Ποιος ωφελείται;

Είναι εντυπωσιακό το πως οι άνθρωποι συχνά αδυνατούν να χρησιμοποιήσουν την ιστορική μνήμη, ή απλές λογικές αναλύσεις ώστε να διαγνώσουν μια τάση ή πορεία στα γεγονότα με αποτέλεσμα κάποια λεχθέντα στο παρελθόν να μας φαίνονται προφητικά ενώ είναι απλά λογικές υποθέσεις.

Καθώς το θέμα της λαθρομετανάστευσης και της εγκληματικότητας μονοπωλεί πια την συζήτηση, έκανα μια αναδρομή στο blog και βρήκα ένα κάπως χιουμοριστικό κείμενο με τίτλο "Μεταναστευτικό - Οργανωθείτε γιατί χανόμαστε" που είχα γράψει 2 χρόνια πριν (Ιαν του 2010), τότε που η προσπάθεια εκ μέρους της κυβέρνησης να περάσει ένα νέο νομοσχέδιο για τους μετανάστες και την Ελληνική ιθαγένεια ήταν το θέμα των ημερών.

Εκεί λοιπόν είχα εκφράσει την λογική μου απορία για τον τρόπο που γίνονται ορισμένα πράγματα στην Ελλάδα, όπου η προχειρότητα, η αστοχία, και οι  παραβλέψεις επικρατούν,  καθιστώντας έτσι δύσκολο αν όχι αδύνατο να παραχθεί ολοκληρωμένο και σωστό έργο.

Επίσης θεωρούσα αναγκαία την συμβολή του κράτους αλλά και των πνευματικών μας ταγών, πανεπιστημιακών και ανθρώπων του πνεύματος γενικότερα, στην εκπαίδευση των ανθρώπων στα θέματα και προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία, μια εκπαίδευση στην λογική, που να δίνει τις βάσεις για να μπορούμε να σκεφτόμαστε αν μη τι άλλο λογικά, ορθά.

Έλλειψει των παραπάνω τελείωνα το κειμενάκι με την εύλογη απορία

"Και πως στον κόρακα θέλετε να είμαστε σοβαροί και να φτιάξουμε κράτος δικαίου, και να μην παρασυρόμαστε από τα περιστέρια τις κόκκινες σημαίες, τις κουκούλες και τα κλομπ.
Βρε μήπως και δεν θέλετε, για να σας μείνει το γήπεδο να παίζεται η μπάλα χωρίς διαιτητές με πιθήκια να σας χειροκροτούν από τις κερκίδες σπάζοντας τα κεφάλια μεταξύ τους;
Βρε μπας και;"

η οποία τελικά έτυχε καταφατικής απάντησης καθώς όντως ούτε κάποια προσπάθεια απο το κράτος υπήρξε για να παιδευτεί ο πολίτες σε σχετικές έννοιες, αξίες και αναλύσεις, ούτε και υπήρξε κάποια κίνηση απο αλλού ώστε να βελτιωθεί η κατάσταση. Ίσα ίσα ο λαός αφέθηκε αν δεν ωθήθηκε κι' όλας σε μια παράλογη πόλωση και τώρα όντως μοιάζουμε με πιθήκια που σπάνε (η θέλουν να σπάνε) το ένα το κεφάλι του άλλου. Θυμηθείτε πως τότε την "αγανάκτηση" του κόσμου σε τέτοια ζητήματα την εισέπραττε ψηφοθηρικά το ΛΑΟΣ, του οποίου οι απόψεις και πρακτικές σε σχέση με αυτές της σημερινής ΧΑ μοιάζουν μετριοπαθείς. Επίσης τότε λιγότερες ήταν και οι φωνές που ζήταγαν κρεμάλες και άλλα για τους "φασίστες". Τώρα πια αυτά τα φαινόμενα είναι και πιο πυκνά, και πιο καθολικά, και το κυριότερο πιο εκκωφαντικά εξαφανίζοντας κάθε διαφορετική οπτική.

