και αντιμετωπίζουν το φαινόμενο.
Ο Rodgers ή Αβαλον, συνελήφθη στις 7 Δεκεμβρίου του 2005 κατά την διάρκεια της επιχείρησης Operation Backfire του FBI, μάλλον μετά από εσωτερική προδοτική πληροφόρηση και κατηγορήθηκε για έναν εμπρησμό του 1998 στο εθνικό κέντρο ερευνών άγριας ζωής. Επίσης, του αποδόθηκε η πατρότητα κάποιων ανώνυμων εγχειριδίων για την διεξαγωγή του συγκεκριμένου τύπου ανταρτοπόλεμου, τα οποία είχαν μεταδοθεί στο ίντερνετ, με αποτέλεσμα να εμπνέουν και να καθοδηγούν όλους τους αυτόνομους πυρήνες οικοτρομοκρατών παγκοσμίως.

Ο Rodgers γνωρίζοντας πως η σύλληψη του και η πιθανή καταδίκη του με νόμο περί τρομοκρατίας θα σήμαινε έναν μόνιμο εγκλεισμό σε φυλακές, κάτι το οποίο ένας ταγμένος για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της άγριας ζωής δεν θα μπορούσε να αντέξει, άφησε πίσω του ένα μεταχρονολογημένο σημείωμα. Όταν η ημέρα του ηλιοστασίου του 2005 ήρθε, αυτοκτόνησε στην φυλακή με μια πλαστική σακούλα, σύμφωνα με τις αναφορές των υπηρεσιών. Το σημείωμα του έμεινε πίσω καθώς το πνεύμα του έφευγε μπροστά.

Αλήθεια, για τις Σκουριές δεν μπορώ να αποφανθώ, ούτε για τον Rodgers. Ξέρω, όμως, από την παράδοση μας, πως η πρόοδος και η ανάπτυξη δεν σημαίνουν αυτά που διαβάζω στις ειδήσεις και ακούω στα ραδιόφωνα. Γνωρίζω επίσης, πως ο άνθρωπος μπορεί να εκδηλώσει το πλήρες του δυναμικό , μόνο σε ένα κατάλληλο περιβάλλον. Αυτό πάντα χαρακτηρίζεται από το Μέτρο (δεν χρειάζεται να είναι στατικό).  Αν εκλείψει το μέτρο και η σωστή προοπτική στο πως βλέπουμε τα πράγματα είμαστε χαμένοι. Γνωρίζω επίσης, πώς η κατάργηση του πολιτισμού και η επιστροφή σε μια ουτοπική προ-πολιτισμική κατάσταση "ευγενών αγρίων", όπως αυτή που ευαγγελίζονται οι μεσσίες της πράσινης αναρχίας και του εκο-πρωτογονισμού δεν είναι λύση, καθώς ο πολιτισμός είναι βασική φυσική έκφραση του ανθρωπίνου όντος.

Παρ' όλα αυτά, ίσως ο Rodgers να είχε δίκιο και όντως να μαίνεται μια μάχη κατά της φύσης και της Γής, από κουλτούρες αφύσικες και εχθρικές προς αυτήν και τον άνθρωπο.  Σε κάποιες εκδηλώσεις τους, είναι οι κατεξοχήν φορείς τρομοκρατικών αντιλήψεων και πρακτικών. Σε κάποιες περιπτώσεις, όταν φοράνε μαντίλες, ή όταν καίνε ανθρώπους στην πυρά, τις αναγνωρίζουμε για αυτό που όντως είναι. Όταν φοράνε, όμως, τον μανδύα της προόδου και της ανάπτυξης μας τυφλώνουν με τις πολύχρωμες τους χάντρες. Καταφέρνουν μάλιστα πολλές φορές, εξουσιάζοντας, να ταυτίζονται με τον "πολιτισμό" και να αντιστρέφουν τους όρους, κατηγορώντας για τρομοκρατία τον όποιο αντίθετο στις πρακτικές και επιδιώξεις τους.

Δεν ξέρω για τις Σκουριες, ούτε για τον Rodgers. Όμως πολύ πιθανόν να μαίνεται όντως ένας πόλεμος, στον οποίον, ίσως κάποια στιγμή, κληθούμε να διαλέξουμε πλευρά. Απομένει να δούμε αν σε κάποιο απο τα στρατόπεδα θα υπάρχουν ακόμα αρκούδες, ξωτικά και φυσικό περιβάλλον...

When the trees were silenced

Smash the axe and sow the seed;

Don't cause the Oaken Heart to bleed!

Ο χειρότερος συνδυασμός που μπορώ να φανταστώ σε μια κοινωνία είναι όταν η οικονομική εξαθλίωση συνοδεύεται από πλήρη καφροποίηση σε ηθικό, ιδεολογικό και ψυχικό επίπεδο. Ο συνδυασμός αυτός δυστυχώς κάνει θραύση στην νεοελληνική κοινωνία όπου η πρότερη επίπλαστη υλική ευδαιμονία γρήγορα κατέπεσε στα σημερινά ενώ ταυτόχρονα ουδέποτε υπήρξε τα τελευταία χρόνια και ούτε υπάρχει για την πλειοψηφία αυτού του λαού μια σωστή καθοδήγηση που θα τον απέτρεπε από το να ξεπέφτει σε κάθε ευκαιρία. Ανάμεσα στα πολλά παραδείγματα αυτής της κατάστασης είναι και αυτό της αποψίλωσης των δασών για καυσόξυλα.

