Ζωή, παράνοια και θάνατος στην πρωτεύουσα - Φαλληφόρια, Ελλάνιοι Σωρρικοι και ζόμπι... πολλά ζομπι.

Το Σάββατο που μας πέρασε η Λατρευτική Κοινότητα Λάβρυς εόρτασε με μεγάλη επιτυχία τα φετινά Φαλληφόρια-Φαλλαγώγια. Όπως ειπώθηκε και στους παρόντες κατά την έναρξη του εορτασμού, σε μια περίοδο που ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι είναι πια ενήμεροι πως πολλά από τα παραδοσιακά έθιμα της περιόδου της αναφερόμενης ως απόκριες προέρχονται από Διονυσιακές και άλλες αρχαίες εορτές (γι' αυτό εξάλλου και θεωρούνται παγανιστικά από την χριστιανική εκκλησία, ενώ συχνά βρίσκονται αφορισμένα), θεωρούμε δικαίωμα και καθήκον μας να επαναδιεκδικήσουμε την αρχική τους νοηματοδότηση και θρησκευτικό πλαίσιο. Σε όσα επίπεδα και να εξετάσουμε το ζήτημα αυτών των εορτών (και όλου του Διονυσιακού κύκλου), η τοποθέτηση τους την χειμερινή περίοδο δεν είναι τυχαία, αλλά μέσα στην ολιστική αντιμετώπιση του κόσμου και του γίγνεσθαι που εκφράζουν οι παραδοσιακές πολυθεϊστικές λατρείες, συνδέει τον άνθρωπο με τις κοσμικές διεργασίες, την φύση και το ιερό, όπως αυτό φανερώνεται, κατανοείται, και βιώνεται από την ανθρώπινη ψυχή και νόηση. Λόγω αυτής της φυσικότητας και της αναγκαιότητας της εμφάνισης τους, ακόμα και σήμερα, οι αντίστοιχες λαϊκές επιβιώσεις (φαλλικές και βωμολοχικές "καρναβαλικές εκδηλώσεις στον Τύρναβο, στην Αγία Άννα κτλ), αναδύουν κάτι από την αρχική πηγή, συνήθως χωρίς την συνειδητή γνώση των συμμετεχόντων. Παρ' όλα αυτά, η τέλεση τους, φέρνει σε επαφή με τα αρχικά νάματα πολλούς από τους μετέχοντες, παρέχοντας έτσι τις προϋποθέσεις μιας ευρύτερης επανακάλυψης και των άλλων, πιο ουσιαστικών επιπέδων. Δηλαδή του συμβολικού/νοηματικού και του θρησκευτικού. Σε όσους συμμετείχαν στην φετινή πομπή, τα παραπάνω μπορεί να κατέστησαν προφανή όσον αφορά το προσωπικό βίωμα, αλλά με μια παρατήρηση αντανακλώνται και στις αντιδράσεις του άσχετου πλήθους, το οποίο κατά τύχη συνάντησε την πομπή κατά την πορεία της μέσα από την Πλάκα και το Μοναστηράκι. Η άμεση και ευχάριστη αποδοχή της πομπής και των δρώντων από τους θεωρούς περαστικούς, αλλά και η αυτόματη, εκ μέρους πολλών από αυτούς, εισχώρηση και συμμετοχή στην πομπή και τον εορτασμό (κάθε χρόνο το πιο εντυπωσιακό είναι η ευκολία με την οποία συμμετέχουν και διασκεδάζουν οι ακομπλεξάριστοι ξένοι τουρίστες, την ώρα που κάποιοι νεορωμιοί αντανακλούν με την στάση ή τα λεγόμενα τους την συμπλεγματική σχέση τους με το παρελθόν τους και την φυσικότητα της ύπαρξης) δεικνύει αν μη τι άλλο την δύναμη της παραδοσιακής φυσικότητας, η οποία ελπίζουμε να ξυπνήσει σε κάποιους την ανάγκη μιας πιο ουσιαστικής σχέσης με την παράδοση και κατανόηση της. (Περισσότερα εδώ και εδώ.)

Κάποιες ώρες μετά την έναρξη και την ολοκλήρωση της φαλλικής πομπής στα σκαλιά της εισόδου του Ηρωδείου, την Κυριακή το πρωί, στον ίδιο χώρο, μαζεύτηκαν αρκετοί οπαδοί του απατεώνα Πατρινού και στάρ της εγχώριας υποκουλτούρας των τελευταίων χρόνων Α. Σώρρα για να δώσουν ακόμα μια φορά τον όρκο της "Ελλήνων Συνέλευσις" (απίστευτο γέλιο η ανάγκη ανάλυσης του όρκου μέχρι επιπέδου συμπλεκτικών συνδέσμων, άρθρων και προσθέσεων) σε κάποιον εμβληματικό αρχαιολογικό χώρο, όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν. Ένα απίθανο συνονθύλευμα, συνήθως απογοητευμένων, συντεθλιμμένων από τα προβλήματα, ή απλώς ευκολόπιστων (λόγω της πανταχού παρούσας στην νεοελληνική κοινωνία καταστροφής της κριτικής ικανότητας) συνανθρώπων μας παραβρέθηκε και συμμετείχε στον "όρκο" που συνέταξε ο "πολέμαρχος" και το επιτελείο του, εκχυδαϊζοντας, μολύνοντας και διαστρεβλώνοντας κάθε τι το χρησιμοποιούμενο για την σύνταξη του, από την ελληνική γλώσσα (με το "Ελλάνιο ιδίωμα), μέχρι τις μετεξελίξεις του ύδατος της Στυγός σε "ενεργό ύδωρ της συμπαντικής μνήμης". Όπως πολύ σωστά γνωρίζουν διαχρονικά όλοι οι λαοπλάνοι απατεώνες, οι μισές αλήθειες, η άνευ νοήματος πολυλογία ("Ορκίζομαι στην συμπαντική συνειδητότητα και νομοτέλεια ως μονάδα στην ένωση όλων των ιερών ψυχών όπου η δύναμη τους είναι το κοσμικό πυρ") , η ανάπτυξη και η εκμετάλλευση των ανθρώπινων ελπίδων και φοβιών, η διαστρέβλωση της έμφυτης κοινωνικότητας και ομαδικότητας, η πονηρή διαχείριση της ψυχολογίας της μάζας και άλλα τρικ καταφέρνουν να μετατρέπουν ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων σε άμυαλα Ζόμπι που ακολουθούν εντολές, είτε αυτές ονομάζονται "ελλάνια αξιακά πρωτόκολα", είτε πηδάλιον της εκκλησίας, είτε κομματική γραμμή είτε άλλα πολλά. Η ουσία δεν έγκειται φυσικά στην διαφοροποίηση του βαθμού "γραφικότητας" αλλά στην κοινή γραμμή που διατρέχει όλα αυτά τα φαινόμενα. Εξάλλου η διαφορά μεταξύ επίσημων πολιτικών σωτήρων, ατακαδόρων ευκολιών που χαιδεύουν πρόστυχα τα αυτιά των ηλιθίων τύπου Λαζόπουλου, και εν τέλει του Σώρρα είναι διαφορά μεγέθους όχι τάξης.  Κάπως έτσι είναι κωμικοτραγικό που τα εξίσου γραφικά τις περισσότερες φορές ΜΜΕ κράζουν τους γραφικούς Σωρρικούς, ενημερώνοντας ψευδώς τους υπολοίπους αποχαυνωμένους νεοέλληνες πως οι Ελλάνιοι οπαδοί "ορκίζονται στον Δία" (γιατί μια εκδοχή του -οι Θεοί να τον κάνουν τέτοιο- "όρκου" περιείχε αναφορά στον Δία), ή πως "ζητάνε την βοήθεια του Δωδεκαθέου", ταυτίζοντας έτσι (μάλλον όχι τυχαίως) στα μάτια των αμέτοχων και άσχετων τρίτων την Ελλάνια παράνοια και γραφικότητα με τους όντως πολυθεϊστές. Ταυτόχρονα, εντέχνως, συσχετίζουν αυτό το άσχετο γεγονός, με την αίτηση της Gucci για την Ακρόπολη, πάλι σε μια προφανή προσπάθεια υποβάθμισης του αξιακού στάτους του μνημείου από τους οδοστρωτήρες του οικονομισμού και της εξαφάνισης κάθε υψηλής αξίας, κάθε δυνητικού συμβόλου μη εξομοίωσης με το κυρίαρχο πρότυπο. Βέβαια, στην όλη αυτή διαδικασία ο Σώρρας έχει λάβει τζάμπα άπειρη διαφήμιση, ενώ πχ κανένα ΜΜΕ δεν ασχολήθηκε με μια εορταστική εκδήλωση όπως τα Φαλληφόρια ώστε να διαπιστώσει και αυτό και οι αναγνώστες/θεατές του τι πραγματικά πιστεύουν και πράττουν οι πραγματικοί "οπαδοί του 12θεου" και τι λένε αυτοί για τους Gucci και λοιπούς.

Αντιθέτως, όλα τα ΜΜΕ και για αρκετό διάστημα πριν την ημερομηνία εκδήλωσης αναφέρονται με πολύ καλά λόγια στην αμερικανοφερμένη "παρέλαση των ζόμπι" (Zombie Athens Walk) που θα πραγματοποιηθεί αυτό το Σάββατο στις ίδιες πάνω κάτω περιοχές, που έγιναν και τα παραπάνω.

"Όπως δηλώνει στο ΑΠΕ ο διοργανωτής του «zombie athens walk», Τάσος Παπαναγιώτου «πρόκειται για μια πορεία τεράτων που εδώ και τρία χρόνια ξεκινάει από το Σύνταγμα, όπου ζόμπι και πλάσματα τρομακτικά, ακούνε το κάλεσμα του zombie thriller party, κατηφορίζουν την Ερμού περνούν από το Θησείο, το Μοναστηράκι και καταλήγουν στο πάρτι που ετοιμάζουμε, το οποίο φέτος θα γίνει στον Κεραμεικό»."

Όσον αφορά την καθ' αυτή εκδήλωση ως προϊόν της σύγχρονης pop κουλτούρας που βρίσκει διασκέδαση σε κάθε τι άσχημο, νοσηρό  και αρνητικό των θετικών της ζωής δεν θέλω να επεκταθώ (τα Morbid fascination φαινόμενα στην σύγχρονη κουλτούρα και εποχή έχουν μελετηθεί αρκετά από ψυχιάτρους και άλλους επιστήμονες όπως επίσης και τα αποτελέσματα της αισθητικής εξοικείωσης με την ασχήμια, την βία, τον φόβο κτλ). Εφόσον, από την άλλη αποτελεί διέξοδο για κάποιους ανθρώπους να διασκεδάσουν δεν έχω πρόβλημα, όμως, η σημειολογία δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Οι αριθμοί, η διαφήμιση, η πρόσβαση, είναι ενδεικτικοί των κοινωνικών συσχετισμών, των αξιών, της πορείας ενός ολόκληρου πολιτισμού από τις γόνιμες πηγές στην στειρότητα και τον θάνατο.

Από μια ιερή πομπή, λατρευτική εκδήλωση των ζωοοποιών, γονιμικών οντολογικών καταστάσεων, διαμέσου της γραφικότητας με ψέμματα και ελπίδες, στην άνευ ουσιαστικού νοήματος πομπή των ζόμπι και την διαφήμιση και εορτασμό της ασχήμιας και της νοσηρότητας λίγα μόνο μέτρα δρόμος. Η σημερινή κυρίαρχη ιδεολογία αλλά και οι κοινωνικοί αυτοματισμοί επιβάλλουν τα πρώτα να θάπτονται και να αποκρύπτονται, τα δεύτερα να προβάλλονται συνεχώς και με τέτοιο τρόπο ώστε να απαξιώνονται τα πρώτα πριν ανακαλυφθούν, και τα τρίτα να διαφημίζονται και να επιδιώκονται. Επιχειρείται δηλαδή (έχει πραγματοποιηθεί αιώνες τώρα αλλά λέμε...) η πλήρη μετάβαση του ανθρώπου από την ένθεη ιερή οργανικότητα, την φυσικότητα και την ολιστική ύπαρξη, στην άσκοπη εκτόνωση που παγιδεύει τις κοινωνικές (συνήθως νεανικές) δυνάμεις σε μηδενιστικές, σχετικιστικές, αδιάφορες ασχολίες, πρακτικές και στάσεις. Τα ίδια τα μέσα που σε κάθε περίπτωση θα προσπαθήσουν να υποβαθμίσουν τα πρώτα, θα σπρώχνουν προς τα δεύτερα, φαινόμενο σε πλήρη εκδήλωση σε όλες τις δυτικές κοινωνίες. Η πορεία των ζόμπι δεν αποτελεί παρά μια συμβολική κατάληξη όλων αυτών των φαινομένων. αφού τα ζόμπι οποιουδήποτε είδους είναι το χρησιμότερο έμψυχο (περίπου) υλικό σε μια παγκοσμιοποιημένη και απρόσωπα εξουσιαστική κοινωνία η οποία θέλει να κρύβει τον ομοιογενοποιητικό, συνθλιπτικό εξουσιαστικό της μηχανισμό πίσω από αδιαπέραστα πέπλα ψευδεπίγραφης "σοβαρότητας", "ατομικότητας" και "ελευθερίας" συνεχίζοντας την από αιώνες χριστιανική πρακτική του αναποδογυρίσματος των αξιών. Μια κοινωνία που ενδεχομένως νοιώθει πιο άνετα να χλευάσει αυτά που δεν καταλαβαίνει, να ασπαστεί και να ηρωοποιήσει αυτά που την κοροϊδεύουν και εκμεταλλεύονται και να αφομοιωθεί στην μαύρη ανυπαρξία του τάφου.

Προφανώς, η αντίστροφη πορεία, η πομπή από την ανυπαρξία του τάφου, πέρα από τις σειρήνες της γραφικότητας και χλευασμού, προς την αρμονικότητα της ευδαιμονικής ύπαρξης είναι εφικτή. Μόνο όμως για όποιον το θελήσει. Και η θέληση δεν είναι μια ποιότητα που βρίσκεται σε αφθονία ούτε στα ζόμπι ούτε στους μεσσιανιστές παντός τύπου.