Εύλογη λοιπόν η τότε απορία μου μήπως όλο αυτό δεν ήταν και δεν είναι απλά αποτέλεσμα ανικανότητας (αν και τους έχω ικανούς για απόλυτα ποσοστά ανικανότητας), αλλά σχεδίου, αφού μου έκανε και μου κάνει εντύπωση να μπορώ να προβλέπω μια τέτοια πορεία εγώ, που ούτε ειδικός είμαι, ούτε μάντης, ούτε ιδιαίτερες νοητικές ικανότητες έχω και να μην το κάνουν οι υπεύθυνοι και λοιποί πιο καταρτισμένοι.

Εύλογο και το ανάλογο ερώτημα που φίλος ανήρτησε χθες στο FB.

 Αυτό που ψάχνω ακόμα, είναι το γνωστό του Κικέρωνα «ποιος ωφελείται».

καθώς το "ποιος ωφελείται" παραμένει αναπάντητο.

Χαρακτηριστικό δείγμα τώρα της νοητικής μπαχαλοποίησης που έχει επικρατήσει είναι οι αντιδράσεις των απλών πολιτών (και όχι μόνο αυτών, αλλά εκεί είναι περίπου καθολικό το φαινόμενο), στις σχετικές ειδήσεις που με μεγάλη θέρμη αναπαράγουν τα κανάλια μας και τα διαδικτυακά μέσα, αντιδράσεις που είναι λες και προέρχονται από προγραμματισμένα ρομποτάκια.

Παραδείγματα άπειρα αλλά θα διαλέξω δυο τρία των ημερών, φρέσκα.
Πχ αυτά όπου σε εγκληματική ενέργεια κατά μετανάστη έχουμε τις αντίδρασεις των "αριστερών" του τύπου "Του την πέσαν φασίστες", "πόγκρομ της ΧΑ" κτλ. Μια μέρα μετά μαθαίνουμε πως ο "αλλοδαπός" έπεσε θύμα συντοπίτη του για άσχετους λόγους (πχ Τυνήσιος θες/νίκη, Αρμένης Άγιο όρος)
Η προεγγραφή φτάνει σε τέτοιο σημείο που διάβασα από ανθρώπους (άνευ προφανώς επιχειρημάτων) πως πχ ο "πακιστανός" της Πάρου είναι θύμα σκευωρίας, του οποίου την κατάθεση απέσπασε με χρήση ναρκωτικών και βίας η αστυνομία ενώ οι πραγματικοί δράστες είναι οι ληστές της τράπεζας που φόνευσαν και τον ταξιτζή οι οποίοι εννοείται είναι Έλληνες.
Σε άλλο παράδειγμα, και αναφέρομαι στο περιστατικό με τον Ιρακινό και τις 4 μοτοσυκλέτες είχαμε πάλι την ίδια αντίδραση απο "αριστερούς" στο 5λεπτο της ανακοίνωσης της είδησης ενώ μια  αποψη που παίζει από την άλλη μέρα στον "πατριωτικό" χώρο έλεγε πως οι δολοφόνοι του... είναι αναρχοκουμμονοπαρακρατικοτρομοκρατοαριστεροί που το κάναν αυτό για να α) αποσταθεροποιήσουν το κράτος β) δημιουργήσουν αντιδράσεις στις αστυνομικές επιχειρήσεις, γ) ρίξουν λάσπη στην ΧΑ, δ) άλλα ανάλογα. Το τι τελικά έχει γίνει ελπίζω να το μάθουμε σύντομα.
Σε περιπτώσεις τώρα όπως η ληστεία της τράπεζας και ο φόνος του ταξιτζή στην Πάρο που δεν έχουμε ακόμα πιθανούς δράστες παρόμοιες άναρθρες κραυγές ακούστηκαν βασισμένες στο γεγονός πως οι δράστες σύμφωνα με μάρτυρες μιλούσαν καλά Ελληνικά χωρίς προφορά. Σήμερα που δημοσιεύματα λένε για έναν Έλληνα και 3 αλβανούς φαντάζομαι θα έχουμε πόλεμο στατιστικών κα αριθμητικής αναμέτρηση βάση εθνικοτήτων κτλ......