Θυμάμαι πως κάνα χρόνο πρίν στο άσχετο διάβαζα πως οι σύγχρονοι αστοί κάθε χρόνο κατά την διάρκεια του χειμώνα αυξάνουν περίπου κατά μισό βαθμό την επιθυμητή θερμοκρασία στα σπίτια τους. Δηλαδή αν πριν 10 χρόνια ήμασταν μια χαρά με θερμοκρασία 15 βαθμών σήμερα θέλουμε 20. Γιατί πχ να φορέσεις ένα φούτερ στο σπίτι όταν μπορείς να ανάψεις το aircondition, το καλοριφέρ ή το τζάκι και να είσαι με το κοντομάνικο Δεκέμβρη μήνα. Εν πάσει περιπτώσει αυτό είναι δείγμα της τρυφηλότητας του σύγχρονου ανθρώπου και δείχνει πώς καταλήξαμε να είμαστε χρυσόψαρα στην γυάλα ενυδρείο που κατασκευάσαμε για τους εαυτούς  μας. Αν προστεθεί πως και για να φοράμε στις δουλειές μας πουκαμισάκι-γραβάτα όλο το χρόνο πρέπει το ενυδρείο να έχει μόνιμα 20-25 βαθμούς  έ τότε φανταζόμαστε όλοι τι σπατάλη ενέργειας γίνεται. Ειδικά στα αστικά κέντρα όπου τα σπίτια έτσι όπως ήταν κατασκευασμένα  τα τελευταία 50 χρόνια δεν κάνουν ούτε για κρύο ούτε για ζέστη, ούτε για τίποτα, χρειαζόμαστε μόνιμα να καταναλώνουμε ενέργεια για να τα συντηρούμε σε "ανθρώπινη" κατάσταση.

Ήρθε όμως και η ώρα που λόγω κρίσης χάσαμε τις ανέσεις μας και οι τόνοι πετρέλαιο μας πέφτουν μετά των φόρων ακριβοί οπότε τι πιο λογικό να πάρουν μπρος παραδοσιακές πρακτικές όπως οι σόμπες και τα τζάκια. Αυτά χρειάζονται ξύλα. Δόξα το θεό σου λέει ο νεοέλληνας ξύλα υπάρχουν και ο τόνος είναι στο 10% της τιμής του πετρελαίου. Υπάρχει και ανεργία κάποιες θέσεις καλύφθηκαν στην υλοτομία, μεταφορά και διάθεση καυσόξυλων, άλλοι κάλυψαν την μείωση των μισθών τους κάνοντας τα στραβά μάτια στην παράνομη υλοτόμηση κτλ. Δεν μας φτάνει όμως, μιλάμε πρέπει να ιδρώνουμε Δεκεμβριάτικα, κάνουμε εισαγωγές από βαλκάνια, Βουλγαρία, Σκόπια χαμός γίνεται με τα φορτηγά παν έλα ειδικά στην Β.Ελλάδα.

Βέβαια καθώς ο νεοέλληνας φημίζεται για την μαγκιά και εξυπνάδα του  σου λέει ο μεν ρε δεν γαμιέται που θα πληρώνω και για ξύλα δεν πετάγομαι δίπλα στο άλσος, δασάκι, βουνό να κόψω μερικά να έχω, ενώ μπορεί να ακούσεις τον δε να λέει, ρε δε γαμιέται που θα περιμένω το δασαρχείο να δώσει άδεια ή να πάω να μαζέψω αυτά που πρέπει, αφού γίνεται χαμός η πελατεία βιάζεται θα κόψω ότι να 'ναι να τα αρπάξουμε τώρα που μπορούμε μπουρδέλο κράτοςςςςςςςςςςςςςςςς.

Κάπως έτσι φτάσαμε να κόβουν δέντρα και δεντράκια από πάρκα μέσα στο κέντρο της πόλης. Η οικονομική ανέχεια σε συνδυασμό με την καφρίλα σιγά σιγά αποψιλώνουν τα λιγοστά άλση της Αττικής (και όλων των βουνών στην επαρχεία). Γιατί βλέπετε είμαστε και καλομαθημένοι δεν μπορούμε με 15 βαθμούς πρέπει να έχουμε 25. Δεν μας φτάνει να κάψουμε 2 ξύλα να σπάσει η υγρασία πρέπει να καίμε όλη μέρα. Μέχρι και νέφος καινούργιο φτιάξαμε για το οποίο ανησυχούν οι επιστήμονες. Και οι ίδιοι μαλάκες που φέραν μέχρι εδώ την κατάσταση σκέφτονται φανταστικές  λύσεις όπως να αυξηθεί ο φόρος καυσόξυλων ή θυμήθηκαν ΤΩΡΑ να δώσουν κίνητρα για ενεργειακά τζάκια και άλλα παρόμοια, δηλαδή να υπάρξει αποτέλεσμα  και αν σε 2-3 χρόνια που δεν θα έχει μείνει δέντρο για δέντρο ούτε στου Φιλοπάππου.