ΥΓ: Η παρέλαση των ζόμπι υπό μια άλλη οπτική αποτελεί την χυδαία μετατροπή πανάρχαιων τελετών/πρακτικών λατρείας και τιμής των προγόνων, από τα Ελληνικά Εκάτεια δείπνα μέχρι τις ημέρες των νεκρών των Αζτέκων (η μεξικάνικη Dia de los muertos, που αποτελεί εν μέρει πηγή έμπνευσης της αμερικάνικης ζομποπαρέλασης προέρχεται από εκεί), σε εύπεπτη τροφή του καταναλωτισμού την οποία ξεχέζουν στους δρόμους των πόλεων οι σύγχρονοι κώλοι που δεν διαθέτουν ούτε την μνήμη ώστε να θυμηθούν και να γνωρίσουν από που προέρχονται, ούτε τις ικανότητες ώστε να καταλάβουν που οδηγούνται.
Ως αντίδραση λοιπόν και ενισχύοντας την σημειολογία, αυτό το Σάββατο στην αίθουσα της κοινότητας θα πραγματοποιηθεί ομιλία σχετικά με τα ταφικά έθιμα των προγόνων μας. 

Τα Gucci στην Ακρόπολη ή όταν η πολιτισμική κληρονομιά είναι προϊόν για διαχείριση.

Είναι δυο τρεις ημέρες τώρα που το διαδίκτυο έχει γεμίσει με αναφορές, απόψεις και διαξιφισμούς σχετικά με την αίτηση του οίκου μόδας Gucci, να παραχωρηθεί ο χώρος της Ακροπόλεως (μεταξύ Παρθενώνος και Ερεχθείου) για την πραγματοποίηση Show του οίκου. Ο οίκος σύμφωνα με τα δημοσιεύματα προτίθονταν να κάνει δωρεά ύψος 2εκ. για τις ανάγκες του Υπ.Πο, ενώ θεώρησε καλό να αναφέρει πως θα ξόδευε και ένα ποσό της τάξης των 50εκ για διαφημιστικό χρόνο, χρόνος ο οποίος ταυτόχρονα θα διαφήμιζε το background της εκδήλωσης του οίκου μόδας, δηλαδή την Ακρόπολη. Το ΚΑΣ ομόφωνα απέρριψε την πρόταση (λεπτομέρειες της συνεδρίασης μπορείτε να βρείτε εδώ. Κακώς στην αντιπρόταση αναφέρθηκε το Ολυμπιείο καθώς πρέπει να ισχύει και για εκεί ότι περίπου και για την Ακρόπολη παρά την διαφορά συμβολικού μεγέθους) και αναθέρμανε τις δικτυακές συζητήσεις που είχαν ξεκινήσει προτού βγει η απόφαση απ' όταν μαθεύτηκε η αίτηση του Gucci.

Για το ζήτημα δημιουργήθηκαν αμέσως δύο κυρίαρχα στρατόπεδα τα οποία απλοποιώντας τις ποικίλες διακυμάνσεις τους εκφράστηκαν ως :
-Όχι με τίποτα να μην δοθεί άδεια
-Ναι, γιατί όχι

Το πρώτο στρατόπεδο εν πολλοίς χρησιμοποίησε τα τετριμμένα εθνο-uplifting του στύλ "Ο Ιερός μας βράχος" κτλ, ενώ το δεύτερο τα εξίσου τετριμμένα μεταμοντερνικο-μηδενιστικό-σχετικιστικά του στύλ "και αλλού γίνονται αυτά", "θα πάρουμε κανα φράγκο", "σιγά ποιος θα ορίσει την τέχνη" κτλ.

Ανάμεσα λοιπόν στα διάφορα που διάβασα έτσι όπως τα σταχυολόγησα από τους αντιδικούντες θέλω να κάνω κάποια σχόλια, ώστε να επαναφέρω την εστίαση σε αυτά που προσωπικά θεωρώ σημαντικά, καθώς εκ πρώτης και ανεξάρτητα του τετριμμένου της κάθε ατάκας, επιχειρήματα και των δύο πλευρών μπορεί να είναι βάσιμα. Δυστυχώς όμως μπορεί να είναι και εκτός ουσίας.

UNESCO και παγκοσμιότητα του μνημείου.
Και οι δύο πλευρές, χρησιμοποίησαν τo status του μνημείου ως παγκόσμια κληρονομιά για να υποστηρίξουν την άποψη τους. Από την μια πώς δεν γίνεται ένα τόσο σημαντικό μνημείο να παραχωρείται για κάτι τέτοιο και από την άλλη πως αφού είναι παγκόσμιο και δεν ανήκει αποκλειστικά στους  Έλληνες τι μας τα πρήζουν οι Ελληναράδες με τον Ιερό τους βράχο.

Καλώς και υπάρχει ένα οργανισμός που αναγνωρίζει μνημεία κτλ σε παγκόσμιο επίπεδο ενώ συχνά προβαίνει σε προστατευτικές ή υποστηρικτικές δράσεις για αυτά, δεν θα κάτσω να εξετάσω αν λειτουργεί σωστά, αν όχι και οτιδήποτε άλλο παρεμφερές δεν μας ενδιαφέρει εδώ.
Το θέμα είναι πως το οποιοδήποτε από αυτά τα μνημεία έχει μια αξία ανεξαρτήτως Ουνέσκο ή άλλου παρόμοιου οργανισμού. Αυτή η αξία μπορεί να χωριστεί σε "κληρονομική" αξία και σε συμβολική-ιδεολογική αξία. Ως κληρονομική την αναφέρω όταν υπάρχει μια σχέση (πραγματική η φαντασιακή δεν μας ενδιαφέρει επίσης) μεταξύ του μνημείου-αρχικών δημιουργών και των κληρονόμων-κράτους διαχειριστή. Ως Συμβολική-ιδεολογική αναφέρω την αξία εκείνη που σχετίζεται με ιστορικά-πολιτικά ή ευρύτερα κοινωνικά συμφραζόμενα που καθιστούν το μνημείο ακόμα σχετικό παρά την πάροδο του χρόνου. Φυσικά υπάρχουν και περιπτώσεις "μνημείων παγκόσμιας κληρονομιάς" που δεν έχουν κανένα από τα παραπάνω περιεχόμενα αλλά αναγνωρίζονται ως τέτοια λόγω ιστορικής, αρχαιολογικής ή καλλιτεχνικής αξίας.

Η Ακρόπολη για παράδειγμα ανήκει και στις τρεις κατηγορίες καθώς:
Α. Το νέο ελληνικό κράτος και ο νεοελληνικός λαός θεωρούνται κληρονόμοι των αρχικών δημιουργών του.
Β. Αποτελεί παγκόσμιο σύμβολο κοινωνικό-πολιτικών συμβάντων που όλος ο σύγχρονος Δυτικός πολιτισμός (η και παγκοσμίως βάσει του πνεύματος του Ουμανισμού-Διαφωτισμού) αναγνωρίζει ως καταγωγικά του.
Γ. Φυσικά και έχει καλλιτεχνική, ιστορική, αρχαιολογική αξία.
Αντιθέτως οι Πυραμίδες της Αιγύπτου, δεν έχουν ούτε σύγχρονο κληρονόμο (ίσως ελάχιστες μειοψηφίες της σημερινής Αιγύπτου να θεωρούν εαυτούς ως Αιγύπτιους έχοντες σχέση με τον αρχαίο λαό), ούτε και αποτελούν κάποιο γενικώς αναγνωρισμένο παγκόσμιο ιδεολογικό σύμβολο όπως η Ακρόπολη.

Άμεσα από τα παραπάνω μπορούμε να υποθέσουμε πως σε ορισμένες περιπτώσεις ενδέχεται να έχουμε διάσταση απόψεων μεταξύ των εμπλεκομένων μερών. Δηλαδή άλλο να θέλουν οι κληρονόμοι, άλλο οι διαχειριστές (πχ κράτος) και άλλο οι συμβολικώς ενδιαφερόμενοι (όπου και εκεί άλλο ο έκαστου συμβόλου ενδιαφερόμενος πχ αρχιτέκτονας, ιστορικός κτλ). Αναγκαστικά λοιπόν, σε αυτή την περίπτωση για να μπορούμε να συνενοούμαστε θα έπρεπε να έχουμε μια αξιολογική κατάταξη του αν μη τι άλλο ηθικού πλεονεκτήματος (προβάδισμα στην απόφαση) της μίας ή της άλλης κατηγορίας.
Προσωπικά, για παράδειγμα, πρώτα θα έδινα ηθικό προβάδισμα για οποιαδήποτε απόφαση στον κληρονόμο, μετά στον διαχειριστή και μετά στον απόμακρο συμβολικώς ενδιαφερόμενο. Η άποψη μου μπορεί να άλλαζε μόνο όταν προέκυπτε με κάποιο τρόπο διάσταση κάποιου μέρους με τον ουσιαστικό ή ιδανικά οριζόμενο ρόλο του σε σχέση με το μνημείο. Εν τάχει, αν πχ οι κληρονόμοι ήταν ουσιαστικά πιο άσχετοι με το μνημείο απ' ότι οι συμβολικώς ενδιαφερόμενοι, η πχ αν ο διαχειριστής για κάποιο λόγο πολιτικών αλλαγών αποφάσιζε -εν αντιθέσει με την θέληση των υπολοίπων - να κάνει κάτι καταστροφικό (Πχ πολιτική κυριαρχία ISIS στην Παλμύρα).
Στην συγκεκριμένη, όμως, περίπτωση δεν μπορώ παρά να υποθέσω (εύλογα) μια κοινή τοποθέτηση όλων των παραπάνω έναντι του θέματος "επίδειξη μόδας στην Ακρόπολη".

Κάπως έτσι, η αναφορά της παγκοσμιότητας ώς επιχείρημα για να δοθεί η άδεια με ταυτόχρονη ηθική υποβάθμιση οποιουδήποτε άλλου παράγοντα εκ των ανωτέρω με αληθή ή αναληθή επιχειρήματα (αδιάφορο) πχ "αφού οι νεοέλληνες δεν σέβονται οι ίδιοι την κληρονομιά τους τι μιλάνε" και άλλα σχετικά δεν μπορώ να καταλάβω τι ρόλο μπορεί να εξυπηρετεί πέρα του ιδεολογικού αυνανισμού αυτού που την εκφράζει (δηλαδή απλά παπαγαλίζω την μόνιμη εθνοαξιακο-μηδενιστικοσχετικιστική μου στάση ως "προοδευτικός").

Ο Ρουβάς Ηρώδειο = Gucci Ακρόπολη

Κατ' αντιστοιχία με τα παραπάνω είδα και εξισώσεις τέτοιου τύπου με περιεχόμενο που μάλλον υπονοεί πως αφού είμαστε μπαγλαμάδες τι μας πείραξε ο Gucci και το παίζουμε ιστορία, επιχείρημα το οποίο επίσης αδυνατώ να κατανοήσω, πέρα της βλακώδους εξίσωσης που περιέχει.Ας εστιάσουμε λοιπόν, όπως και ο νόμος στον "χαρακτήρα" του μνημείου.
Ποιος ο χαρακτήρας του Ηρωδείου; Το λέει η λέξη, ήταν ένα ωδείο, ένας χώρος δηλαδή όπου παρουσιάζονταν/εκτελούνταν μουσικά (για την αρχαιότητα αυτό σημαίνει μέλος, λόγος, κίνηση/χορός) δρώμενα. Τι ήταν η Ακρόπολη; Το θρησκευτικό και πολιτικό συμβολικό κέντρο της πόλεως των Αθηναίων. Τι είναι ο Ρουβάς; Τραγουδιστής. Τι έκανε στο Ηρώδειο; τραγούδησε. Τι είναι ο Gucci; Τι θέλει να κάνει στην Ακρόπολη; Νομίζω με αυτόν τον απλό τρόπο εύκολα βγάζουμε συμπέρασμα.
Πέραν αυτού, σήμερα, όπως και στην αρχαιότητα φαντάζομαι πως δεν ήταν όλες οι παραστάσεις εξίσου καλές ούτε οι ηθοποιοί, τραγουδιστές κτλ εξίσου ικανοί. Φαντάζομαι επίσης πως συχνά η αξία των πρώτων και η ικανότητα των δεύτερων δεν θα ταυτίζονταν πάντα με την κρίση του κοινού όπως και τώρα. Δεν θα πρέπει δηλαδή ξαφνικά να αναγορευτώ εγώ η το ΚΑΣ σε κριτικό τέχνης και να αποφανθώ για την χρήση του μνημείου βάσει της αντικειμενικής ή υποκειμενικής καλλιτεχνικής αξίας  του ενδιαφερόμενου αλλά όπως φάνηκε πρίν, βάσει του είδους χρήσης. Οπότε, και υπό αυτή την διάσταση πάλι δεν βλέπω γιατί ένα τέτοιο επιχείρημα να δρά υποστηρικτικα για την πασαρέλα στην Ακρόπολη, και ξανά το τοποθετώ στην ίδια σφαίρα με τα παραπάνω δηλαδή ώς εθνομαζοχιστική μηδενιστική έκφραση (γιατί αλλιώς θα έπρεπε να ήταν ο πράττων την εξίσωση περισσότερο κατακριτικός έναντι της όποιας χρήσης όχι λιγότερο).

Οικονομισμός και αξίες. 

Τα καλύτερα βέβαια τα διάβασα όταν στα επιχειρήματα μέσα, εισέβαλαν οι "αγορές", δηλαδή τα χρήματα που ο ιδιωτικός οίκος μόδας θα "δώριζε" (σύμφωνα με τον νόμο δεν μπορεί να υπάρχει παραχωρήσει από άμεση ανταποδοτικότητα)  προς πολιτισμική αξιοποίηση στο δημόσιο και την έμμεση διαφήμιση που θα γίνονταν στο μνημείο και στην χώρα. Εδώ βρήκα μερική ταύτιση και δεξιών νεοφιλελέρων αλλά και αριστερό-κουλτουριάρηδων (και δεν μου κάνει εντύπωση αφού εν τέλει....το ίδιο Zeitgeist ζούμε όλοι).
Αν υποθετικά, όμως,  θέλουμε να το δούμε έτσι ας επαναλάβουμε την πρόταση της εταιρίας. 2εκ. δωρεά σε βάθος 5 χρόνων και έμμεση διαφήμιση 50εκ περίπου λόγω της διαφημιστικής τους καμπάνιας που θα παίξει Background τον Παρθενώνα από την 15λεπτη εικονοληψία του σόου. Μάλιστα. Δηλαδή: το-απαραίτητο-για-την-καμπάνια- Ιερό-μνημείο-που-όλοι-σεβόμαστε κοστολογείται στην πρόταση στο 4% των συνολικών εξόδων της διαφήμισης....Και καθόμαστε και το σκεφτόμαστε πως θα μας δώσουν 2εκ αντί να τους πούμε άμεσα να πα να ^&@%$#&^@; Είμαστε σοβαροί; Επίσης είμαστε σοβαροί όταν ακούμε στην πρόταση (η αποδεχόμαστε και το χρησιμοποιούμε ως επιχείρημα) πως ένα μνημείο σαν την Ακρόπολη (Ουνέσκο, παγκόσμιο σύμβολο και μπλα μπλα τα είπαμε) χρειάζεται την έμμεση διαφήμιση του οίκου μόδας; Ε να τους πληρώσουμε εμείς τότε μπας και φανεί λίγο ο Παρθενώνας πίσω από τα walking dead της πασαρέλας (αλήθεια γιατί βάφουν όλα τα μοντέλα σαν ζόμπι τα τελευταία χρόνια;). Απλά ντροπή και ευτυχώς που θίχτηκε και κατ' αυτόν τον τρόπο, δηλαδή ώς εξευτελιστική, η πρόταση μέσα στην συνεδρίαση του ΚΑΣ.