Το φαινόμενο αυτό προφανώς δεν αρχίζει και δεν τελειώνει στους απλούς μεμονωμένους πολίτες των οποίων τις απόψεις, εκφράσεις και αναλύσεις διαβάζω με δέος στα σχόλια των ειδήσεων, στα μπλογκ και στα FB αλλά πάει πολύ παραπέρα πράγμα προφανές όταν πχ ο ίδιος ο Δένδιας και αυτός στο 5λεπτό προδικάζει την δεύτερη περίπτωση ως "ρατσιστικό" έγκλημα.
Και τα καλύτερα συμβαίνουν στα δήθεν "ειδησεογραφικά" blog παντός τύπου, που όχι μόνο έχουν τις κατάλληλες πληροφορίες πριν καν ακουστεί η είδηση αλλά κατασκευάζουν κι όλας κατά το δοκούν πληροφορίες και ειδήσεις σπρώχνοντας προς τα εκεί που θέλουν. Κορυφαίο παράδειγμα που διάβασα ήταν σε "πατριωτικό" blog  που αντιδρώντας στις περί ρατσιστικού εγκλήματος αναφορές έγραφε πως άλλοι, "αλλοδαποί" μάλιστα, μάρτυρες δεν μιλούσαν καν για 4 μοτοσυκλετιστές αλλά για "αλλοδαπό" που κυνήγησε το θύμα από αλλού και πως ο Ανταρσύα που έχει τα γραφεία του εκεί δίνει ψεύτικες καταθέσεις κτλ κτλ κτλ.....

Το πρόβλημα τώρα για να επανέλθω δεν είναι πως κάποιες ή και όλες από τις παραπάνω όσο ακραίες και αν είναι θεωρίες δεν μπορεί να αποδειχθούν πραγματικές αν και συνήθως δεν. Οπότε δεν κρίνω το αν έχει βάση η τάδε ή η δείνα θεωρία. Το πρόβλημα είναι πως οι άνθρωποι που τις εκφράζουν ή επιλέγουν να τις αποδεχτούν, αντιδρούν στα γεγονότα και στην πραγματικότητα με ΠΡΟΔΙΕΓΡΑΜΜΕΝΟ τρόπο, ΑΣΧΕΤΟ με τα υπαρκτά η μη δεδομένα, χωρίς ίχνος ΑΜΦΙΒΟΛΙΑΣ για το τι αυτά σημαίνουν ή μπορεί να σημαίνουν.

Αυτό με λίγα λόγια δείχνει πως για πολλούς συνανθρώπους μας η ΑΝΤΙΛΗΨΗ για την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι προδιαγραμμένη στο μυαλό τους και προϊόν "ιδεολογικοποίησης" οπότε είναι ανίκανοι να δεχθούν το οτιδήποτε άλλο σαν άποψη, σαν στοιχείο, σαν αληθινό γεγονός.

Σε κάθε περίπτωση αυτό σημαίνει ρομποτοποίηση των ανθρώπων που ανέφερα πριν και κάτι πρέπει να γίνει πριν να είναι αργά.

Κάτι πρέπει να γίνει πριν βγώ εξίσου προφητικός και στο άλλο και γεμίσουμε με επίδοξους Μπρέιβικ.

Πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και όχι να αντιδρούμε με προδιαγραφές γιατί το μόνο σίγουρο είναι πως απ' όλη αυτή την κατάσταση ούτε το Ελληνικό κράτος, ούτε οι Έλληνες πολίτες, ούτε οι μετανάστες νόμιμοι και μη δεν είναι αυτοί που ωφελούνται.

Πρέπει να σκεφτούμε πολύ σοβαρά και να δώσουμε απάντηση τελικά στο "Ποιος ωφελείται";

Ξένιος Δίας 2 - Για τους Έλληνες μόνο; και οι άλλοι;