Θα βγάζουμε φωτογραφίες της Αθήνας σε λίγο και θα είναι σαν τις γκραβούρες του 19ου αιώνα που δεν υπήρχε ούτε θάμνος πουθενά. Ούτε για πλάκα. Βλέπετε εκτός από την έλλειψη σωστών οικιστικών μεθόδων, εκτός από την φλωριά που δεν αντέχουμε το κρύο (τι να πουν και οι άλλοι με τους μείων 20 φανταστείτε τι θα γινόταν αν έπεφτε η θερμοκρασία τόσο πολύ και εδώ), εκτός από την πλήρη έλλειψη οποιασδήποτε "οικολογικής" συνείδησης δεν έχουμε ούτε καν την λογική των παλαιότερων. Αυτοί που ζούσαν σε μια σχετική αναγκαστική ισορροπία με την φύση δεν σκέφτονταν με χρόνους ημερών αλλά πολλών πολλών χρόνων. Σου έλεγε ο άλλος το δέντρο θέλει τόσα χρόνια να μεγαλώσει. Αν τα κόψω όλα φέτος δεν θα έχω για του χρόνου. Οπότε θα καίω ελάχιστα, όσα χρειάζομαι, θα καθαρίζω τα νεκρά πεσμένα να "αναπνέει" και το δάσος, θα φυτεύω και εγώ στην θέση των κομμένων για να κόβουν τα παιδιά μου σε 20 χρόνια. Αν δε μιλάμε για κατοίκους περιοχών χωρίς τέτοια βλάστηση πχ κυκλάδες, ε τότε θα καίω ξεραμένη κοπριά με άχυρο.
Και φυσικά η εικόνα ολοκληρώνεται με την κλασσική πλήρη ανικανότητα κράτους, φορέων, ταγών να κάνουν το οτιδήποτε από την μία γιατί ώς άχρηστοι δεν προνόησαν για τίποτα από αυτά, από την άλλη ως υπόλογοι δεν μπορούν να πάνε στην Τρόικα και να πουν μειώνουμε τον φόρο στο πετρέλαιο θέρμανσης που να βρεθεί το "ισοδύναμο"....

Ακόμα μια φορά, για ακόμα ένα λόγο... ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ.

Ο Ιλισός ή Ιλισσός ή Ειλισσός και σε επιγραφές του 5ου αιώνα π.Χ. Ηιλισός, (εξού και ήταν λέξη δασύτονη), είναι ο ένας από τους δύο ποταμούς της Αθήνας που πηγάζει από τις βορειοδυτικές πλαγιές του Υμηττού και διερχόμενος νοτιοανατολικά της αρχαίας Αθήνας καταλήγει στο Φαληρικό όρμο. Στην αρχαιότητα θεωρούνταν ιερός ποταμός. Στις όχθες του πίστευαν πως διέμεναν οι Μούσες προς τιμή των οποίων υπήρχε και βωμός με την ιδιαίτερη ονομασία "βωμός των Ιλισιάδων". Κοντά σ΄ αυτόν το βωμό υπήρχε πλάτανος "ευθαλής" όπου συνήθιζε να μεταβαίνει ο Σωκράτης με τους μαθητές του.

Σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία στο ποταμό αυτό ήλθε για να ξαποστάσει ο άνεμος Βορέας όταν αντελήφθη την όμορφη κόρη του Ερεχθέα Ωρείθυια, την οποία αρπάζοντας στις μεγάλες πτέρυγές του απήγαγε στο Σαρπηδόνιο ακρωτήριο της Θράκης. Επίσης κατά την παράδοση κοντά στο ποταμό αυτό τοποθετείται το μέρος όπου φονεύθηκε εκούσια ο φιλόπατρις Βασιλεύς της Αθήνας Κόδρος από τους Δωριείς.

Ο ποταμός κυλούσε κατά μήκος και εξωτερικά των τειχών της Αθήνας. Απέναντι από το Στάδιο, προκειμένου να υπάρχει πρόσβαση σε αυτό, υπήρχε πέτρινο γεφύρι με δυο τόξα, το οποίο καταστράφηκε στα τέλη του 18ου αιώνα. Στις όχθες και κατά μήκος του ποταμού υπήρχαν επίσης πολλά ιερά και δημόσια οικοδομήματα μεταξύ των οποίων το Ολυμπιείο, το Πύθιο, το Παναθηναϊκό στάδιο, το Ηρακλείο (Κυνόσαργες) κ.ά. Απέναντι δε από τη σημερινή εκκλησία της Αγίας Φωτεινής υπήρχε η κρήνη Καλλιρρόη, η μόνη κατά τον Παυσανία πηγή στην αρχαία Αθήνα με καλό και πόσιμο νερό.

Οδηγός επιβίωσης για μετά το "τέλος του κόσμου"

Πέρασε ευτυχώς και αυτό το "τέλος του κόσμου" με το οποίο ασχολούμασταν παγκοσμίως τα τελευταία 2-3 χρόνια,  παρερμηνεύοντας τους Maya και το ημερολόγιο τους.

Λέω ευτυχώς γιατί, εν αντιθέσει με προηγούμενες προφητείες συντέλειας, δεν είχαμε - εκτός και αν έχασα κάποια είδηση - ούτε μαζικές αυτοκτονίες, ούτε άλλες βίαιες εκφράσεις στις οποίες συνήθως αρέσκονται οι καταστροφολάγνοι μονοθειστές όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με το υποτιθέμενο τέλος των ημερών όπου πρέπει να ξεχωρίσουν οι καλοί από τους κακούς.

Κάτι τέτοιο  δεν θα ταίριαζε εξάλλου και με τους Μάγια, αφού ως πολυθειστές αυτοί δεν θα έθεταν φαντάζομαι τέτοια διλήμματα για το τέλος, το οποίο για να στέκεται στο ύψος του - Τέλος - πρέπει είναι κοινό για όλους.

Αντιθέτως κινήθηκε η οικονομία, βγήκαν ταινίες, πουλήθηκαν kit επιβίωσης και βιβλία, άλλοι έφτιαξαν καταφύγια και ειδικές μπάλες αντι-καταστροφής, στην Γαλλία σε συγκεκριμένο χωριό θησαύρισαν και ούτω καθ' εξής. Με λίγα λόγια ένα ωραίο πάρτι που αν το επαναλαμβάνουμε κάθε μια δυο δεκαετίες πολλοί θα έχουν πολλαπλά οφέλη και όλοι κάτι να συζητάμε και να ασχολούμαστε.
Βέβαια θα μου πείτε και θα συμφωνήσω πως δεν είναι μόνο οι χιλιαστές και οι δευτεροπαρουσιώτες που έχουν τέτοιες ιστορίες αλλά μάλλον όλοι οι λαοί , παρά του ότι οι διαφορές στο ιδεολογικό και ηθικό επίπεδο μεταξύ των με και των δε είναι τεράστιες.