Το πρόβλημα εδώ, είναι πως στα μυαλά των περισσοτέρων δεν υπάρχει ιεράρχηση των αξιών με αποτέλεσμα λόγω της αλλοτρίωσης που έχει επιφέρει ο οικονομισμός, η συμβολική ή άλλη "άυλη" αξία ενός μνημείου να μπορεί να συγκριθεί η και ακόμα και να έπεται των μετρήσιμων χρηματικών αξιών των αγορών, εμπόρων, διαφημιστών κτλ. Ειδικά σε μια περίοδο οικονομικής κρίσης φαντάζει πολύ εύκολα να γίνουν τέτοιες ηθικές και αξιακές εκπτώσεις. Κάτι τέτοιο, όμως απλά θυμίζει την περίπτωση κάποιου άρρωστου ναρκομανή, που για να βρει την δόση του πουλάει το τελευταίο πχ ενθύμιο της νεκρής μάνας του. Αυτός είναι ένας άρρωστος άνθρωπος και εν μέρει μπορεί να δικαιολογηθεί, οι προβάλλοντες το οικονομικό επιχείρημα για "ενοικίαση" της Ακρόπολης τι δικαιολογία έχουν για την ηθική τους κατάπτωση;

Ομοίως, είναι εντελώς τρέλα να υποστηρίζεται πως ο Παρθενώνας έχει ανάγκη διαφήμισης από τον όποιο Γκούτσι. Αποδεχόμενοι κάτι τέτοιο, ξανά υποβαθμίζουμε την αξία ενός τέτοιου μνημείου έναντι μιας οποιασδήποτε εταιρίας ή "αξίας" των σημερινών αγορών. Εφόσον σκεφτόμαστε έτσι, προφανώς είμαστε μέρος του προβλήματος που καταλήγει στο να μην έχουν τα κράτη-διαχειριστές τα οικονομικά μέσα να συντηρήσουν τα σημαντικότερα μνημεία τους αλλά αυτά να μπορούν να τα διαθέσουν οι πολυεθνικές εταιρίες.

Σε έναν ουτοπικό κόσμο.

Από την αντιπρόταση που ακούστηκε στο ΚΑΣ για παραχώρηση του ναού του Ολυμπίου Διός  αντί της Ακροπόλεως γίνεται εμφανές πως ακόμα και εν μέσω αυτών που πήραν την κατά τα άλλα ορθή ομόφωνη απόφαση υπάρχει πρόβλημα. Για το Ολυμπιείο δεν γίνεται παρά να ισχύει βάσει λογικής ότι και για την Ακρόπολη παρά την εμφανή διαφορά συμβολικού μεγέθους. Το ότι υπήρξε τέτοια αντιπρόταση δείχνει πως για κάποιους το status Ακρόπολη δεν αποδίδεται βάσει αντικειμενικών κριτηρίων αλλά βάσει ενός πλέγματος ή συμπλέγματος άλλων πραγμάτων, όπως ο εθνο-uplifting συμβολισμός που ανέφερα στην αρχή. Κατ' αυτόν τον τρόπο τα όποια σωστά επιχειρήματα περί μη διάθεσης της Ακροπόλεως εξανεμίζονται αφού ο εκφραστής τους δεν τα υποστηρίζει βάσει μιας ολοκληρωμένης ιδεολογικής πρότασης και αντίληψης αλλά εθιμοτυπικά ή από φόβο έναντι των αντιδράσεων. Αντιδράσεις οι οποίες στην πλειοψηφία τους θα προέλθουν (όπως και προήλθαν) από ένα ετερογενές πλήθος του λαού που ούτε αυτός κατέχει ούτε την ορθή αντίληψη πόσο μάλλον το ηθικό ανάστημα υποστήριξης τους. Γιατί όπως έγραψε και ένας φίλος είναι εντελώς τρελό ο ίδιος λαός που σε πλήθος εκφράσεων του καθημερινά αποδεικνύει την απαξίωση του έναντι της κληρονομιάς του να μαίνεται ξαφνικά για την πιθανότητα παραχώρησης της Ακρόπολης. Αυτό βέβαια δεν αλλάζει το γεγονός πως το αντανακλαστικό λειτούργησε προς την σωστή κατεύθυνση, δεν σημαίνει, όμως, και πως υπάρχει ελπίδα, με τα σημερινά δεδομένα, ανάπτυξης μιας σωστής σχέσης, άποψης, με τα μνημεία μας.

Σε έναν ουτοπικό, λοιπόν, κόσμο που τα πράγματα θα βρίσκονταν σε λειτουργική ισορροπία τι θα συνέβαινε.
Θα υπήρχε ταύτιση κληρονόμων, διαχειριστή, συμβολικής αξίας και χρήσης. Δηλαδή ο κληρονόμος λαός θα ήταν και διαχειριστής και θα κατανοούσε και αξιοποιούσε το όποιο κληροδότημα με τον ίδιο ουσιαστικό τρόπο που αυτό παραδόθηκε. Στην περίπτωση μας δηλαδή, οι νεοέλληνες θα ήταν Έλληνες και θα αντιμετώπιζαν την Ακρόπολη πρωτίστως ως το θρησκευτικό κέντρο της πόλεως των Αθηναίων. Έτσι θα δικαιούνταν ηθικά να είναι οι ίδιοι που θα λάμβαναν τις αποφάσεις για την λειτουργία του.
Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαν και θα έπρεπε να το αξιοποιούν μόνο για θρησκευτικές εκδηλώσεις, όπως για παράδειγμα για εορτασμό των Παναθηναίων, φύλαξη ιερών κειμηλίων κτλ
Όπως και οι πρόγονοι τους θα καταλάβαιναν πως το δημόσιο συμφέρον συχνά εναρμονίζεται με το ιδιωτικό και πώς υπάρχουν τρόποι οι οικονομικές αξίες να μην αντιτίθενται στις άλλες ανώτερες αλλά να συνεπικουρούν ως υλική υποστήριξη. Θα μπορούσε δηλαδή ο όποιος Γκούτσι να επιτυγχάνει την "διαφήμιση" του φτιάχνοντας τα ρούχα για μια επίσημη πομπή όπως τα Παναθήναια σαν χορηγός, η απλά να του δίνεται το δικαίωμα αναφοράς σε ένα τιμητικό ανάθημα, αν είχε προσφέρει κάτι σημαντικό υπέρ της Πόλεως. Επίσης ο κάθε Γκούτσι σε αυτή την περίπτωση θα θεωρούσε τιμή του να συμμετέχει σε κάτι τέτοιο και όχι ο Παρθενώνας τιμή του που θα κάνει guest εμφάνιση στο 15λεπτο βίντεο του οίκου μόδας.

Δυστυχώς, όμως, η σημερινή κατάσταση απέχει πολύ από μια "ουτοπική" όπως η παραπάνω με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε, συχνά ανίκανοι να επηρεάσουμε, το πώς η νεοελληνική κοινωνία δρα, αντιδρά και κατανοεί την θέση της έναντι των μνημείων κάποιων "άλλων" που θέλουμε και δεν θέλουμε να ταυτίζουμε με εμάς παρά την άβυσσο που μας χωρίζει στον τρόπο σκέψης, στις αξίες, στην συμπεριφορά. 

Αμερικάνικες Εκλογές. Καπέλα cowboys και κουστούμια γερακιών

Όλο αυτό το διάστημα των προεδρικών εκλογών στην Αμερική δεν ασχολήθηκα καθόλου και μου έκαναν μεγάλη εντύπωση οι πολλές και συχνές εγχώριες φωνές στα μίντια και στα κοινωνικά δίκτυα για το θέμα που υποστήριζαν προβάλλοντας τις ιδεοληψίες τους είτε τον ένα υποψήφιο είτε την άλλη.
Δεν ασχολήθηκα, οχι μόνο γιατί θεωρώ πως είναι ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά τους αμερικάνους πολίτες παρά την super star θέση που κατέχει ο/η πρόεδρος τους και για τον υπόλοιπο κόσμο αλλά και γιατί αμφιβάλλω αν έχει καμία διαφορά, ειδικά στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής που αγγίζει και τους τρίτους, ποιανού αχυρανθρώπου του Λευκού Οίκου το πρόσωπο θα αντικρίζουν οι λαοί. Με άλλα λόγια πιστεύω πως οι ουσιαστικές διαφορές θα είναι ποιά Beyonce θα κουνάει τον κώλο της, εκτός αν θεωρούμε πως ο όποιος ένοικος του Λευκού Οίκου έχει ως προσωπικότητα μεγαλύτερη δύναμη από τους οικονομικούς κολοσσούς των ΗΠΑ ή τα άλλα εμφανή και σκιώδη συμφέροντα που λειτουργούν δια μέσω αυτού.
Τώρα, όμως, που μοιάζει να κλείνει το θέμα υπέρ του Τραμπ νομίζω πως το πιο ενδιαφέρον και σημαντικό συμπέρασμα είναι το εξής: Η ολοένα μεγαλύτερη απόσταση των απόψεων, θέσεων και ιδεολογικών προβολών των συστεμικών μέσων και των προσώπων τους από την βούληση των απλών και σιωπηλών πλειοψηφιών ανάμεσα σε έκαστο λαό. Ειδικά σε μια κοινωνία όπως η Αμερικάνικη που θεωρείται παραδοσιακά έρμαιο της εικόνας, των μίντια και των σταρς, περισσότερο πχ από οτι οι Ευρωπαϊκές, ή ήττα της Κλίντον, παρά τις κατά 90% υπέρ της φωνές στα διάφορα δημοσιεύματα κτλ, παρά τον αυτοξεφτυλισμό των Ρομπερτ Ντε Νιρο που έβγαζαν ηλίθια μάγκικα βιντεάκια, παρά τα κουνήματα των εύσχημων οπισθίων των Beyonce, δεν μπορεί παρά να σηματοδοτεί την απόλυτη διάσταση μεταξύ της κυρίαρχης σε επίπεδο συστεμικής προώθησης ιδεολογίας από τον απλό λαό. Δηλαδή φανταστείτε πόση θα ήταν η διαφορά υπέρ του Τραμπ αν τα μίντια παίζαν 50-50 και αν ο ίδιος είχε καταφέρει να συμμαζέψει κάπως τον "πληθωρικό" του χαρακτήρα (πρέπει να προσέχουμε και πως αναφερόμαστε στον επόμενο πλανητάρχη τώρα). Το θέμα, όμως, και δεύτερο χρήσιμο συμπέρασμα είναι, πως όπως και στις καθ' ημάς γνωστές περιπτώσεις, αυτή η απόσταση της κυρίαρχα προωθούμενης ιδεολογίας από τον απλό λαό δεν πιστώνεται υπέρ πραγματικά εναλλακτικών δυνάμεων, οι οποίες θα μπορούσαν να αποτελέσουν το έναυσμα για σημαντικές αλλαγές και ελπίδα για επίλυση των σύγχρονων προβλημάτων, αλλά υπέρ των ανέξοδων, λαϊκισμών και αντιδραστικών συναισθηματισμών, υπέρ των χαμηλότερων ποιοτικά, δυνατών εκφράσεων μιας αντίστασης η οποία δεν έχει ουσιαστική διέξοδο, έκφραση και κατεύθυνση.
Κάπως έτσι, όπως και στα καθ' ημάς, η πολιτική καταλήγει να είναι ζήτημα αισθητικής. Αν οι μπόμπες θα πέφτουν από τεχνοκρατικά κυριλέ δάχτυλα σε αποστειρωμένα business like γραφεία ή από κοκκινισμένα με έξαψη βλαχομάγουλα, αν οι κώλοι που κουνιούνται θα ανήκουν στην μία ή στην άλλη υποκουλτούρα που τελικά υπηρετεί το ίδιο σάπιο, ανέλπιδο και βρωμερό σύστημα που τείνει να γίνει η ταφόπλακα του ανθρωπίνου είδους.

Όπως και να έχει άν για κάποιο λόγο υποστηρίζατε με πάθος τον διαφαινόμενο νικητή, βγάλτε τα καουμπόικα καπέλα σας, τις μυτερές σας μπότες, βάλτε κάνα δίσκο του Johhny Cash ή κάτι ανάλογο και φωνάξτε Γιιιιι-χααααα. America is great again και περί αισθητικής ορέξεως ...κολοκυθόπιτα. Με την πολιτική ίσως ασχοληθούμε αργότερα....ίσως.

Αποανάπτυξη - Degrowth, κάποιες ιδέες και μερικά βιβλία

Διάβασα πριν λίγο καιρό στο πάντα ενδιαφέρον ιστολόγιο του Γ. Οικονόμου ένα άρθρο σχετικό με την αποανάπτυξη.

Δεν θα σταθώ στο ποια είναι η σωστότερη μετάφραση του όρου (αρχικά στα γαλλικά decroissance και κατόπι στα αγγλικά degrowth), αλλά θα διαφωνήσω με τον αρθρογράφο στο απομεγέθυνση καθώς θεωρώ καλύτερο να χρησιμοποιείται το απόανάπτυξη εφόσον την οικονομική μεγέθυνση (economic growth) στα ελληνικά το μεταφράζουμε (αρκεί να ακούσουμε κάποιες από τις πολιτικές εξαγγελίες των τελευταίων χρόνων ) ως "ανάπτυξη" και το degrowth αναφέρεται και αυτό αντίστοιχα στα οικονομικά μεγέθη.