Αναγκαίος Πρόλογος
Ένα από τα θετικά αποτελέσματα της κρίσης που κάποιοι, ανάμεσα τους και εγώ, είχαμε βιαστικά επισημάνει ήταν η μεγαλύτερη ενασχόληση των πολιτών με ζητήματα κοινωνικά και πολιτικά η οποία πιθανά θα προκαλούσε ζυμώσεις και παίδευση και μια ελπίδα αυτοοργάνωσης και μια τριβή πάνω σε σοβαρά θέματα η οποία καλώς εχόντων των πραγμάτων θα βοήθαγε στο ίσως και κοντινό μέλλον όχι μόνο να ξεφύγουμε απο την κρίση αλλά και να δημιουργηθεί μια νέα Ελληνική κοινωνία, συμμετοχική, υπεύθυνη, απεγκλωβισμένη από βαρίδια, ιδεολογικά και μη, του παρελθόντος.
Όπως και να το κάνουμε μόνο και μόνο η αλλαγή των συζητήσεων απο τα περί προ-πο, ομάδων, χρηματιστηρίου, και καταναλωτικών αηδιών στα περί κρίσης, πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων έδινε μια ελπίδα. Δεν θα πω, πως αυτήν την έχω εντελώς χάσει, αλλά σίγουρα ο αρχικός μου ενθουσιασμός έχει μετριαστεί καθώς αυτό που τελικά συνέβη - με μεγάλη αν όχι συντριπτική ευθύνη των πολιτικών δυνάμεων - ήταν να δημιουργηθεί ακόμα μεγαλύτερη πόλωση, να ισχυροποιηθούν οι δογματισμοί και τελικά στην καθημερινή ατζέντα οι μάχες των Ολυμπιακών-Παναθηναϊκών να μεταλλαχθούν σε μάχες μεταξύ συναισθηματικά φορτισμένων ανθρώπων γεμάτων με ιδεοληψίες που εξυπηρετούν μόνο στην δημιουργία εντάσεων που απλά συντηρούν τα χάλια και εμποδίζουν την όποια προς το καλύτερο αλλαγή.
Δυστυχώς είτε ως παρατηρητής, είτε συμμετέχοντας σε κουβέντες παρατηρώ μια όλο και αυξημένη απομάκρυνση από την λογική, συναισθηματικούς αυτοματισμούς που δεν επιτρέπουν την ύπαρξη επιχειρημάτων και το χειρότερο μια βάρβαρη και πωρωμένη μεταφορά χιλιοειπωμένων ημιμαθών θέσεων. Σε αυτό το πλαίσιο η πιθανότητα ολοκληρωμένου, βασισμένου σε επιχειρήματα διαλόγου, γίνεται ολοένα και μικρότερη, όπως επίσης ολοένα και πιο δύσκολη φαντάζει η περίπτωση σε μια συζήτηση να είναι τα επιχειρήματα και η λογική αυτά που θα μετρήσουν ώστε να διαμορφωθούν γνώμες και απόψεις. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις εκεί όπου η συναισθηματική ιδεολογική φόρτιση είναι μεγάλη έχει επέλθει μια πλήρη χολιγουντoποίηση του λόγου όπου το μόνο που τελικά έχει σημασία και φέρει αποτέλεσμα είναι το ανάλογο των εφέ, δηλαδή οι ατάκες και τα κλισέ στα οποία ο άλλος μπορεί να έχει συναισθηματική απόκριση.

Ιστορικό
Και για να έρθω στο θέμα μου και συγχωρέστε μου τον μεγάλο πρόλογο αλλά ίσως και να χρειάζεται, είδα πολλές τέτοιες καταστάσεις να προκύπτουν κυρίως σε διαδικτυακές συζητήσεις στο δήθεν φλέγον ζήτημα των ημερών που προέκυψε από την επιχείρηση "Ξένιος Δίας" της αστυνομίας,  συζητήσεις στις οποίες άθελα μου ή εμμέσως ενεπλάκησα λόγω του προηγούμενου άρθρου το οποίο φαίνεται πως δεν ήταν αρκετά ιδεολογικοποιημένο για κάποιους. Και αν οι περισσότεροι που μου την πέσαν γκρίνιαζαν γιατί δεν λέω πως και οι λαθρομετανάστες είναι κακοί και πως δεν έχουν σχέση με τον θεσμό της Ξενίας (αλήθεια είδατε πουθενά στο κείμενο να λέω πως έχουν;) ή γιατί δεν λέω πως η αστυνομία και το κράτος έπρεπε να πάρει μέτρα για το πρόβλημα (αλήθεια δεν καταλάβατε πως το θέμα μου είναι η διαστρέβλωση της Ξενίας και όχι η λαθρομετανάστευση;) θα λέγαμε πως ανήκουν στην πατριωτική πτέρυγα οπότε πιο ευαίσθητοι στην αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης, το πιο αστείο ήταν ένα mail που πήρα από κάποιον με πιο ενισχυμένες τις αντίθετες ευαισθησίες (πιο προχω και από τις ανακοινώσεις του ΣΥΡΙΖΑ) που με εγκαλούσε γιατί δεν υποστήριξα πως θα έπρεπε να θεωρούμε a priori ως "Ξένους" και να συμπεριφερόμαστε αναλόγως σε όλους τους ξένους και πως αυτοί δεν έχουν τις υποχρεώσεις (η δεν θα έπρεπε να τις έχουν) που προκύπτουν βάση του θεσμού όπως περιγραφόταν στο κείμενο.