Οι βόρειοι έχουν πχ τον μεγάλο χειμώνα, οι Έλληνες τις καταστροφές στα πέντε γένη των ανθρώπων, κατακλυσμούς κ.α, οι Ινδοί τις Yuga και σίγουρα ανάλογες αφηγήσεις και όλοι οι υπόλοιποι.

Μια διαφορά που μπορώ όμως να διακρίνω είναι πως για αυτούς το τέλος ποτέ δεν είναι σκέτο Τέλος παρά μια αλλαγή. Μια ακόμα είναι πως αυτή η αλλαγή είναι συνήθως αποτέλεσμα έστω και νομοτελειακά μιας ύβρεως εκ μέρους της ανθρωπότητας -you had it coming δηλ - και σταδιακή όχι στιγμιαία. Δεν περιμένουμε δηλαδή το ρολόι να δείξει 12:00 και ξαφνικά....Τέλος. Όχι, ότι συμβαίνει, συμβαίνει με μια αλληλουχία, σταδιακά, αίτιο αιτιατό.

Έτσι η ουσιαστική διαφορά είναι πως στην περίπτωση των ιστοριών δευτέρου τύπου ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με μια επιλογή, τι στάση θα κρατήσω, ταίζω την ύβρη ή την πολεμώ, μάχομαι στο πλάι των θεών ή συμπεριφέρομαι σαν τα αδηφάγα τέρατα που απειλούν την κοσμική τάξη. Μπορεί τελικά να μην γλυτώνουμε, είπαμε οι ιστορίες δείχνουν να λειτουργούν με νομοτελειακά πρότυπα που ολοκληρώνονται πάντα και ισχύουν για όλους, όμως πρώτον έχουμε επιλογές, δεύτερον χρόνο να τις σκεφτούμε, και τρίτον την υποχρέωση να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας όταν τα πράγματα συμβαίνουν.

Το πρόβλημα με τις άλλες, του πρώτου τύπου, άμεσες και αυτόματες καταστροφές, είναι πως μας στερούν από την μια την δυνατότητα να αναλάβουμε την ευθύνη και να κάνουμε τις επιλογές μας, και από την άλλη μας κοιμίζουν, θεωρώντας πως αν δεν είναι μπαμ και κάτω, έκλεισαν οι διακόπτες και Τέλος, έ τότε όλα καλά συνεχίζουμε ακάθεκτοι.

Ο κόσμος όμως δεν λειτουργεί θεαματικά και εφετζίδικα όπως οι χολυγουντιανές ταινίες και οι δεύτερες παρουσίες. Ο Κόσμος λειτουργεί σαν την συνέλευση των Εντ στον άρχοντα των δαχτυλιδιών...αργάαααααα.

Δεν ξυπνάμε μια μέρα και τα υπεραιωνόβια δέντρα έχουν πεθάνει όλα μαζί, τα σκοτώνουμε λίγο λίγο με τρόπους που δεν γίνονται αντιληπτοί μέχρι να είναι πολύ αργά.
Το ίδιο ισχύει και για τους εαυτούς μας και τον "κόσμο" μας. Δεν καταστρέφουμε τις κοινωνίες μας και τους εαυτούς μας απότομα, αλλά σιγά σιγά μέχρι που πάλι να είναι αργά.

Αυτό που τελικά χρειαζόμαστε είναι ένας οδηγός επιβίωσης για τις ημέρες μετά το "τέλος του κόσμου". Ένας οδηγός του τι κάνουμε από τις 22/12/2012 και μετά.

Γιατί αν θέλουμε τελικά να γλυτώσουμε από την επικείμενη καταστροφή πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη, να πάρουμε θέση και να δράσουμε.

Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση μας με τον κόσμο.
Πρέπει να ξαναδούμε τις κοινωνίες μας.
Πρέπει να ξαναδούμε τους εαυτούς μας.
Και πρέπει να αλλάξουμε το δρόμο που ακολουθούμε.

Γιατί μπορεί και το πρόσφατο πάρτι του τέλους του κόσμου να πέρασε ανώδυνα, αλλά ο κίνδυνος δεν πέρασε, ούτε για το σιδηρούν γένος, ούτε για την Kali Yuga, ούτε για τον μεγάλο χειμώνα, ο κίνδυνος είναι μπροστά μας και πολύ αληθινός.

Τα απύθμενα βάθη της καφρίλας

Παρ' ότι συχνά όλοι διαβάζουμε ειδήσεις ή ζούμε οι ίδιοι κάποια κατάσταση - δεν είναι ανάγκη να είναι μεγάλη και τραγική- που επαληθεύει τον τίτλο, εντούτοις κάθε φόρα στέκομαι με την ίδια απορία, χάσκοντας και αδυνατώντας να πιστέψω πόσο, μα πόσο κάφροι μπορούμε να είμαστε.

Σήμερα παραδείγματος χάριν την ώρα που η Χίος αντιμετωπίζει μια απο τις μεγαλύτερες οικολογικές καταστροφές που έχει ποτέ ζήσει, με βαρύτατες συνέπιες και στην οικονομική ζωή του νησιού καθώς ήδη το 40% των μαστιχόδεντρων όπως  αναφέρουν τα δημοσιεύματα έχουν γίνει στάχτη, κάποιοι κάφροι, φαντάζομαι στην πλειοψηφία τους και αυτοί ντόπιοι, αποφάσισαν να εκμεταλλευτούν την καταστροφή και να εκφράσουν τον ιδιαίτερο ψυχισμό τους με τον παρακάτω τρόπο.