Ο συγκεκριμένος όρος περιγράφει ένα πολιτικοκοινωνικό-οικονομικό κίνημα ή ιδεολογία αν προτιμάτε, η οποία πρεσβεύει σε γενικές γραμμές τα εξής πολύ σωστά:


Α. Πως το σύγχρονο οικονομικό σύστημα (φιλελεύθερος καπιταλισμός) το οποίο βασίζεται για την επιβίωση του στην συνεχή μεγέθυνση της παραγωγής/κατανάλωσης, οικονομικών μεγεθών, είναι καταστροφικό σε πλείστους όσους τομείς (εμείς απλά θα αναφέρουμε την καταστροφή του περιβάλλοντος) και πως η οικονομική ανάπτυξη δεν σχετίζεται με τους ουσιαστικούς παράγοντες ευδαιμονίας (άντε ευτυχίας) του ανθρώπου όπως ευαγγελίζεται αυτό το σύστημα, αλλά αντιθέτως δημιουργεί ανισότητες οι οποίες μεγαλώνουν τα κοινωνικά χάσματα παράγοντας δυστυχία.

Β. Πως θα πρέπει να ξεκινήσουμε -χθες - αν θέλουμε να επιβιώσουμε, μια διαδικασία συρρίκνωσης των οικονομικών μεγεθών και να περάσουμε σε ένα άλλο σύστημα, σεβαστικό προς το περιβάλλον, πιο δίκαιο και αντίθετα με το σημερινό, αποκεντρωμένο ώστε να δημιουργούνται προϋποθέσεις αυτάρκειας και περιορισμού κινδύνου.



Oρθώς ο Γ. Οικονόμου αναφέρει ως κύριο εκπρόσωπο της σχολής αυτής τον Serge Latouche, όμως, οι κεντρικές ιδέες αυτής της σχολής μπορούν να βρεθούν σε διάφορα αρκετά παλαιότερά έργα όπωςγια παράδειγμα το σημαντικής επιρροής βιβλίο του E. F. Schumacher :  Small Is Beautiful, 25th Anniversary Edition: Economics As If People Mattered: 25 Years Later . . . With Commentaries, το οποίο τυγχάνει,  ακόμα και σήμερα μετά από περίπου 40 χρόνια, ιδιαίτερης εκτίμησης ανάμεσα και σε σύγχρονους παγανιστές με οικολογικές ευαισθησίες και οικονομικοπολιτικές ανησυχίες όπως για παράδειγμα στον πολύ καλό John Michael Greer ( στον οποίο έχω αναφερθεί στο παρελθόν ξανά εδώ και εδώ), στο έργο του : The Wealth of Nature: Economics as if Survival Mattered και έχει οπλίσει με επιχειρήματα από αναρχο-πρωτογονιστές (Βλ. anarchoprimitivism) όπως οι γνωστοί John Zerzan (πχ στο : Running on Emptiness: The Pathology of Civilization ή ο Derrick Jensen (πχ στο : Endgame, Volume 1: The Problem of Civilization) μέχρι και εκπροσώπους της Νέας Δεξιάς (nouvelle droite), από τον ιδρυτή της Alain de Benoist (σε αυτό ακριβώς το θέμα μάλιστα, είχα αναφερθεί ξώφαλτσα σε ανύποπτο χρόνο το 2009 ), μέχρι το πιο κακό παιδί της παρέας τον Guillaume Faye, στα μανιφέστα του (πχ Convergence of Catastrophes  και Archeofuturism: European Visions of the Post-Catastrophic Age).



Είναι λοιπόν προφανές πως υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ιδεολόγων και διανοητών (και όχι μόνο οικονομολόγων) οι οποίοι εδώ και πολλά πολλά χρόνια (για να μην πάμε πίσω 100 χρόνια σε ορθότατες μεταφυσικές κριτικές των βασικών αρχών του σύγχρονου συστήματος όπως πχ στο έργο του πατέρα των traditionalists, Rene Guenon πχ The Reign of Quantity & the Signs of the Times ) επισημαίνουν όχι μόνο τα στραβά του δρόμου που έχουμε πάρει, αλλά και τα άκρως επικίνδυνα, καταστροφικά καλύτερα, γκρεμοτσακίσματα που μας περιμένουν.

Λιγότερο προφανές είναι ίσως, πως δεν χρειάζεται και ιδιαίτερο μυαλό για να καταλάβει κάποιος πως "σε έναν πεπερασμένο υλικά κόσμο δεν γίνεται να υπάρχει αέναη ανάπτυξη", καπιταλιστική αειφορία, πράσινη ανάπτυξη και άλλες τέτοιες φαντασιοπληξίες (με μια τέτοια "κοινή λογική" και με χιουμοριστική διάθεση αναφερόμουν στην "κρίση" πάλι πριν μερικά χρόνια εδώ).

Ακόμα λιγότερο προφανής είναι η εξήγηση του γιατί ενώ όσοι τουλάχιστον σκέφτονται τα λένε χρόνια και γιατί ενώ τα σημάδια του πόσο δίκιο έχουν είναι μπροστά στα μάτια μας (για να χρησιμοποιήσω πχ το ένα βιβλίο που ανέφερα παραπάνω, ο Faye ανάμεσα στις επικείμενες "καταστροφές" που προέβλεψε πριν χρόνια - ~10+ προ κρίσης- ήταν και είναι ένα νέο και πολύ πιο επικίνδυνο παγκόσμιο οικονομικό κραχ, εμείς επιμένουμε να τα αγνοούμε (όπως πχ οτι δήθεν δεν υπάρχει πρόβλημα με το κλίμα , πως τα ψάρια δεν τελειώνουν στις θάλασσες, πως ο καιρός που έχει τρελαθεί είναι τυχαίο, πως το πετρέλαιο είναι άπειρο και πολλά άλλα παρόμοια*), όπως επίσης επιμένουμε να ακούμε - χωρίς αντίδραση - τους πολιτικούς ταγούς μας πχ Σαμαρά, την ώρα που άλλοι μιλάνε για απο-ανάπτυξη μπας και σωθούμε, αυτοί να μας παραμυθιάζουν με την επερχόμενη ανάπτυξη

*Ίσως το πιο χαρακτηριστικό από τα πολλα παραδείγματα της ευγενούς μας τύφλωσης είναι η περίπτωση του Limits to Growth: The 30-Year Update και της αποδοχής που αυτό έτυχε, απ' όταν πρωτοκυκλοφόρησε την δεκαετία του 70, από τους περισσότερους "ειδικούς" εκφραστές του συστήματος. Είναι πολύ χαρακτηριστικό κυρίως γιατί ως μεθοδολογία για την διεξαγωγή των συμπερασμάτων των συγγραφέων βασίστηκε στα νέα τότε υπολογιστικά συστήματα και στατιστικά μοντέλα - ακολούθησε δηλ. την "νόμιμη" ορθολογιστική οδό, οπότε θα περίμενε κανείς ακόμα και λανθασμένα, τα συμπεράσματα ή οι απόψεις που εκφράζονταν εκεί να είχαν ληφθεί υπόψη. Ανταυτού αμέσως λιδορήθηκε (και το έργο και οι συγγραφείς του) ώς μια απαράδεκτη καταστροφολογία (και οι συγγραφείς ως προφήτες της καταστροφής). Παρόλα αυτά to 2008, 35 ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση νέες μελέτες έδειξαν πως η τωρινή (2008) πραγματικότητα ανταποκρίνονταν σε μεγάλο βαθμό με ένα από τα τρία (το "δουλειά κατά τα καθιερωμένα) μοντέλα πρόβλεψης του βιβλίου, κάτι εξαιρετικά δυσοίωνο καθώς το μοντέλο προέβλεπε (και όλα εκεί συγκλίνουν) σε μια πλήρη κατάρρευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μας (και οικολογικών συστημάτων), και προφανώς αντίστοιχες κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις μέσα στον 21ο αιώνα.



Σύμφωνα λοιπόν με όλους τους παραπάνω (και άλλους τόσους ων ουκ έστιν αριθμός) το πρόβλημα ξεκινάει από βασικές αρχές ή ιδεοληψίες (στην πραγματικότητα μια τυφλή πίστη σε εξίσου παράλογα θαύματα) του σύγχρονου (Δυτικού) πολιτισμού και πιο συγκεκριμένα την γραμμική, ανθρωποκεντρική και δευτεροπαρουσιάτικη μονοθεϊστική αντίληψη (επίκεντρο ο άνθρωπος, ο θεός εκτός κόσμου μας περιμένει σε μια δευτέρα παρουσία, έστω ο επίγειος παράδεισος του προλεταριάτου ή του φιλελεύθερου καπιταλισμού που έρχεται στην επόμενη γωνία κτλ), σε συνδυασμό με την παράλογη πίστη, πίστη σε θαύματα στην πραγματικότητα, πως με την τεχνολογική πρόοδο και την επιστήμη και μόνο θα λύσουμε όλα μας τα προβλήματα (αλλά για κάθε ένα κεφάλι που κόβεις στην Λερναία Ύδρα πετάγονται περισσότερα), δηλαδή κάποια από τα υποπροϊόντα του Διαφωτισμού. .

Και αν τα παραπάνω ισχύουν για το συλλογικό ασυνείδητο, επηρεάζουν δηλαδή την διαμόρφωση της κοινής γνώμης και εξηγούν της αυτοματοποιημένες τάσεις (άρνησης της επικείμενης καταστροφής) εντός των σύγχρονων κοινωνιών, προφανώς το ίδιο δεν ισχύει για όλους εκείνους που λόγω θέσης και γνωρίζουν καλύτερα και είναι ικανοί να δούν την μεγαλύτερη εικόνα, δηλαδή τους ηγέτες μας, στην πολιτική, στην οικονομία και σε ένα βαθμό και πνευματικούς ηγέτες (λέω σε ένα βαθμό γιατί δεν δέχομαι τον όρο για ανθρώπους οι οποίοι απλά λειτουργούν σαν τα ιδεολογικά δεκανίκια ενός αποτυχημένου συστήματος για προσωπικό όφελος ότι κύρος και να έχουν ώς προσωπικότητες, κατάρτιση στο αντικείμενο τους κ.α.). Εκεί δεν υπάρχει καμία δικαιολογία και απλά πρέπει να αποδεχτούμε πως όλοι αυτοί ενσαρκώνοντας σε απόλυτο βαθμό το σύγχρονο πνεύμα του ατομοκεντρισμού απλά δεν ενδιαφέρονται παρά μόνο για το κοντόφθαλμο συμφέρον τους, η αλλιώς λειτουργούν κατά το "εμού θανόντος, γαία πυρί μιχθήτω", σαν φαιουδάρχες, δικτατορίσκοι και ως μια σιχαμένη (με την έννοια της αντιστροφής κάθε ευγενούς όρου) ολιγαρχία.

Υπό αυτό το πρίσμα φυσικά και ένα κίνημα σαν αυτό της αποανάπτυξης είναι λογικό να συνδυάζει και αντίστοιχα πολιτικά προτάγματα όπως την επιστροφή σε αμεσότερες μορφές της δημοκρατίας (σε κανονική Δημοκρατία δηλαδή) κτλ, σημείο στο οποίο εστιάζει το κείμενο του κ. Οικονόμου. Θα συμφωνήσω βέβαια εδώ, πως μια τέτοια αλλαγή οικονομικής εστίασης (απο την ανάπτυξη στην συντήρηση για παράδειγμα) προφανώς δεν μπορεί να συσχετιστεί ούτε καν έμμεσα με τον πολιτικό στίβο, δεν συνεπάγεται δηλαδή δια μαγείας έναν εκδημοκρατισμό και μια επικράτησει δικαιότερωνν κοινωνικών συστημάτων καθώς από την μία κάλλιστα θα μπορούσαμε να έχουμε αποανάπτυξη ύστερα από απόφαση ενός ¨φωτισμένου" μονάρχη και αντίστροφα επιμονή στην καταστροφική πορεία μετά από αμεσοδημοκρατικό δημοψήφισμα καθώς και η πλειοψηφία του λαού είναι θύμα των σύγχρονων φαντασιοπληξιών, του ατομισμού και των θαυμάτων χωρίς συνείδηση της πραγματικότητας ή διάθεση να αναλάβει την ευθύνη του να είναι ένα πολιτικό Όν με όλο το βάρος του όρου.

Στην πραγματικότητα λοιπόν αυτό που χρειάζεται εφόσον δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις είναι μια πλήρης αντιστροφή στην συνείδηση των ανθρώπων των βασικών δεδομένων της σύγχρονης καταστροφικής κοσμοαντίληψης, κάτι που ώς έχει δείξει η ιστορία δεν μπορεί να συμβεί μαζικά επειδή απλά όλοι αυτοί οι άνθρωποι πείστηκαν από την ανάγνωση κάποιου βιβλίου, κάποιας μελέτης, ή από τα λογικά επιχειρήματα ανθρώπων που στην πραγματικότητα καλούν σε μια μαζική υποβάθμιση (σύμφωνα με τα σημερινά αποδεκτά πρότυπα) του τρόπου ζωής τους.

Έτσι για να καταλήξω στα δικά μας, και έχοντας υπόψη, πως η μόνη ίσως πληθυσμιακή ομάδα στα σύγχρονα δυτικά κράτη η οποία μπορεί να προσεγγίσει την ουσία του θέματος (που δεν είναι ένας στείρος οικονομισμός), είναι ο ευρύτερος κύκλος των "παγανιστών", πραγματικά πιστεύω, πως αν υπάρχει μια ελπίδα ανατροπής των δεδομένων, δηλαδή αποφυγής της επικείμενης καταστροφής, αυτό γίνεται να προέλθει μόνο μέσα από την ενίσχυση των συγκεκριμένων ρευμάτων. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως ακόμα και σε ακτιβιστικό επίπεδο στον τομέα της οικολογίας (πραγματικής ακτιβιστικής οικολογίας όχι πράσινη ανάπτυξη, ανακύκλωση και άλλα τέτοιες ψυχοντοπαριστικές δικαιολογίες συνέχισης στο ίδιο μονοπάτι), η συντριπτική πλειοψηφία των συμμετεχόντων (στον Δυτικό τουλάχιστον κόσμο αν και νομίζω πως μόνο εκεί μπορούμε εξάλλου να βρούμε οικολογική συνείδηση με την σημερινή έννοια) διακρίνεται από ένα τέτοιο πνεύμα. Χαρακτηριστικά Βλ. Dark Green Religion: Nature Spirituality and the Planetary Future.