Μια Προσωπική Θέση
Για να μην αφήσω περιθώριο σε καμιά παρερμηνεία, θέλω εδώ να πω πως για τον τρόπο που έχει καταλήξει να συζητείται το θέμα της λαθρομετανάστευσης, πιστεύω πως τεράστια ευθύνη έχει η "αριστερά" και της το χρεώνω, καθώς ενώ αυτό αποτελεί ένα από τα κύρια θέματα της - στο πλαίσιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κτλ -, και ενώ από την μεταπολίτευση και μετά αυτή κυριαρχούσε ώς άλλη μαζική κουλτούρα και σε ένταση φωνής στην Ελληνική κοινωνία, όχι μόνο δεν κατάφερε να προσφέρει καμία λύση η βελτίωση αλλά παραμένοντας βαθύτατα ιδεοληπτική, αντιδραστική, κολλημένη και ανίκανη να μεταπηδήσει από την ιδέα στην πρακτική και από τα ευχολόγια στην λογική αντιμετώπιση, κατάφερε τελικά -και θα χρησιμοποιήσω πάλι ένα αγαπημένο μου "νόμο" σαν αυτούς που συζητούσαμε προχθές - να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή την απομάκρυνση μεγάλης μερίδας του λαού από τις αξίες του ανθρωπισμού και την ενίσχυση ενός συνεχώς διογκούμενου αντίποδα.
Βάσει, λοιπόν, του τι έγραφα προχθές θα το θεωρούσα τελείως άσκοπο, - και εκνευρίζομαι μάλιστα όταν σε κάποιους φαντάζει λογικό - να πρέπει για να υπάρχει "αντικειμενικότητα" να αντιδρώ ισόποσα και σε πλείστα άλλα άσχετα πράγματα απλά και μόνο γιατί κάποιοι μπορούν να τα βάλουν στο ίδιο πλαίσιο, όπως ακριβώς κάποιοι επιχειρηματολογούν "μα γιατί δεν βγάζει ο ΣΥΡΙΖΑ πχ ανακοίνωση για το έγκλημα στην Πάρο και τον Πακιστανό", δηλώνω πως προφανώς ούτε η προπαγανδιστική χρήση της Ξενίας από την όποια αριστερή μεριά της τραμπάλας με βρίσκει σύμφωνο.

Ξένιος Δίας, Έλληνες και αλλόφυλοι
Παρόλα αυτά και για να πάω επιτέλους στο ζητούμενο, δεν μπορώ να δεχτώ να σπρώχνομαι κάπου, επειδή υπάρχει μια αντίθετη πίεση (το φαινόμενο του εκκρεμούς πάλι), όπως έχουν πάθει πολλοί στο θέμα, οι οποίοι βάλθηκαν τώρα για να αποδείξουν πως η Ξενία δεν σχετίζεται με την λαθρομετανάστευση (ορθώς), να υποστηρίζουν πως ο θεσμός λειτουργούσε μόνο σε φυλετικά πλαίσια (λάθος) ενισχύοντας την παρανόηση, την παραπληροφόρηση και την ιδεοληπτική αντιμετώπιση ενός (άποψη μου) ανώτερου πολιτισμού.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό το κείμενο που ανέσυρε ένας φίλος το οποίο όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των παρόμοιων που είδα απλά δηλώνει αξιωματικά πως ο θεσμός λειτουργούσε μόνο για τους φυλετικά ¨Έλληνες’ και βάζει ώς πηγή και απόδειξη ένα λήμμα του εγκυκλοπαιδικού λεξικού του Ηλίου που γράφηκε το 45 με δεύτερη έκδοση το 60. Για κάποιους ίσως η εγκυκλοπαίδεια αυτή να είναι η εθνική εγκυκλοπαίδεια, πολύ της μόδας στους "πατριωτικούς" κύκλους τα τελευταία χρόνια, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως έχει και δίκιο.