Την ίδια ώρα, αίσθηση προκαλεί τα όσα αποκαλύπτει ρεπορτάζ του δημοσιογράφου του «Ράδιο Αλήθεια», Γιάννη Τζούμα, σύμφωνα με το οποίο κυνηγοί έχουν στήσει καρτέρι στα πουλιά που προσπαθούν να σωθούν από τη φωτιά με το επιχείρημα ότι σήμερα άρχισε η κυνηγετική σεζόν.

Δηλαδή ενώ το νησί καίγεται, κάποιοι, επειδή ξεκινά η κυνηγητική περίοδος, είπαν: βρε δεν πάμε να την στήσουμε λίγο έξω από τα καμένα εκεί που σπεύδουν για να σωθούν τα πουλιά και όπως αυτά βγαίνουν εμείς να τα μπουμπουνίζουμε. Ωραία ιδέα μεγάλε, πάμε....

Δεν είμαι κανας περίεργος με το θέμα, αντιθέτως εκτιμώ και την αίσθηση που μπορεί να προσφέρει το κυνήγι ακόμα και στον σύγχρονο άνθρωπο, εκτιμώ πολύ και την κουλτούρα των παλαιών κοινωνιών που το είχαν ως βασική δράση, εκτιμώ και τους κυνηγητικούς πολιτισμούς, ακόμα και με την ρομαντική έννοια, και τον τρόπο που αυτοί ζούσαν από και με την φύση. Πιστεύω πως το κυνήγι είναι μια διαδικασία που μπορεί να μας μάθει πολλά και χρήσιμα. Απο την άλλη σιχαίνομαι και ώρες ώρες σαν και αυτή φτάνω σε σημείο μίσους, τους σύγχρονους κυνηγούς για τους οποίος το κυνήγι είναι ένα σπορ με το οποίο εκτονώνουν τα κατώτερα τους ένστικτα τα οποία αποκομμένα απ' οποιαδήποτε "φυσική" ζωή και συνεπικουρούμενα απο την τεχνολογία και την βλακεία αναδεικνύουν τα μεγάλη βάθη της ανθρώπινης καφρίλας.

Περιπτώσεις τέτοιες, αποκτηνωμένων γουρουνανθρώπων (και να με συγχωρούν τα γουρούνια που αν και καλός φίλος του ανθρώπου χρησιμοποιούνται σε αυτές τις παρομοιώσεις) πραγματικά μας δείχνουν τα απύθμενα βάθη της καφρίλας.

Περιπτώσεις τέτοιες με κάνουν να φλερτάρω με το βασικό επιχείρημα αυτών που αρνούνται τον σύγχρονο τρόπο θέασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που λέει πως δεν γίνεται να παίρνεις σαν κεντρικό άξονα τον ελάχιστο παρανομαστή και να τους εξισώνεις όλους χωρίς στην εξίσωση να συνυπολογίζονται  και οι υποχρεώσεις καθώς όπως η εμπειρική παρατήρηση δείχνει ο άνθρωπος μπορεί να επιδείξει απύθμενη καφρίλα. Οπότε πως μπορεί ο υπάνθρωπος γουρουνάνθρωπος του παραδείγματος μας να έχει ίσα δικαιώματα με τους άλλους αφού καλά καλά δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος της λέξης άνθρωπος όσο χαμηλά και αν βάλουμε τον πήχη (πέρα απο βιολογικό προσδιορισμό) , αφού κάθε φορά ο γουρουνάνθρωπος θα κάνει κάτι που θα μας εκπλήξει.

Υπό αυτό το πρίσμα η απεγνωσμένη προσπάθεια των οικολογικών οργανώσεων που φωνάζουν μπας και απαγορευτεί το κυνήγι τώρα στα καμένα (λες και έχουν μείνει ζώα εκεί) δεν είναι παρά μια τραγική κραυγή αγωνίας, καταδικασμένη να θαφτεί υπό το βάρος των σημερινών και αυριανών γουρουνανθρώπων οι οποίοι θα θεωρούν δικαίωμα τους πράξεις σαν τις ανωτέρω υπό νόμιμο -το νόμιμον είναι και ηθικόν- μάλιστα πλαίσιο.

Υπό αυτό το πρίσμα ώρες ώρες πλησιάζω επικίνδυνα την φαντασίωση γουρουνανθρωποκυνηγητών.
Γιατί για πόσο ακόμα θα προστίθεται ένα "φαντάζομαι πως θα ήταν" προσαρμοσμένο στα νέα βάθη της καφρίλας;