Φυσικά και κάτι τέτοιο δεν είναι τυχαίο (ούτε πως τέτοιοι άνθρωποι, ήταν αυτοί και μόνο αυτοί που φαντάστηκαν και εφήρμοσαν δημοκρατικούς θεσμούς) καθώς για την απόσπαση από την επικρατούσα αντίληψη χρειάζεται ένας ισχυρότερος ψυχικός και πνευματικός δεσμός και όχι ιδεολογίες οι οποίες ακόμα και αν πρεσβεύουν κάτι άλλο αναγκαστικά κινούνται στα ίδια πλαίσια της μοντερνικότητας στην οποία αντιδρούν και δεν έχουν την δύναμη να διαρρήξουν τους δεσμούς με την υφιστάμενη κατάσταση. Εξάλλου το να αντικρίζουμε την πραγματικότητα ώς αυτή έχει, δηλαδή ένθεη, ιερή και με το κάθε τι συδεδεμένο μεταξύ του, με το πριν και το μετά, απαιτεί όχι μελέτες και αριθμούς αλλά διαφορετικά μάτια. Τα μάτια που είχαν οι άνθρωποι του παρελθόντος και κατάφερναν και πολιτισμό να παράγουν και να κρατούν μια όσο τον δυνατόν καλύτερη ισορροπία μεταξύ του κόσμου της φύσης και του ανθρωπίνου περιβάλλοντος αντιμετωπίζοντας με σεβασμό τον πρώτο και έχοντας ταυτόχρονα συνείδηση των δημιουργικών δυνάμεων που μας σπρώχνουν να ξεπερνάμε την επιβίωση και να επιδιώκουμε την πολιτισμένη ευδαιμονία, να δημιουργούμε δηλαδή εν αντιθέσει με τα άλλα πλάσματα ιστορία (και για όσους ακόμα δεν έχουν πεισθεί του πόσο μεγάλη μονοθειστικής φαντασιοπληξίας παρανοϊκή αντίληψη/πίστη ήταν αυτή των 90s που έβλεπε το "τέλος της ιστορίας" μέσω της παγκόσμιας επικράτησης του υπό κατάρρευση μοντέλου που συζητάμε αρκεί να αναλογιστεί τις γεοπολιτικές εξελίξεις των τελευταίων λίγων χρόνων και την ενίσχυση παγκοσμίως των ακριβώς αντίθετων τάσεων- σε σχέση με τα freedom and democracy made in USA-.)

Μάλιστα πιστεύω πως όσο εντείνονται, μέσω των εν εξελίξει φονταμενταλισμών, οι μονοθειστικής γενεαλογίας, θρησκευτικές (ISIS και δεν συμμαζεύεται ), αλλά και ιδεολογικές (δηλαδή φιλελεύθερος καπιταλισμός με αριστερομαρξισμούς κτλ), συγκρούσεις, τόσο περισσότερο θα γίνεται εμφανές πως η όποια λύση, μπορεί να δοθεί μόνο από αυτόν τον άλλο, αρχέγονο και αληθινό, τύπο ανθρώπου, ψήγματα του οποίου βρίσκουμε στους σύγχρονους παγανιστές.

Το μόνο που απομένει να δούμε είναι αν προλαβαίνυμε να αλλάξουμε τα πράγματα πριν το τελευταίο βήμα στον γκρεμό (αν δεν έχει ήδη γίνει όπως πολύ φοβάμαι) ή αν θα πρέπει αυτοί που αγαπάνε την ζωή, οι τελευταίοι προστάτες κατά πως το περιέγραψε ο Pentti Linkola, να κόβουν τα χέρια όσων προσπαθούν να τουμπάρουν την σωσίβια λέμβο.

* Επειδή δυστυχώς (λόγω υστέρησης της νεοελληνικής κοινωνίας σε τέτοια ζητήματα) σας έπηξα στην Αγγλόφωνη βιβλιογραφία εδώ μια συλλογή κειμένων για την αποανάπτυξη στα Ελληνικά (που κανα δυο χρόνια τώρα φαίνεται να ακούγεται ολοένα και περισσότερα σε κάποιους κύκλους)
http://www.degrowth.org/new-publication-on-degrowth-for-the-greek-public
https://docs.google.com/file/d/0BwxlAn31ZdsTMURGem96NUZENDA/edit

Ο σοκαριστικός διάλογος Μπαλτάκου με Κασιδιάρη αποκαλύπτει

Πραγματικά ο σοκαριστικός διάλογος Μπαλτάκου με Κασιδιάρη έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην κυβέρνηση και το δημοκρατικό κοινό της χώρας.

Φυσικά δεν αναφέρομαι στην χρήση λαϊκών εκφράσεων όπως "Χαμός έγινε, της πουτάνας" ή "Πήρε τους άλλους δυο και τους γάμησε τα πρέκια" καθώς και οι πολιτικοί είναι άνθρωποι του λαού και όπως αυτός, όταν συζητάνε παθιασμένα τόσο σημαντικά ζητήματα, για να φτάσουν τα εκφραστικά ύψη που χρειάζεται το θέμα, καταφεύγουν στις συχνά παρεξηγημένες αλλά ουσιαστικές γλωσσικές εικόνες που παρέχουν τέτοιες προτάσεις.

Βέβαια δεν ήταν σοκ, ούτε πως ενδέχεται να υπάρχουν φιλοχρυσαυγήτικοι θύλακες στην κυβέρνηση, στην αντιπολίτευση, στον Άρη (όχι τον Σπηλιωτόπουλο) ή κάπου αλλού, εξάλλου μικρό χωριό είμαστε ποτέ δεν ξέρεις με ποιους θα χρειαστεί να συνεργαστείς και πότε.

Ούτε καν το γεγονός, πως ενδέχεται να υπάρχουν μυστικές μεθοδεύσεις στην Ελληνική δημοκρατία, υπόγειες διαδρομές, πίεση της δικαστικής εξουσίας από την εκτελεστική και άλλα πολλά, μου φάνηκε περίεργο.

Μα ούτε, τώρα που το σκέφτομαι, και το πως γίνεται 4-5 χρυσαυγήτες που φημίζονται για την παραστρατιωτική δολοφονική εκπαίδευση τους και τον τσαμπουκά τους να φάνε ξύλο από έναν απλό υποβρυχιά του λιμενικού δεν είναι τρελό. Πάντα ενδέχεται να εκπαιδεύονταν παρέα μέχρι να γίνει το κακό.

Όχι αυτό που μου έκανε εντύπωση, αυτό που με σόκαρε.και ακόμα τρέμω είναι πως ενδέχεται όλα αυτά να έγιναν επειδή οι χρυσαυγήτες αδίκως κατηγορήθηκαν ως ειδωλολάτρες και παγανιστές....

"ΚΑΣ.: Η Γκουτζαμάνη, αυτά τα πράγαμτα που έκανε, που εγώ πράγματι είχα τις πληροφορίες ότι ήτανε δεξιά και με το γράμμα του νόμου.
ΜΠΑ.: (κάνει τον σταυρό του).
ΚΑΣ.: Θεούσα.
ΜΠΑ.: Ναι.
ΚΑΣ.: Πώς τα ’κανε αυτά τα αίσχη με τον Βουρλιώτη και με το στήσιμο αυτού του πορίσματος;
ΜΠΑ.: Την πείσανε ότι: «είναι παγανιστές, ειδωλολάτρες, ναζί και ότι είναι αντίθετοι με τον Χριστιανισμό».
ΚΑΣ.: Ποιος την έπεισε γι’ αυτά τα πράγματα;
ΜΠΑ.: Ο Αθανασίου κι ο Δένδιας."

....Πώς αρκούσε να τους διαβάλουν ο Δένδιας και ο Αθανασίου σε μια "θεούσα" με το εξαντλητικό επιχείρημα του παγανίζειν, ή ειδωλολατρεύειν για να αρχίσει η πτώση τους.

Ναι φίλοι αυτό πραγματικά με έκανε να τα χάσω.
Γιατί λέω πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό ταυτόχρονα με το ανέβασμα για διαβούλευση σχεδίου νόμου σχετικά με την «οργάνωση της νομικής μορφής των θρησκευτικών κοινοτήτων και των ενώσεων τους στην Ελλάδα».
Διάβασα βέβαια μετά το σχέδιο, διάβασα και τα σχόλια:

31 Μαρτίου 2014, 16:14 | ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Μόνιμος Σύνδεσμος
Σην δυσκολότερη περίοδο της ελληνικής ιστορίας μας μεταπολεμικά κύριε ΥΠΟΥΡΓΕ ,σκεφτήκατε να μας φέρετε τέτοιο νόμο ,πού πραγματικά αποπροσανατολίζει,αποξενώνει,και βολεύει,τους εχθρούς της ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, να μας αποτελειώσουν!!!
Για την Έννοια Θρησκευτικής Κοινότητας εφόσον δεχόμαστε οτι στην ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΣΕ ΠΟΣΟΣΤΟ 95% ,πρώτιστα καθορίζεται απο το Σύνταγμα της ΕΛΛΑΔΟΣ, και μετέπειτα για το υπόλοιπο ποσοστό που μπορεί αυτοπροσδιοριστεί όπως ο καθένας θέλει και με όποιους κανόνες θέλει αυτός ,η στα πλαίσια των κανόνων της εκέστοτε Δοξασίας του.Προς τι η συμβολή του κράτους για τις μειονοτικές αυτες δοξασίες ? Μήπως θέλετε να της ισχυροποιήσετε δίνοντας νομική υπόσταση? Για ποιό λόγο ? Για να κατηχήσουν τους Χριστιανούς.Μα κυριε ΥΠΟΥΡΓΕ δεν καταλαβαίνετε οτι η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ στις καρδιες των ανθρώπων, το ευαγγέλιο είναι το πρώτο σε εκδόσεις αλλα και σε μεταφράσεις παντού.Δεν μπορώ να καταλάβω πως μια θρησκευτική κοινότητα που έχει καταδικαστεί απο ελληνικά άλλα και ξένα δικαστήρια θα μπορεί υστερα να παρει και νομική υπόσταση!!!!!
Οταν λέτε »Η ρύθμιση της οργάνωσης μιας θρησκευτικής κοινότητας με συγκεκριμένο νομικό τύπο, επιλύει σωρευμένα προβλήματα δεκαετιών»
παρακαλώ θα ήθελα να μας γνωστοποιήσετε ποια είναι αυτά τα προβλήματα που υπάρχουν?
Δεν γνωρίζω κυριε ΥΠΟΥΡΓΕ αν και τα παραπάνω είναι ξένη επιταγή άλλα εκείνω που προτείνω ειναι οτι ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΩ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩΝ ΕΓΧΕΊΡΗΜΑ.
ΔΗΛΩΝΩ ΟΤΙ ΤΑΣΣΟΜΑΙ Υπερ της ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑΣ . ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΡΟΛΟ ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΑΞΕΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΤΗΝ 2000ΧΙΛΙΕΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ ,ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΗ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΕΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΑΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ ΟΧΙ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΝΟΜΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ , ΑΛΛΑ ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΔΙΑΦΏΤΙΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΠΙΣΤΗΣ.

και κατάλαβα. Δεν αφορούν και εμάς οι νόμοι...αφού ακόμα ισχύουν οι παλαιοί...απλά αλλάζουν κατά καιρούς τα ονόματα.

Codex Theodosianus XVI - X De pafanis, sacrificiis et templis
16.10.2. Προς Μαδαλιανόν, βοηθό Έπαρχο της Διοικήσεως
Ας σταματήσει η ψευδής πίστη κι ας καταργηθεί η τρέλα των θυσιών. Γιατί αν κάποιος, παραβιάζοντας τον νόμο [...] τολμήσει να τελέσει θυσίες, θα τιμωρηθεί πάραυτα με την επιβολή της ποινής που του ταιριάζει.
16.10.4 Προς Ταύρον, Έπαρχο του Πραιτωρίου
Επιθυμούμε να κλείσουν αμέσως όλοι οι ναοί σε όλους τους τόπους και σε όλες τις πόλεις και να απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς, έτσι ώστε να μην έχουν την δυνατότητα οι απολωλότες να διαπράξουν αμαρτία. Θέλουμε επίσης να απέχουν όλοι από τις θυσίες. Αν όμως τύχει και κάποιος διαπράξει το αδίκημα, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό. Διατάσσουμε οτι η περιουσία όποιου τιμωρηθεί κατ' αυτόν τον τρόπο θα περιέλθει στο αυτοκρατορικό ταμείο....
16.10.6
Διατάσσουμε όπως υποβληθούν στην ποινή του θανάτου όσοι αποδειχθεί οτι τελούν θυσίες ή λατρεύουν αγάλματα.
16.10.14 προς Καισάριον Έπαρχο του Πραιτωρίου
Εάν με τους παλαιούς νόμους είχαν δοθεί προνόμια σε ιερείς (sacerdotes), ministri, perfecti ή ιεροφάντες των παλαιών μυστηρίων, γνωστούς με τα ως άνω ονόματα ή με άλλα, τα προνόμια αυτά θα καταργηθούν εντελώς....
16.10.20
[....] διατάσουμε, οτι όλα τα μέρη που το εσφαλμένο δόγμα των παλαιών είχε εκχωρήσει στις ιερές τους τελετές θα περιέλθουν στην ιδιοκτησία του αυτοκρατορικού μας ταμείου. (και μετά θα δίνονται στην χριστιανική εκκλησία)
16.10.25 προς Ισίδωρον, Έπαρχο του Πραιτωρίου
[....]Διατάσσουμε όλα τα ιερά τους και οι ναοί τους, αν βρίσκονται ακόμη άθικτα ακόμη και τώρα, θα καταστραφούν με διαταγή των τοπικών αρχών και θα εξαγνιστούν με την ύψωση του σημείου της σεβαστής χριστιανικής θρησκείας....

Αρχαιοελληνικοί χαιρετισμοί και Σαλάτα αλά Romana

Το θέμα βέβαια δεν είναι καινούργιο και κατά καιρούς έχω δει διάφορες σοβαρές απαντήσεις. Καθώς, όμως, αυτές συνήθως βρίσκονται σε άλλου είδους πηγές και προσβάσιμες σε άλλο αναγνωστικό κοινό, ενώ το ζήτημα, τουλάχιστον στα κοινωνικά δίκτυα, συνεχώς αναμεταδίδεται σαν ίωση λέω να γράψω και εγώ κάτι.

Φυσικά αναφέρομαι στην προσπάθεια απενοχοποίησης (;) του περισσότερο γνωστού ώς φασιστικού η ναζιστικού χαιρετισμού, τον οποίο κατά καιρούς χρησιμοποιούν διάφορα μέλη της Χρυσής Αυγής και μετά όλο κομπορρημοσύνη παραδίδουν μαθήματα ιστορίας πως αδίκως τους κατηγορούν που τον χρησιμοποιούν καθώς αυτός είναι κατεξοχήν Ελληνικός χαιρετισμός, με διάφορες μάλιστα ειδικού τύπου αναλύσεις και διασκευές των ερμηνειών που δίνονται.