Φαντάσου πως για λόγους που δεν καταλαβαίνεις, χωρίς να ευθύνεσαι και αναπάντεχα, ξεσπά στον τόπο σου ένα καταστροφικός πόλεμος. Βόμβες πέφτουν παντού και όλα καίγονται. Το σπίτι σου εξαφανίζεται μέσα στις φλόγες και παρατρίχα την γλυτώνεις. Τρέχεις να ξεφύγεις από την πύρινη λαίλαπα ενώ αλλεπάλληλες εκρήξεις σε κυνηγούν  στο διάβα σου. Πανικόβλητος, τσουρουφλισμένος, μισοζώντανος τρέχεις για την ζωή σου προς μια κατεύθυνση όπου φαίνεται να βγάζει από την κόλαση. Εξοντωμένος σωματικά και ψυχικά, καταφέρνεις να ξεπεράσεις τις βόμβες, τις φλόγες και ότι άλλο σε απειλεί, ίσα ίσα, ώστε να διακρίνεις μέσα από τους καπνούς ένα καθαρότερο, ασφαλέστερο σημείο. Από τα βάθη της ύπαρξης σου καλείς όλη την εναπομείνασα δύναμη με την οποία σε προίκισε η φύση. Φτάνεις στο σύνορο αφήνοντας πίσω σου την κόλαση να  ακολουθεί κατά πόδας και έχοντας μπροστά μια ελπίδα, θα ζήσεις άλλη μια μέρα. Φτάνεις κουράγιο λίγο ακόμα. Αρχίζεις και ελπίζεις. Μπαμ ο γουρουνάνθρωπος πυροβολεί, σκοτώνει την ελπίδα και χασκογελά με την παρέα του χαιρέκακα. "15-12 μαλάκες"

Φαντάζομαι επίσης πως, στην γνωστή διχαστική ερώτηση Duck season, rabbit season, πρέπει σύντομα πριν να είναι αργά να προστεθεί και μια τρίτη επιλογή, γουρουνάνθρωπος season.

O J.M Greer για μια οικολογική πνευματικότητα

Δεν θυμάμαι αν το έχω αναφέρει ξανά αλλά ένα απο τα φαινόμενα που πραγματικά με εξοργίζει είναι ο mainstream μυστικισμός, ή εσωτερισμός ή όπως αλλιώς θέλετε ονομάστε το φαινόμενο, των τελευταίων 50 ετών. Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις, φυσικά και υπάρχουν και μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο διαμάντια αλλά σε γενικές γραμμές και γι’ αυτό χρησιμοποιώ και το όρο mainstream, οι ιδέες, τα βιβλία, οι “δάσκαλοι” και οι πρακτικές που περνάνε αυτό το διάστημα στο πλατύ κοινό για κατανάλωση είναι όχι μόνο για τα μπάζα, όχι μόνο δεν έχουν σχέση με βασικές αρχές και πρακτικές των αντίστοιχων παραδοσιακών κλάδων ή σχολών αλλά συνήθως πρεσβεύουν και τα εντελώς αντίθετα καταστρέφοντας πολλούς ανθρώπους που είχαν την τάση και όλη την καλή θέληση να ασχοληθούν με την μεταφυσική.

Τρανταχτά παραδείγματα είναι η ευκολία, η ταχύτητα το θεαματικό ή υπερανθρώπινο η έλλειψη ορίων και ο ατομικιστικός υποκειμενισμός που όλα μαζί ή σε συνδιασμούς διαπνέουν τα περισσότερα τέτοια σύγχρονα έργα, σε προφανή αντίθεση με βασικές αρχές όλων των κλασσικών μυστικιστικών σχολών, και παραδόσεων συμπεριλαμβανομένων και των εσωτερικών αρχών που διέπουν τις περισσότερες φυσικές θρησκείες οι οποίες στους δύσκολους καιρούς σε μεγάλο βαθμό τροφοδότησαν με τις σχετικές ιδέες και αρχές τις μυστικιστικές σχολές και την σκέψη αυτών που ασχολήθηκαν με την μεταφυσική ή τον εσωτερισμό ή όπως αλλιώς θέλετε ονομάστε το φαινόμενο.

Ζώντας στον αστερισμό της ευκολίας και της κατανάλωσης τα σχετικά έργα που φτάνουν στο πλατύ κοινό διέπονται ακριβώς από αυτό το πνεύμα των καιρών και με λίγη σάλτσα από πραγματικό μυστικισμό πακετάρουν με μαρκετίστικους τρόπους , διαστρεβλωμένες ιδέες και πρακτικές πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες σε όποιον ανυποψίαστο, απαίδευτο πέσει στα αρπακτικά τους νύχια - καθώς τα χρήματα που αλλάζουν χέρια στην όλη διαδικασία είναι συνήθως και αρκετά -. Για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ να αναφέρω ως πιο πρόσφατα τέτοια προϊόντα τα βιβλία, μεθόδους και δασκάλους που λίγο πολύ υποστηρίζουν πως το σύμπαν υπακούει την θέληση μας - του καθενός προσωπικά - και πως ο νούς μας είναι αυτός που καθορίζει την πραγματικότητα οπότε δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα παραπάνω απο το να οραματιστούμε τι θέλουμε, να συντονίσουμε τον κόσμο με το μυαλό μας και το σύμπαν θα συνωμοτήσει ώστε να εκπληρώσει τις επιθυμίες μας. Λες και το σύμπαν είναι το προσωπικό λυχνάρι του αλαντίν για τον κάθε κακομαθημένο με ψυχολογικά προβλήματα σύγχρονο άνθρωπο που συνήθως θα ζητάει χρήματα, σεξ ή εξουσία πάνω στους άλλους.

Δεν θα επεκταθώ καθώς οι παρόμοιες περιπτώσεις από τον Καστανέντα διαμέσου ουράνιων προφητειών μέχρι και τις συνωμοσίες του σύμπαντος είναι πολλές αλλά ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Έχοντας προσωπικά αυτή την στάση απέναντι στο φαινόμενο χάρηκα αρκετά όταν διάβασα το νέο βιβλιαράκι του J.M.Greer του οποίο το έργο έχω διαφημίσει και στο παρελθόν και ο οποίος είναι ένας συγγραφέας ας πούμε εκλαικευμένης μεταφυσικής τον οποίο συμπαθώ πολύ καθώς έχει το προνόμιο να λέει με πολύ απλά λόγια βασικές αλήθειες και ταυτόχρονα να θέτει κάποια πράγματα υπό το σωστό πρίσμα εξέτασης (η απλά με βρίσκει σύμφωνο καθώς είναι και αυτός πολυθειστής). Χάρηκα λοιπόν, και εδώ θα γυρίσουμε στην βιβλιοπαρουσίαση που ήθελα να κάνω ξεκινώντας να γράφω, διαβάζοντας το πολύ σύντομο Mystery Teachings from the Living Earth: An Introduction to Spiritual Ecology γιατί βασικά ο Greer καταπιάνεται με ττο να αντικρούσει αυτό το zeitgeist που επικρατεί σήμερα σε σχέση με τον μυστικισμό, τις μυστικές σχολές και το τι αυτές πρεσβεύουν ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζει με μια δική του μέθοδο βασικές αρχές που διέπουν αν όχι όλες τις περισσότερες παραδοσιακές τέτοιες σχολές σκέψης (ή και θρησκείες όπως ανέφερα παραπάνω).



Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο ο συγγραφέας με σαφέστατη επιρροή από το Κυμβάλιο προχωράει σε μια δική του παρουσίαση των 7 βασικών αρχών των “μυστικών διδασκαλιών”. Η πρωτοτυπία του βρίσκεται και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο στο ότι επανατοποθετεί ή αν θέλετε επαναφέρει αυτές τις 7 αρχές στην πηγή δηλαδή στην φύση, εξ’ ού και ο υπότιτλος του έργου “spiritual ecology”, και τις παρουσιάζει με πολύ κατανοητό τρόπο και με ορολογία και παραδείγματα απο την επιστήμη της οικολογίας η οποία ο συγγραφέας ορθώς θεωρεί πως είναι ο σύγχρονος τρόπος σκέψης που μπορεί να μας οδηγήσει στην κατανόηση βαθύτερων εννοιών όπως στο παρελθόν ήταν για την εποχή της η ψυχολογία κτλ.

Έτσι για τον Greer οί 7 βασικές αρχές ή νόμοι είναι οι παρακάτω τους οποίους αναλύει στο πρώτο μέρος του βιβλίου δίνοντας για τον καθένα το φυσικό παράδειγμα, μετά κάποια στην ανθρώπινη καθημερινότητα ενώ ταυτόχρονα κριτικάρει τις mainstream απόψεις που ανέφερα στην αρχή και τελειώνει με μια μικρή άσκηση διαλογισμού πάνω στον νόμο. Διαλέγω λοιπόν κάποια μικρά αποσπάσματα να μεταφράσω για τον καθένα ώστε να γίνει κατανοητό τι εννοεί ο συγγραφέας

Ο Νόμος της ολότητας (the law of wholeness

“Οτιδήποτε υπάρχει είναι μέρος ενός ολόκληρου συστήματος και η ύπαρξη του βασίζεται στην υγεία του όλου. Ευδοκιμεί μόνο εάν το σύνολο ευδοκιμεί και δεν μπορεί να βλάψει το σύνολο χωρίς να βλάψει τον εαυτό του.”

Ο Νόμος της ροής (the law of flow)

“Η συσσώρευση είναι αύξηση χωρίς ροή και όταν αυτή εμφανίζεται σε ένα φυσικό σύστημα δείχνει πως οι ροές αυτού του συστήματος έχουν αρχίσει να μην λειτουργούν”

“Οτιδήποτε υπάρχει δημιουργείται και συντηρείται από ροές ύλης, ενέργειας και πληροφορίας που προέρχονται απο το όλον σύστημα στο οποίο ανήκει και επιστρέφουν σε αυτό. Η συμμετοχή σε αυτές τις ροές χωρίς να τις επηρεάζουμε φέρνει υγεία και ολοκλήρωση, ενώ το μπλοκάρισμα τους σε μια προσπάθεια να μετατραπούν οι ροές σε συσσώρευση φέρνει δυστυχία και δυσλειτουργία στο όλο σύστημα και σε όλα μέρη του.”

“Αυτό που δέχομαι απο το σύμπαν μετριέται σε σχέση με αυτο που δίνω σε αυτό” 

Ο Νόμος της ισορροπίας (the law of balance)

“Η Ισορροπία δεν είναι ακινησία, αλλά ένας χορός συνεχών προσαρμογών γύρω απο ένα κοινό κέντρο”.

“Είναι βασικό να θυμόμαστε πως πολλές απο τις πιο σημαντικές εξισορροπητικές διαδικασίες στον κόσμο κινούνται πολύ πιο αργά απο τον ρυθμό που έχουν συνηθίσει οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται Έτσι συχνά οι άνθρωποι πιστεύουν πως μια κίνηση προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση είναι ένα μόνιμο γεγονός ενώ δεν είναι παρά μια αργή τοξωτή κίνηση μιας εξισορροπητικής διαδικασίας η οποία θα αναστρέψει τον εαυτό της (η κίνηση) όταν έρθει ο καιρός”

“Ότι υπάρχει, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει μόνο όταν είναι σε ισορροπία με τον εαυτό του, με τα άλλα πράγματα, και με το όλον σύστημα του οποίου είναι μέρος. Αυτή η ισορροπία δεν βρίσκεται πηγαίνοντας στα άκρα ούτε στην ακινησία ενός στατικού σημείου. Δημιουργείται με αυτοδιορθωτικές κινήσεις σε οποιαδήποτε πλευρά ενός κέντρου,”

 Ο Νόμος των ορίων (the law of limits)