Πιο πρόσφατο μάλιστα παράδειγμα αποτελεί η δήθεν απάντηση στο σαιτ του κόμματος και σε φιλα προσκείμενες σελίδες μετά το κράξιμο στον βουλευτή Μιχάλη Αρβανίτη, ο οποίος απέδωσε την κίνηση αυτή ως : «Θα μου επιτρέψετε να σας χαιρέτησω με τον χαιρετισμό της τιμής της ανατάσεως και της νίκης»

Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα να χαιρετάει ο καθένας όπως θέλει και μάλιστα βρίσκω γελοία την καθημερινή ενασχόληση με το αν χαιρετούν ναζιστικά ή όχι οι βουλευτές και φίλοι του κόμματος, κυρίως γιατί θεωρώ πως αυτές οι μάχες δίνονται σε ιδεολογικό επίπεδο. Δηλαδή αν κάποιος γουστάρει Ναζί, Φάτσια ή ότι άλλο να το λέει να το δείχνει και αντιστοίχως να δέχεται την κριτική από την κοινωνία, όπως σε όλα τα άλλα θέματα, αυτά βέβαια από την στιγμή που δεν υπάρχει (και καλώς κατά την γνώμη μου) κάποιος νόμος που να απαγορεύει τους χαιρετισμούς ή το να έλκεται κάποιος από οποιαδήποτε ιδεολογία.

Το θέμα, όμως, που προκύπτει είναι γιατί, περίπου ξαφνικά, ταυτόχρονα με την Mainstream εμφάνιση της ΧΑ στο προσκήνιο κάποιοι μας έχουν ταράξει προσπαθώντας να περάσουν πως ο χαιρετισμός αυτός είναι αρχαιοελληνικός (μαζί με την ελληνικότητα της σβάστιγκας κτλ).
Το κείμενο μάλιστα στο σαίτ του κόμματος που ανέφερα πριν, κάνει και “χιούμορ” με τους αντίπαλους δεξιόστροφους της πολιτικής σκηνής που Ώ τι βλάκες (“μέμφονται ημιμαθείς άνθρωποι την ιστορική αλήθεια”) δεν γνωρίζουν τον πασίγνωστο ελληνικό χαιρετισμό και παρακάτω αποδεικνύουν του λόγου το αληθές με τον ίδιο χαιρετισμό στο καθεστώς του Μεταξά, με τον γνωστό πίνακα του Νταβίντ και ένα αρχαίο αγαλματίδιο, καταλλήγοντας λοιπόν στο πως δεν είναι “Ναζιστικός” ο χαιρετισμός αλλά κάτι άλλο. Χρησιμοποιούν δε στις αποδείξεις και λήμμα απο  λεξικό για την αρχαιοελληνική “δεξίωση”.

Η απορία μου είναι γιατί ως ιδεολόγοι άνθρωποι, και μάγκες και αλάνια, απαρνιούνται τον λόγο που χαιρετάνε έτσι, καθώς η ειλικρίνεια του “αρχηγού” κάποια χρόνια πρίν είναι αφοπλιστική : «Χίλια εννεακόσια ογδόντα επτά, σαράντα δύο χρόνια μετά, μετά, με την σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στην Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος, που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και το Εθνικοσοσιαλιστικό μας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και στα οράματά μας: HEIL HITLER!»

Στο διάστημα δηλαδή αυτών των χρόνων γιατί ο αριοσοφικής εμπνεύσεως “χαιρετισμός στον Ήλιο” προς τον “Μεγάλο Αρχηγό” με την υπογραφή στο τέλος μετατράπηκε σε αρχαιοελληνικό χαιρετισμό, όπως και οι σβάστιγκες τσαλακώθηκαν προς το μαιανδρικότερον κτλ. Ντροπή να απαρνιέται κάποιος την ιδεολογία του.

Κατανοητό βέβαια εφ’ όσον θέλει να κάνει το 0.1% –10% και παραπάνω σε μια χώρα που δεν έχει και την καλύτερη εμπειρία με τα Heil Hitler, αλλά δεν φταίμε και οι υπόλοιποι, που έτυχε να έχουμε στα αγγεία και τα αγάλματα μας σβάστιγκες (εξάλλου η πρώτη μεγάλη γνωστοποίηση της σβάστιγκας στην Ευρώπη έγινε από τις έρευνες του Σλίμαν στην Τροία), η που “δεξιώναμε” κατά την αρχαιότητα ώστε να χρησιμοποιούμαστε (η ιστορία μας εννοώ) προς απενοχοποίηση του παρελθόντος της ΧΑ ή προς την πορεία της προς το μαζικότερο. Και φυσικά δεν φταίμε για να διαβάζουμε καθημερινά τις μεγαλύτερες ηλιθιότητες να περνάνε και ως ιστορική γνώση.

Το λέω αυτό προσπαθώντας να μην είμαι “ημιμαθής” όπως επισήμαναν τα στελέχη αναγνώστες του λεξικού Δημητράκου και άλλων “πηγών” και φυσικά χωρίς να είμαι παντογνώστης. Οπότε ας περιοριστώ σε αυτά που γνωρίζω.

Πρώτα απ’ όλα η δεξίωση, που όντως στα αρχαία δηλώνει χαιρετισμό, με την κυριολεκτική, σωματική σημασία ή υποδοχή/χαιρετισμό γενικότερα δεν έχει καμία σχέση με τον χαιρετισμό των μεσοπολεμικών καθεστώτων (γιατί σαφέστατα από Αμερική, μέχρι και Ευρώπη ο “ναζιστικός” χαιρετισμός ήταν διαδεδομένος).

Η ελληνική δεξίωση συνοδεύεται πάντα από την πολύ χαρακτηριστική κίνηση της χειραψίας και αυτός ήταν ο συγκεκριμένος χαιρετισμός. Εκτός από τους Έλληνες τον χρησιμοποιούσαν και οι Ρωμαίοι (ως dextrarum iunctio) και μετά από αυτούς και οι χριστιανοί και κάπως έτσι πέρασε μέχρι τον σύγχρονο κόσμο. Για το πώς προέκυψε και τι σήμαινε υπάρχουν διάφορες απόψεις, αν θέλετε διαβάζετε μιά, αν μη τι άλλο από καθηγητή θρησκειολογίας (Dexiosis and Dextrarum Iunctio: The Sacred Handclasp in the Classical and Early Christian World ) και όχι απο αριοσοφιστές newagers κλ.


Μη έχοντας λοιπόν καμία σχέση με την δεξίωση (κρίμα την ολομάθεια των συντακτών του κειμένου της ΧΑ), ο χαιρετισμός μένει να αναζητηθεί αλλού και το αλλού είναι από την μία η φωτό του πίνακα του Νταβίντ (ναι του επίσημου ζωγράφου της Γαλ. επανάστασης, αυτό και αν είναι τραγέλαφος) η οποία παίζει σε όλα τα εθνικοπατριωτικόχρυσαυγήτικα σαιτ με αυτά τα άρθρα και άντε και στην στήλη του Τραΐανού την οποία επιδεικνύουν οι πιο ψαγμένοι. (καλά με κάτι παραποιημένες φωτό του σύγχρονου αγάλματος του Πύρρου κτλ δεν ασχολούμαι καν…).

Σε οποiαδήποτε άλλη περίπτωση- που δηλαδή δεν είχαμε να κάνουμε με έναν χαιρετισμό ο οποίος συνδέθηκε τόσο απόλυτα (καλώς ή κακώς) με το Ναζιστικό καθεστώς, ουδείς θα ασχολείτο με μια μόνη ελαφρώς παρόμοια εικονογράφιση. Όμως, ακριβώς λόγω της διάδοσης αυτής σήμερα υπάρχουν μελέτες, οι οποίες αναφέρουν και την στήλη του Τραΐανού  (Πάντως εγώ δεν βλέπω καμία ομοιότητα αλλά ας την αναφέρουμε και αυτή) και οτιδήποτε έστω και ομοιάζον έχει εμφανιστεί. Μία αρκετά πειστική που γνωρίζω για τον δήθεν Ρωμαϊκό και ουχί Ελληνικό χαιρετισμό, το οποίο δήθεν αναπαρήγαγε ο Νταβίντ στον πίνακα του είναι το έργο του Martin M. Winkler : The Roman Salute: Cinema, History, Ideology. Columbus:The Ohio State University Press, 2009. (του οποίου ένα ολοκληρωμένο review μπορείτε να βρείτε εδώ)

Ο ερευνητής, λοιπόν με λίγα λόγια και στο θέμα μας, απλά μας λέει πως με βάση όλες τις μελέτες όλες τις διαθέσιμες εικονογραφικές αναπαραστάσεις και όλες τις φιλολογικές αναφορές, αυτός ο συγκεκριμένος χαιρετισμός ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ στην Ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα, αλλά από τον πίνακα του Νταβίντ πέρασε στο συλλογικό ασυνείδητο ως Salutio a la Romana από εκεί τον πήρε ο Μουσολίνι (ως συνεχιστής της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας) από εκεί οι Ναζί, από εκεί ο Μιχαλολιάκος των 80s και 90s…. και φτάσαμε τώρα να συζητάμε αν είναι αρχαιοελληνικός από το πουθενά.

Και θα μου πείτε τότε γιατί κάποιοι ελληνομαθείς μάλιστα μας λένε πως : “Όπως γνωρίζετε, λοιπόν, το saluto a la Romana (ή saluto Romano), όπως λέγεται διεθνώς, δεν είναι "ναζιστικόν", ούτε "γερμανικόν"! Είναι ο χαιρετισμός της Κλασσικής Εποχής, ο χαιρετισμός του Ελληνορρωμαϊκού Πολιτισμού, ο χαιρετισμός ο επίσημος προς τους ανθρώπους και ο θρησκευτικός προς τους Θεούς στις θείες Ιεροτελεστίες!”

Τι να σας πώ απ’ ότι διαβάζω παρακάτω πιάνουν διαφορετικά πράγματα στον αέρα οι “κεραίες” διαφορετικών ανθρώπων : “ΣΥΝΟΠΤΙΚΩΣ: ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΩΣ, Ο ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΣΗΜΟΣ, ΑΡΧΑΙΟΣ, ΙΕΡΑΤΙΚΟΣ, ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΜΙΑΝ ΑΠΛΗΝ ΕΞΗΓΗΣΙΝ: ΤΟ ΧΕΡΙ ΥΨΟΥΤΑΙ ΩΣ ΚΕΡΑΙΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ ΚΑΙ ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΤΗΝ ΑΙΘΕΡΙΚΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑΝ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΚΟΣΜΩΝ, ΔΙΟ ΚΑΙ ΕΔΩ ΣΤΟΝ ΕΠΙΣΗΜΟΝ ΟΡΚΟΝ (ΕΠΙΚΛΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΠΝΕΥΣΕΩΣ) ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ ΔΕ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΩΤΕΡΟΥΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ : "ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΙΑΝ ΣΑΣ", ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΟΜΟΙΟΥΣ ή ΚΑΤΩΤΕΡΟΥΣ: "ΔΩΣΑΤΕ ΜΟΥ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΟΔΟΤΗΣΙΝ"!!”
και ενδέχεται ορισμένες να έχουν ξεφύγει εντελώς και να έχουν κολλήσει σε άλλους σταθμούς.

Για να επιστρέψω πάντως στο ξεκίνημα, συνεχίζω και απορώ γιατί όλοι αυτοί
α. Δεν παραδέχονται γιατί χαιρετάνε έτσι να είναι συνεπείς με τα πιστεύω τους
β. γεμίζουν τόσες ιστοσελίδες επί ιστοσελίδων με ακατάσχετη παπαρολογία (άκου δεξίωση = saluto φασιστο- Romana)
γ. Κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους (και εμάς τους υπόλοιπους) ψάχνοντας δικαιολογίες εκεί που δεν υπάρχουν (εκτός ξαφνικά αν έπιασε τα τελευταία 2-3 χρόνια τόσο αγνό κόσμο, ΄τυχαία οπαδών των ιδεών ή του ίδιου του κόμματος, ο πόνος να αποκαθάρουν τα “σύμβολα”…)

Φαντάζομαι απλά πως και αυτό πέφτει στην κατηγορία της προπαγανδιστικής χρήσης ενός συναισθήματος του απλού λαού και μιας κυρίαρχης και αγαθής, έστω όψιμης παρακμιακής και δευτεροκλασάτης “ελληνολατρίας” κάποιων οι οποίοι με το άκουσμα “Ελληνικός χαιρετισμός” ψαρώνουν και είναι έτοιμοι να τα δεχτούν όλα.

Ελπίζω μόνο με μια απλή ανάγνωση δύο τριών πραγμάτων (που θίξαμε) να είναι ακόμα σε θέση να συνέλθουν και να μην "απενοχοποιούν" την ΧΑ, ενοχοποιώντας τους αθώους νεκρούς του παρελθόντος, τα αγάλματα και τα λεξικά.

Τέλος έτσι απλά επικουρικά ώς απλή παρουσίαση ενός άλλου τρόπου εγκεφαλικής λειτουργίας΄, τον οποίο καλό είναι να έχει όποιος αναζητά αλήθειες, θέλω να κάνω και μια υπόθεση για το παρακάτω αγαλματίδιο που επίσης παίζει πολύ τελευταία, χωρίς πουθενά να αναφέρεται φυσικά που είναι ή να δίνεται και μια άλλη λήψη ή το κειμενάκι έστω των αρχαιολόγων ώστε να έχουμε καλύτερη άποψη.



Κοιτώντας το λοιπόν, σε σχέση με το μέγεθος και τα άλλα αντικείμενα στην βιτρίνα θα είμαι πολύ εκτός (μπορεί και να είμαι καθώς δεν ξέρω που είναι κτλ) πως πρόκειται για βάση καθρέπτη ή κάτι ανάλογο; Μπορεί και να είμαι λάθος, σίγουρα όμως πιο κοντά στην πραγματικότητα από το να πιστεύω πως το εν λόγω αντικείμενο είναι “απόδειξη” του πανάρχαιου, επίσημου, ιερατικού, αρχαιοελληνικού κτλ χαιρετισμού, που τυγχάνει να είναι ολόιδιος με τον φασιστικό, τον οποίο γουστάρουν οι θιασώτες τέτοιων ερμηνειών.

Ο Σοφοκλής και οι μαϊμούδες ή η Αντιγόνη στο Mega Channel

Σκεφτόμουν σήμερα την Αντιγόνη του Σοφοκλή. Με τόσες συζητήσεις τελευταία περί νόμων, δικαίου, βίας τι να κάνω εκεί πήγε το μυαλό μου.

Πάντα με εντυπωσίαζε το γεγονός πώς οι Έλληνες και δη οι Αθηναίοι του 5ου αιώνα, από τόσο νωρίς - για να μην λάβω υπόψη και τις αρχετυπικές μυθικές αναφορές περί δικαιοσύνης του Διός, Κράτος, Βία, Ζήλος, Νίκη κτλ και ξεφύγουμε - καταπιάστηκαν με αυτά τα θέματα καλλιεργώντας την πολιτική τους σκέψη. Και πως αυτή η σκέψη εκφράστηκε τόσο εντέχνως μέσω της τραγωδίας και ως τέχνη εισπράχτηκε από τον λαό-θεατές-πάσχοντες σε μια συνεχώς ανανεούμενη διαλεκτική σχέση.
Μιλάμε απίστευτα πράγματα για τους "αρχαίους", πολύ μπροστά οι παλιοί.

Για όποιον δεν γνωρίζει το στορυ της τραγωδίας, που δεν το πιστεύω όλοι την γνωρίζουμε, η ιστορία έχει εν συντομία ως εξής:

Όταν αυτοεξορίστηκε από την Θήβα ο Οιδίποδας οι δυο του γιοί Ετεοκλής και Πολυνείκης μετά από ένα σύντομο πείραμα εναλλαγής της βασιλείας μεταξύ τους ανά έτος, τα σπάσανε αφού ο Ετεοκλής κράτησε την εξουσία με τον τσαμπουκά. Ο Πολυνείκης τα πήρε κρανίο και έφυγε για το Άργος όπου αφού με τις κατάλληλες συμμαχίες μάζεψε στρατό , επέστρεψε στην Θήβα για να ρίξει τον αδελφό του που αθέτησε την συμφωνία. Ο στρατός του Πολυνείκη έφαγε χώμα αλλά και τα δύο αδέλφια πέθαναν μονομαχώντας και η βασιλεία πέρασε στον Κρέοντα.

Αυτός αποφάσισε να τιμωρήσει τον Πολυνείκη που εξέδραμε ενάντια στην Θήβα ως εχθρός της Πόλης, αφήνοντας το σώμα του άταφο. Η αδελφή του, όμως, η Αντιγόνη ( ή άλλη είναι η Ισμήνη), δεν θέλησε να τηρήσει αυτόν τον Νόμο του Κρέοντα και επαναστατώντας προσπάθησε να θάψει τον αδελφό της.

Τελικά συλλαμβάνεται και οδηγείται στον Κρέοντα και στην δίκη. Επειδή η κοπέλα ένα δίκιο το είχε καθώς υποστήριζε πως ακολούθησε τον άγραφο και θεϊκό,  περί ταφής των νεκρών, νόμο άρχισε να έχει κάποια υποστήριξη και από αρκετούς πολίτες αλλά και από τον αγαπημένο της,  γιο του Κρέοντα, Αίμονα.

Παρά την επέμβαση του σώφρονα Τειρεσία, τις προσπάθειες του Αίμονα και την κρυμμένη δυσαρέσκεια του λαού ο Κρέοντας είναι αγύριστο κεφάλι καθώς θεωρεί πως προασπίζεται τον πατριωτισμό της πόλης, τους νόμους και το δίκαιο και να μην τα πολυλογώ γίνεται ψιλό-χαμός πεθαίνει κόσμος και εμείς κάτι μαθαίνουμε. Ο Αθηναίος του 5ου αιώνα δηλαδή.

Οι ήρωες της τραγωδίας είναι έκτοτε βασικό κομμάτι του δυτικού πολιτισμού και λειτουργούν αρχετυπικά στην σκέψη μας. Μάλιστα κινδυνεύοντας να υποπέσω σε ύβρη κάνοντας ένα τεράστιο κοσμικό και χρονικό άλμα θα μπορούσαμε να τους παραλληλίσουμε με σημερινούς χαρακτήρες.

 Η Αντιγόνη για παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ένας ιδεολόγος επαναστάτης, ο οποίος δεν δέχεται παρά το προσωπικό κόστος και την μοναξιά της δράσης να έρθει σε σύγκρουση με τον νόμο και το ανθρώπινο δίκαιο για να υποστηρίξει κάτι ανώτερο που θεωρεί Δικαιότερο.

ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Ο Δίας όμως δε μου τ' απαγόρεψε, ούτε η Δικαιοσύνη του Κάτω Κόσμου όρισε τέτοιους νόμους για τους ανθρώπους. Κι ούτε πιστεύω ότι οι διαταγές ενός θνητού να είναι πιο πάνω από τους άγραφους και αλάθευτους αιώνιους νόμους του ουρανού. Γιατί όχι μονάχα σήμερα ή χτες αλλά από πάντα υπάρχουν, δεν ξέρουμ' από πότε. Απ' τους θεούς εγώ δε θα τιμωρηθώ γιατί φοβήθηκα έναν θνητό.

Η Αδελφή της η Ισμήνη, ίσως να μοιάζει με τους σημερινούς νοικοκυραίους που ψιλο έχουν μια αίσθηση του σωστού (ή όρεξη για αντίδραση καθώς στην τραγωδία όλοι δίκιο έχουν) αλλά από την μία χρειάζονται κάποιον να τους την θυμίσει και από την άλλη είναι λίγο κότες και δεν δρουν. Προτιμούν να ακολουθήσουν το ασφαλές μονοπάτι της υποταγής στον νόμο, στην εξουσία κτλ .

ΑΝΤΙΓΟΝΗ
... Κι αν παραβεί κανείς αυτή τη διαταγή η ποινή θα είναι να πεθάνει με λιθοβολισμό, μπροστά σε όλους τους κατοίκους της πόλης. Αυτά είχα να σου πω. Τώρα θα δείξεις αν είσαι από άξια γενιά ή θα τη ντροπιάσεις.
ΙΣΜΗΝΗ
Καημένη αδελφή μου, αφού τα πράγματα είναι έτσι, τι θα μπορούσα εγώ να κάνω ή να μην κάνω;
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Σκέψου, αν μπορείς να μοιραστείς μαζί μου αυτό που πρόκειται να κάνω.
ΙΣΜΗΝΗ
Τι έχεις στο νου σου; Τι μπορεί να σημαίνουν τα λόγια σου;
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Θα με βοηθήσεις να λυτρώσω τον νεκρό;
ΙΣΜΗΝΗ
Όχι! Μην πεις πως θα τον θάψεις στα κρυφά όταν αυτό απαγορεύεται!
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Εγώ τον αδερφό μου, κι όχι δικό σου αδελφό, άμα δε θέλεις, δε θα φερθώ προδοτικά.
ΙΣΜΗΝΗ
Έστω κι αν το 'χει απαγορέψει ο Κρέοντας, δύστυχη;
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Δεν έχει το δικαίωμα να με χωρίσει απ' τους δικούς μου.
ΙΣΜΗΝΗ
Αχ, σκέψου, αγαπημένη μου αδελφή, πως χάθηκ' ο πατέρας μας, μέσα στο μίσος και στην περιφρόνηση, όταν μαθεύτηκαν όλες οι ντροπές κι έβγαλε μόνος του τα μάτια του! Έπειτα η γυναίκα του και μάνα του, δύο ονόματα σε ένα πρόσωπο, κρεμάστηκε και έδωσε τέλος στις συμφορές της. Τρίτο κακό, τα δυο τ' αδέρφια μας μαζί, την ίδια ώρα σκοτώθηκαν χτυπημένα, με μιας, από το χέρι ο ένας τ' αλλουνού.
Τώρα κι εμείς, αν παρακούσουμε το νόμο, τις διαταγές και απειλές του τυράννου, σκέψου τι καταστροφή μας περιμένει. Πρέπει να νιώσεις πως είμαστε γυναίκες και δεν μπορούμε μ' άντρες να τα βάλουμε. Κι αφού μας κυβερνούνε δυνατότεροι, αυτά πρέπει να υπακούμε και χειρότερα.
...Εγώ λοιπόν ζητάω συγνώμη απ' τους νεκρούς και θα υπακούσω σε κείνους που κυβερνούν. Το παραπάνω είναι παραφροσύνη.
...
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Δε θα σε παρακαλέσω κι ούτε δέχομαι, και να το θέλεις, τώρα δεν το θέλω εγώ. Εσύ κάνε όπως νομίζεις, εγώ θα τον θάψω. Και θα το κάνω έστω κι αν είναι να πεθάνω. Θα κείτομαι εκεί αγαπημένη με αυτόν που έχω αγαπήσει, κάνοντας άγιο κρίμα. Σ' αυτούς θέλω ν' αρέσω πιο πολύ, στους κάτω κι όχι σ' αυτούς που ζουν ακόμα. Γιατί για πάντα θα 'μαι κει. Συ αν το θες περιφρονείς τα όσια και τα ιερά.
ΙΣΜΗΝΗ
Δεν τα περιφρονώ, μα δεν τολμάω κιόλας να τα βάλω μ' ολόκληρη την πόλη.

Ο Κρέοντας που είναι και ο πιο τραγικός ήρωας του έργου ως πάσχων χωρίς να έχει προκαλέσει τίποτα, έρμαιο των καταστάσεων παρά την σημερινή αρνητική αντιμετώπιση που συνήθως κερδίζει είναι να τον συμπαθείς.
Πατριώτης, έχει την στήριξη του λαού, θέλει να αποδώσει δικαιοσύνη και να μην φερθεί όμοια στον προδότη και στον υπερασπιστή, προσπαθεί να τηρήσει τον νόμο ακόμα και ενάντια στην οικογένεια του και άλλα πολλά. Θα μπορούσαμε να πούμε πως για την δημοκρατική Αθήνα της εποχής εκφράζει το πρότυπο του σωστού πολίτη.

ΧΟΡΟΣ
Κάνε ό,τι σ' αρέσει στην πόλη, Κρέοντα, γιε του Μενοικέα και για τους δύστροπους και τους νομοταγείς, σε εμπιστευόμαστε να πάρεις όποια απόφαση θέλεις και για τους πεθαμένους και για τους ζωντανούς.
...
ΧΟΡΟΣ
Λοιπόν. Έχεις κάποια άλλη προσταγή;
ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Να μη βοηθήσετε κανέναν παραβάτη.
...
ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Λες να τιμάνε τους κακούργους οι θεοί; Αυτό δε γίνεται Ξέρω από καιρό κάποιους που ψιθυρίζουν εναντίον μου κρυφά κουνώντας το κεφάλι τους, χωρίς να λογαριάζουν νόμους κι άρχοντες. Κάποιοι απ' αυτούς, λοιπόν, ξέρω καλά, βάλανε πληρωμένους να το κάνουν. Γιατί το χρήμα, είναι ο χειρότερος θεσμός μέσα στους ανθρώπους. Γκρεμίζει πολιτείες, οι άντρες ξεπορτίζουν απ' τα σπίτια τους, στρέφει το μυαλό τ' ανθρώπου στο κακό, τον σπρώχνει στην απάτη ή στο έγκλημα και έτσι χάνεται κάθε ντροπή και σεβασμός και πλανεύονται οι τίμιες συνειδήσεις. Μα οι πουλημένοι που 'καναν αυτό το πράγμα έφτασε η ώρα να πληρώσουν ακριβά. Αν δεν μου βρείτε τον δράστη αυτόν της ταφής και δεν τον φέρετε αμέσως μπροστά μου δεν πρόκειται να πάτε στον Άδη, πριν τα ομολογήσετε όλα ζωντανοί πάνω στην κρεμάλα
...
ΧΟΡΟΣ
Άξιος πολίτης όποιος κρατάει τους νόμους της πατρίδας του και σέβεται τον όρκο στους θεούς. Ανάξιος, αυτός που αποτολμάει το κακό. Αυτόν, ούτε στο σπίτι μου τον βάζω ούτε ποτέ μου θα τον συγχωρήσω. 

Οι καταστάσεις όμως, τις οποίες κανείς εκ των δύο βασικών ηρώων δεν προξένησε τους φέρνουν αντιμέτωπους μετά την απειθαρχία της Αντιγόνης η οποία μάλιστα - στα μάτια του Κρέοντα - φαντάζει όχι μόνο άδικη και παράνομη αλλά και σαν μύγα μες το γάλα αφού μόνο αυτή φαίνεται να εκφράζει μια τέτοια άποψη.

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Και τόλμησες να το κάνεις κι ας το είχα απαγορεύσει εγώ;
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Ο Δίας όμως δε μου τ' απαγόρεψε, ούτε η Δικαιοσύνη του Κάτω Κόσμου όρισε τέτοιους νόμους για τους ανθρώπους. Κι ούτε πιστεύω ότι οι διαταγές ενός θνητού να είναι πιο πάνω από τους άγραφους και αλάθευτους αιώνιους νόμους του ουρανού. Γιατί όχι μονάχα σήμερα ή χτες αλλά από πάντα υπάρχουν, δεν ξέρουμ' από πότε. Απ' τους θεούς εγώ δε θα τιμωρηθώ γιατί φοβήθηκα έναν θνητό.
...
ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Μόνο εσύ, ανάμεσα σ' όλους αυτούς, έχεις αυτή την άποψη.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ
Κι αυτοί την έχουν, μα κρύβονται μπροστά σου.
ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Και συ δεν ντρέπεσαι να σκέφτεσαι διαφορετικά απ' όλους;

Η Αντιγόνη, όμως, ναι μεν είναι μόνη στην πράξη αλλά δείχνει να απηχεί τα αισθήματα μέρους του λαού τα οποία ο Κρέοντας δεν τα λαμβάνει υπόψη. Αυτό είναι και το μοναδικό του αρνητικό πως είναι εγωιστής, ισχυρογνώμων και αγύριστο κεφάλι, κολλημένος με τον νόμο και το δίκαιο όπως είναι θεσμοθετημένα στην καθεστηκυία τάξη ας πούμε.

ΧΟΡΟΣ
Την ευτυχία την κρατάει η φρονιμάδα, ποτέ δεν πρέπει ν' ασεβούμε στους θεούς. Του φαντασμένου η ξιπασιά πληρώνεται ακριβά, μέχρι να βάλει στα γεράματα μυαλό

Από την άλλη ο γιος του θα μπορούσε να παραλληλιστεί με έναν εκπρόσωπο μιας μειοψηφίας του λαού, ή με κάποιες φωνές που παίρνοντας θάρρος από την επαναστατική πράξη, χωρίς να το τραβάνε και πολύ εκφράζουν μια αντίδραση...