“Η ομορφιά γεννιέται όταν μια ροή ενέργειας συναντά σταθερά όρια. Όσο πιο τέλεια είναι η αποδοχή εκ μέρους της αυτών των ορίων τόσο μεγαλύτερη και η ομορφιά”

“Η δύναμη γεννιεται όταν μια ροή ενέργειας συναντά σταθερά όρια. Όσο πιο στενό είναι το πέρασμα για απόδραση που αφήνουν αυτά τα όρια τόσο μεγαλύτερη θα γίνει και η δύναμη”

“Οτιδήποτε υπάρχει είναι υπόλογο σε όρια τα οποία υψώνονται απο την ίδια του την φύση, από την φύση του όλου συστήματος στο οποίο είναι μέρος και απο την φύση της ίδιας της ύπαρξης καθεαυτής. Αυτά τα όρια είναι τόσο αναγκαία όσο είναι και αναπόδραστα και παρέχουν το θεμέλιο για όλη την ομορφιά και δύναμη που κάθε ξεχωριστό όν μπορεί να εκδηλώσει”

“Τίποτα δεν μπορεί να εκδηλωθεί παρά όταν γίνεται πεπερασμένο, άρα δεχόμενο όρια.”

Ο Νόμος του αιτίου και του αποτελέσματος (the law of cause and effect)

“Οτιδήποτε υπάρχει είναι το αποτέλεσμα αιτίων μέσα στο όλο σύστημα του οποίου το κάθε πράγμα είναι μέρος και το κάθετι με την σειρά του γίνεται το αίτιο αποτελεσμάτων αλλού μέσα στο όλο σύστημα. Σε αυτή την λειτουργία των αιτίων και αποτελεσμάτων, πρέπει πάντα να υπάρχει μια ομοιότητα είδους μεταξύ ενός αποτελέσματος και τουλάχιστον ενός απο τα αίτια του όπως ακριβώς πρέπει να υπάρχει μια ομοιότητα τάξης-μεγέθους μεταξύ ενός αποτελέσματος και του συνόλου των αιτίων που το δημιούργησαν.”

Ο Νόμος των πεδίων/επιπέδων (the law of Planes)

“Η διαφοροποίηση μεταξύ του ενός πεδίου απο το άλλο δεν εμποδίζει πράγματα απο διαφορετικά επίπεδα να υπάρχουν στον ίδιο τόπο και χρόνο και να αλληλοεπηρεάζονται.”

“Κάθε τι που υπάρχει, υπάρχει και λειτουργεί σε κάποιο απο τα πολλά επίπεδα της ύπαρξης ή αποτελείται από πράγματα που ανήκουν σε περισσότερα του ενός πεδίου και λειτουργούν όλα μαζί σαν ένα πλήρες σύστημα. Αυτά τα πεδία είναι ξεχωριστά, όχι συνεχή, και το πέρασμα των επηροών από το ένα στο άλλο μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο υπο προυποθέσεις που ορίζονται απο την σχέση των πεδίων που συμμετέχουν.”

Ο Νόμος της εξέλιξης (the law of evolution)

“Όλα τα όντα είναι εξίσου εξελιγμένα”

“Ο πραγματικός σκοπός της εξέλιξης είναι η αύξηση της ποικιλότητας, και όχι η πρόοδος πάνω σε μια προκαθορισμένη σχεδιαστική γραμμή.”

“Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως η εξέλιξη δεν είναι ένα εισητήριο για ένα τέλος πέρα απο όρια και νόμους, αλλά όπως κάθε διαδικασία της δημιουργίας ξεπερνά κάποια όρια αποδεχόμενη άλλα, κερδίζει κάποιους στόχους, παρατώντας άλλες προοπτικές, επιτυγχάνει την ομορφιά και την δύναμη μέσα απο μια αρμονική σχέση με τα εξωτερικά και εσωτερικά της όρια και ανταποκρίνεται στις συνθήκες που τίθενται από το όλο σύστημα στο οποίο λαμβάνει χώρα.”

“Δεν είναι δυνατόν για το άτομο να ξεπεράσει τα όρια της κοινής ανθρώπινης ύπαρξης σε μια ζωή ούτε μπορούμε να περιμένουμε ένα ξαφνικό εξελικτικό άλμα σε κάποιο άμεσο χρόνο που θα λύσει όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας.”

Στο δεύτερο μισό του βιβλίο ο συγγραφέας προχωράει στην κριτική βασικών παρερμηνειών που βρίσκονται στην mainstream εσωτερική λογοτεχνία, βάση των αρχών που έχει θέσει στο πρώτο μέρος όπου εξετάζει τομείς όπως η μαγεία, η μύηση και οι μυητικές παραδόσεις και τελικά πια πρέπει να είναι η στάση και οι προσδοκίες καθώς και τα σημεία που πρέπει να προσεχθούν απο τους ανθρώπους που θέλουν να έρθουν σε επαφή με αυτες - τις μυητικές παραδόσεις-.

Όπως ανέφερα στην αρχή ένα πολύ χρήσιμο, απλό βιβλιαράκι για κάποιον που εισέρχεται τώρα σε αυτόν τον κόσμο των εσωτερικών παραδόσεων καθώς και μια πολύ ουσιαστική κριτική στις παρερμηνείες και διαστρεβλώσεις των ουσιαστικών μηνυμάτων που παρατηρείται σε πληθώρα έργων με ευρεία κυκλοφορία.

ΥΓ: Επίσης μόλις πληροφορήθηκα απο εδώ πως κυκλοφορεί εδώ και κάποια χρόνια στα Ελληνικά η αντίστοιχη ποιοτική απάντηση στις βλακονουβέλες με επίφαση μυστικισμού του τύπου κώδικας DaVinci.