ΧΟΡΟΣ
Το παρατέντωσες, παιδί μου το σκοινί και σκόνταψες στα σκαλοπάτια τα ψηλά της Δίκης. Θα ξεπληρώνεις κάποιο πατρικό αμάρτημα.

και ζητούν να τα δούμε και λίγο αλλιώς τα πράγματα

ΚΡΕΟΝΤΑΣ
Αν κάποιος που πατάει τους νόμους, νομίζει πως θα υπερνικήσει αυτούς που κυβερνούν, μην περιμένεις να πάρει και τιμές για τα καμώματά του. Μα να υπακούμε πρέπει σ' όποιον ψήφισ' ο λαός και για μικρά και δίκια και για τ' ανάποδα ακόμα. Πιστεύω πως αυτός που κυβερνά καλά μπορεί να θέλει να κυβερνηθεί καλά. Κι αν πρέπει αυτός να πάει να πολεμήσει, θα μείνει εκεί σύντροφος πιστός κι ανδρείος. Δεν υπάρχει κατάρα μεγαλύτερη από την αναρχία. Γκρεμίζει πόλεις, αναστατώνει σπίτια και σπέρνει φόβο μες στη μάχη και την ήττα στους δικούς μας. Ενώ η πειθαρχία, σώζει το στρατό. Πρέπει να υπερασπιζόμαστε το νόμο, την τάξη,
ΑΙΜΟΝΑΣ
Πατέρα, οι θεοί μας δώσαν το μυαλό, ό,τι καλύτερο αγαθό στον κόσμο. Κι εγώ δε θα 'λεγα πως δεν τα λες σωστά, ούτε θα το 'θελα, ούτε και το μπορώ. Αλλά μπορεί να υπάρχουν κι άλλες γνώμες. Εσύ από τη θέση σου, δε μπορείς να ξέρεις τι λένε, τι κάνουν ή τι κατηγορούν, γιατί φοβάται ο καθένας να σου πει τις γνώμες που δε θα σ' άρεσε ν' ακούσεις. Μα εγώ μπορώ ν' ακούσω τι ψιθυρίζεται στην πόλη.
...
ΑΙΜΟΝΑΣ
Εσύ όλο θες να λες και δεν ακούς.

Ο χορός είναι λίγο πολύ σαν την Ισμήνη δηλαδή την μεγάλη μάζα του δήμου που δεν παίρνει ευθέως θέση είναι νομοταγής αλλά συμπάσχει και με το δράμα του επαναστάτη.

ΧΟΡΟΣ
Καλό είναι να 'χει σεβασμό κανείς, όμως σε κείνον που κρατάει την εξουσία δεν πρέπει ν' αντιστέκεται. Και συ έκανες του κεφαλιού σου και πληρώνεις.

ο Τειρεσίας είναι η κλασική περίπτωση της φωνής της λογικής που ζητάει ψυχραιμία και να επικρατήσει η σύνεση. Είναι ένας και δεν  τον ακούει κανείς. Διορατικός βλέπει τι έρχεται αλλά είπαμε ο κλασικός εκτός τόπου και χρόνου που τι μιλάει, τι δεν μιλάει ένα και το αυτό. Οι θέσεις είναι προ-διαμορφωμένες. (και γι' αυτό και εγώ τον αγνοώ και δεν βάζω καμιά παράθεση :-) )

Εν ολίγοις κάπως έτσι λειτουργούσε διαλεκτικά μέσω της τραγωδίας ο μύθος στους Αθηναίους προγόνους καλλιεργώντας την πολιτική σκέψη, δράση και πράξη και αν δεν με πιστεύετε διαβάστε και το πολύ καλό έργο του Vernant : Μύθος και τραγωδία στην αρχαία Ελλάδα

Αλλά μιας και μιλήσαμε πριν για χρονικό και κυρίως κοσμικό άλμα το οποίο φλερτάρει με την ύβρη ας δούμε και την ανάλογη αντανάκλαση σήμερα και πως καλλιεργείται η πολιτική σκέψη στους σημερινούς νεο-Έλληνες, γεγονός το οποίο στάθηκε και η αρχική αφορμή για να θυμηθώ τους Ήρωες των παλαιών μας χρόνων.

ΥΓ: Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε τις πολύ ωραίες διαπιστώσεις, όπως για παράδειγμα να αναλογιστούμε πως η μαεστρία του τραγωδού κατάφερε να κάνει μια παραδοσιοκρατική με μεταφυσικές ανησυχίες ηρωίδα όπως η Αντιγόνη να ταυτίζεται με τους αντιπαραδοσιακού επαναστάτες κάθε εποχής (που συνήθως θέλουν τα αντίθετα), ή πως αυτοί διαβάζουν τον Κρέοντα έκτοτε ως την κακή και άδικη εξουσία (ενώ θεωρητικά επιδιώκουν αυτά που εκείνος προάσπιζε) αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.

Ευγνωμονώ το παρόν ιστολόγιο για την νεοελληνική απόδοση του κειμένου καθώς με γλύτωσε αρκετές ώρες πληκτρολόγησης

Τέλος, συμπάσχω με τον φίλο prkls και νοιώθω ομοίως την ελευθερία που προκαλεί η αποδοχή της έλλειψης ελπίδας, ευτυχώς δεν έχω TV και ενημερώνομαι για τα πεπραγμένα από άλλους διαύλους :-)

Στο πνεύμα των ημερών - Παγανισμός και πολιτική

Δυστυχώς, τον τελευταίο καιρό αναγκαστικά την σκέψη μου απασχολούν και οι γνωστές πολιτικές εξελίξεις με αποκορύφωμα φυσικά την επιχειρούμενη ταύτιση του παγανισμού (γενικότερα αλλά και ειδικότερα του Ελληνικού πολυθεϊσμού)  με ξένες προς αυτόν σύγχρονες ιδεολογίες. Προσωπικά προσπαθώ να αποφεύγω "πολιτικές" συζητήσεις και να γράφω για αυτά τα πράγματα έχοντας διαπιστώσει πολλά χρόνια τώρα πως το να προσπαθήσεις να συζητήσεις "πολιτικά" με όρους που δεν ανήκουν στην σύγχρονη πολιτική παλέτα, με επικίνδυνα ιδεολογικοποιημένους, και άρα σε μεγάλο βαθμό, κατεστραμμένους στην λογική αντίληψη ανθρώπους, δε βγάζει πουθενά, πέρα της κατάταξης σου στους φασίστες αν μιλάς με τον χ στους άπλυτους αναρχικούς αν μιλάς με τον ψ και τους εξωγήινους αν μιλάς με τον ζ.

Παρομοίως και χωρίς κανένα αίσθημα "ανωτερότητας" ή κάτι αντίστοιχο, δεν μπορώ παρά να μένω χάσκοντας με τις άπειρες και απείρου ηλιθιότητας αναλύσεις και κυρίως αντιδράσεις που διαβάζω στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα πολλά blog, στα σχόλια των Online εκδόσεων των εφημερίδων κτλ. Άλλος ένας λόγος για αποχή από την όλη συζήτηση κατά την γνώμη μου.

Όπως και να έχει, φαίνεται πως οι πρόσφατες εξελίξεις στην Ελλάδα μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ξεπέρασαν κατά πολύ τα όρια μας και υπήρξε μια γενικότερη ανησυχία και κινητικότητα διάχυτες και στον αγγλόφωνο "παγανιστικό" κόσμο, ειδικά από την στιγμή που παρόμοιες καταστάσεις, δηλαδή προσπάθειες ταύτισης του παγανισμού με ξένες προς αυτόν "καταδικαστέες" ιδεολογίες, τις έχουν ζήσει πολλά χρόνια πριν και ίσως και πιο έντονα απ' ότι εμείς στο εξωτερικό. Στο πλαίσιο αυτό υπήρχαν και αρκετοί εκεί έξω, οι οποίοι με ρώτησαν την άποψη μου για τα τεκταινόμενα, την σχέση της ΧΑ με τον παγανισμό και άλλα πολλά. Αποσπάσματα μάλιστα μιας αρκετά εκτενούς τέτοιας συζήτησης χρησιμοποιήθηκαν για ένα σχετικό άρθρο στο πολύ γνωστό παγανιστικό ιστοχώρο The Wild Hunt, δείχνοντας  τον βαθμό στον οποίο προβλήματα, σκέψεις και γεγονότα αντανακλούν στην ευρύτερη "παγανιστική κοινότητα".

Προφανώς στο μεγαλύτερο μέρος τους οι συζητήσεις στρέφονταν στα πράγματα που και εδώ αναγκαστικά  έχω ασχοληθεί. Έχει σχέση ο παγανισμός με τον φασισμό ή με ολοκληρωτικές ιδεολογίες; Είναι η ΧΑ παγανιστική; Σε τι πολιτικούς χώρους ανήκουν οι σύγχρονοι Έλληνες παγανιστές. Έχει πολύ ενδιαφέρον να διαβάσουμε και το άρθρο αλλά και τα σχόλια απο κάτω για να διαπιστώσουμε ομοιότητες αλλά και διαφορές στο πως τίθεται η συζήτηση εδώ και πως έξω. Να δούμε τάσεις, απόψεις, γενικές γραμμές.

Μιλώντας για γενικές γραμμές βρήκα μια πολύ καλή τηλεγραφική διαχείριση του ζητήματος εδώ την οποία θέλω να αντιγράψω καθώς παρά τις κάποιες αντιρρήσεις ή  ίσως διαφορετικές εστιάσεις (στα σημεία που εμφανώς απηχεί σύγχρονες αντιλήψεις/ιδεολογίες), με βρίσκει σύμφωνο.

Με 15 σημεία ο συγγραφέας παρουσιάζει όπως λέει "την απάντησή μου σε αυτή την ψυχοβλαβή κακοφωνία των χοντροκομμένων, φαρισαϊκών και υποκριτικών στάσεων" έναντι του φαινομένου, τις οποίες διαπίστωσε σε ανάλογα κείμενα, σχόλια και συζητήσεις.

Περί ρατσισμού και σύγχρονου παγανισμού 

-Απόρριψη της ιδέας ότι ο παγανισμός είναι μια «ευρωπαϊκή» θρησκεία .
- Έκθεση των σύγχρονων χριστιανικών ριζών της ρατσιστικής ιδεολογίας γενικά , και του αντισημιτισμού ειδικότερα.
- Αποδοχή του κοσμοπολίτικου χαρακτήρα του αρχαίου παγανισμού .
- Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας προς τους αυτόχθονες λαούς της Αφρικής, της Ασίας και της Αμερικής που συνεχίζουν να υπερασπίζονται και να διατηρούν τις αρχαίες παραδόσεις τους ενάντια στον πνευματικό ιμπεριαλισμό του Χριστιανισμού και του Ισλάμ .
- Δώστε έμφαση στο κοινό και αναφαίρετο  πνευματικό δικαίωμα όλων των ανθρώπων , των παιδιών των Θεών . 

Περί της κατάπτυστης συκοφαντίας ότι ο παγανισμός είναι εγγενώς ρατσιστικός 

-Απόρριψη της συκοφαντίας ότι υπάρχει οποιαδήποτε φυσική συγγένεια μεταξύ παγανισμού και ρατσισμού .
- Παρουσίαση της χριστιανικής απολογητικής ατζέντας εκείνων που προωθούν αυτή την συκοφαντία .
- Αγκαλιάστε τις παγανιστικές κινήσεις που προέκυψαν από την ρομαντική περίοδο χωρίς το φόβο ότι υπάρχει κάτι εγγενώς ρατσιστικό σχετικά με αυτές τις κινήσεις .
- Δηλώνουμε την αλληλεγγύη μας με τον εβραϊκό λαό ο οποίος υπήρξε παραλήπτης των βάναυσων χριστιανικών διώξεων για όσο διάστημα υπήρξαν και οι παγανιστές.
- Υπογραμμίστε τις κοινές πνευματικές ρίζες που ενώνουν τις διάφορες πτυχές του σύγχρονου Παγανισμού , παρά του να δίνετε έμφαση στο οτιδήποτε υποτίθεται μας χωρίζει , ειδικά όταν αυτές οι υποτιθέμενες διαφορές αποδίδονται σε όρους όπως « εθνικότητα » ή «φυλή». 

Περί παγανισμού και πολιτικής. 

- Απορρίψτε όλες τις σύγχρονες πολιτικές ιδεολογίες .
- Εκθέστε την εγγενώς τυραννική φύση του Χριστιανισμού και του Ισλάμ , και τη συνεχιζόμενη επιθετικότητα των δύο αυτών ιδεολογιών σε όλο τον κόσμο .
- Αγκαλιάστε τις αρχαίες παγανιστικές ρίζες των φιλελεύθερων δημοκρατικών αρχών .
- Δηλώστε την αταλάντευτη υποστήριξή μας στις θεμελιώδεις ατομικές ελευθερίες , ιδίως αυτές της ελευθερίας του λόγου και της θρησκευτικής ελευθερίας .
- Δώστε έμφαση στην κοινή ανθρώπινη λαχτάρα για ελευθερία 

Μιλώντας, όμως, για θεμελιώδεις ατομικές ελευθερίες, στην παράνοια των τελευταίων ημερών με τις τηλεδίκες των μελών της ΧΑ, τα πανηγύρια ή αντίστοιχα το μαύρο δάκρυ στα οποία αναλώνονται κατά τρομαχτική πλειοψηφία οι άναρθρες κραυγές που ακούω, διαβάζω και βλέπω ευτυχώς βρίσκονται και μερικά κείμενα -απ' οποιοδήποτε μέρος του ιδεολογικού φάσματος- τα οποία αν μη τι άλλο προσφέρουν μια ελάχιστη ελπίδα, πως ίσως κάπου κάποτε ενδέχεται να επανέλθουν πολιτικές συζητήσεις που να είναι κάπως λογικές, διορατικές και ας ελπίσουμε γιατί όχι γόνιμες.

Οπότε ευχαριστώ τον Περίκαλο που μου επέστησε την προσοχή σε αυτό

και η αλήθεια είναι πως διάβασα με ενδιαφέρον για πολλούς λόγους και αυτό και αυτό με το που έσκασε η υπόθεση.
Αν μη τι άλλο η διαφορά των ημι-ηλιθίων άναρθρων κραυγών και μιας σοβαρής ιδεολογικής στάσης (ακόμα και όταν μας βρίσκει αντίθετους) είναι θετικό στις μέρες μας.