Επειδή πολλοί παρασύρονται εύκολα, ίσως είναι χρήσιμο επίσης να γνωρίζουν, πως το παραπάνω κείμενο δεν είναι παρά μια συνεπής μεταφορά, με την κατάλληλη γλωσσική προσαρμογή, ξου το πολυτονικό και οι χοντράδες, αποσπάσματος από το βιβλίο του Κ.Πλεύρη "ο Ρατσισμός" (νομίζω έκανα νύξη στο προηγούμενο αλλά....) ο οποίος για να υπερασπιστεί τις ρατσιστικές του θέσεις, και αυτός επιτιθέμενος στους όποιους απέναντι, δήθεν αποκαθιστά την αλήθεια για τον θεσμό υποστηρίζοντας το φυλετικό πλαίσιο λειτουργίας του. Είναι λοιπόν τόσο χοντρή η ζημιά που έχει γίνει ….ζήτω! στην «αριστερά μας», που οι θέσεις του ξεχασμένου βιβλίου του Κ.Πλεύρη, συγκαλυμμένα, κατέληξαν στην λαϊκή αντίληψη να είναι, η να συμβάλουν στην "αντικειμενικοποίηση" της συζήτησης πράγμα που βρίσκω γελοίο.

Καθώς όμως φαίνεται πως τίποτα δεν είναι αυτονόητο και κακώς δεν έδωσα μεγαλύτερη βάση προχθές στο συγκεκριμένο θέμα θα παραθέσω εδώ κάποια χαρακτηριστικά αποσπάσματα από δύο σύγχρονα ακαδημαϊκά έργα (σε αυτά τα δύο έχω πρόσβαση), στα οποία η Ξενία είναι βασικό αντικείμενο μελέτης γραμμένα από ανθρώπους που έχουν αφιερώσει την ζωή τους στην μελέτη της ιστορίας και του Ελληνικού πολιτισμού.
Το πρώτο είναι το Ritualised Friendship and the Greek City και το δεύτερο το Greeks Bearing Gifts: The Public Use of Private Relationships in the Greek World, 435-323 BC και τα δύο απο τις εκδόσεις Cambridge University Press

Επιχειρήματα

A further regularity must be remarked upon this context. The insider-outsider dichotomy with respect to the partners' own social units was the only one deemed necessary for a friendship to qualify as xenia. This dichotomy might have coincided with or cut across other wider, real or imaginary group divisions. A quick glance at the provenance of the xenoi listed in Appendix A will suffice to show that Xenia relationships could exist between members of different Greek cities; between members of Greek cities and members of Green Ethne (for example, Macedonians, Epirotes); between Greeks and non-Greeks (for example, Persians, Lydians, Egyptians, Phoenicians, Romans); and finally, between different non-Greeks. Thus, I see no way of point pointing significant differences between cases in which the bond was confined within the Greek world, it extended beyond it, or it was located entirely outside it. Xenia, in all these cases, seems to have followed an identical pattern. Furthermore, the non-Greek partners seem to have shown as profound an understanding of this pattern as the Greek, There are thus no good reason why xenia should be regarded as an essentially Greek institution.

Στο οποίο ο συγγραφέας ερευνώντας το πλαίσιο στο οποίο εμφανίζεται και λειτουργεί ο θεσμός μας λέει πως αυτό ορίζεται ΜΟΝΟ με τον διαχωριστικό άξονα εντός-εκτός στον οποίο τίθεται η σχέση του εκτός/ξένου με κάποιες είτε πραγματικές είτε φαντασιακές δομές. Βλέπετε οι Έλληνες ξεκινώντας απο την οικογένεια είχαν ολόκληρα δίκτυα σχέσεων το καθένα με τους δικούς του κανόνες τα οποία ρύθμιζαν την κοινωνική ζωή. Και ενώ κάποια απο αυτά ήταν θα λέγαμε αντικειμενικά υπαρκτά βασισμένα παραδείγματος χάριν σε βιολογικούς δεσμούς όπως η οικογένεια άλλα ήταν όπως ίσως θα έλεγε ο Καστοριάδης φαντασιακές θεσμίσεις χωρίς το ανάλογο υπαρκτό υπόστρωμα όπως για παράδειγμα οι δέκα φυλές της Αττικής  μετά την μεταρρύθμιση του Κλεισθένη. Για όλες αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν το χαρακτηριστικό για την Ξενία είναι ο διαχωρισμός κάποιου απο ένα τέτοιο πραγματικό ή φανταστικό σύνολο η αλλιώς η εκτός του συνόλου θέση του. Οπότε καταλλήγει ο συγγραφέας και μεταφράζω:

Μια γρήγορη ματιά στο παράρτημα με τις λίστες "Ξένων" αρκεί για να δείξει πως οι σχέσεις Ξενίας ίσχυαν
α)Μεταξύ μελών διαφορετικών Ελληνικών πόλεων
β) Μεταξύ μελών από Ελληνικές πόλεις και άλλα Ελληνικά Εθνη (Μακεδόνες, Ηπειρώτες)
γ)Μεταξύ Ελλήνων και μη Ελλήνων (Πέρσες, Λύδοι, Αιγύπτιοι, Φοίνικες, Ρωμαίοι)
δ) Μεταξύ διαφόρων μη Ελλήνων

και συνεχίζει

Έτσι δεν μπορώ να δώ καμιά περίπτωση που να είναι σημαντικές οι διαφορές ανάμεσα σε περιπτώσεις όπου η Ξενία δρά μέσα στο Ελληνικό κόσμο, τον ξεπερνά, ή λειτουργεί εντελώς εκτός αυτού. Η Ξενία σε όλες τις περιπτώσεις φαίνεται να ακολουθεί ενα ταυτόσημο σχέδιο. Επιπροσθέτως οι μη Ελληνες συμμέτοχοι μοιάζει να δείχνουν μια εξίσου βαθιά κατανόηση του προτύπου όσο και οι Έλληνες.....

Εδώ να κάνω μια παρένθεση σε άμεση σχέση με την κατακλείδα του Αγγλικού κειμένου. Ανάλογους θεσμούς με αυτόν της Ξενίας των Ελλήνων παρατηρούν οι μελετητές ώς γενικευμένο φαινόμενο σε όλους τους μεσογειακούς λαούς της εποχής. Παρ' αυτα κάποιες διαφορές μεταξύ του πως λειτουργούσαν αυτοί και διαφορές στο πως γίνονταν κατανοητοί απο το καθέ μέλος συχνά οδηγούσαν σε παρανοήσεις, μπερδέματα και διαμάχες όπως ωραία μας εξηγεί και αυτό το κείμενο:
στο οποίο επίσης αναφέρεται πως:

From the earliest attestations of xenia in the Homeric epics it is clear that these relationships were considered operative not only between individuals in the various Greek poleis, but between Greeks and non-Greeks as well; hence they came to serve as a conduit for international relations.

δηλαδή

Ήδη από τις πρώιμες αναφορές της Ξενίας στα Ομηρικά έπη είναι ξεκάθαρο πως αυτές οι σχέσεις θεωρούνταν λειτουργικές όχι μόνο μεταξύ ατόμων των διαφόρων Ελληνικών πόλεων, αλλά και μεταξύ Ελλήνων και μη-Ελλήνων επίσης. Ετσι κατέληξαν να λειτουργούν και ως μέσον για διεθνείς σχέσεις.

Επιστρέφοντας ξανά στο πρώτο βιβλίο διαβάζουμε επίσης πως θεσμός της Ξενίας φέρει χαρακτηριστικά εκτός από τελετουργικής φιλίας και τελετουργικής συγγένειας πράγμα που μας δείχνει ακόμα μεγαλύτερο βάθος στις σχέσεις που αναπτύσσονται. Έτσι υπήρχε το φαινόμενο ο ένας "Ξένος" να ονομάσει κάποιο παιδί του με το όνομα του άλλου "Ξένου"-φίλου.

 Another feature in common with kinship was the custom of naming. As a christian father would name a son after his godfather, so a xenos would name a son after his own xenos.....Names of second-generation xenoi are evident in many cases in which the alliance involved a Greek and a non-Greek, For example, the Greek Theokles names a son after the Egyptian pharaoh, Psammetichos; Gorgos, brother of the Corinthian tyrant Periander, also names a son Psammetichos; an Athenian (Alkmeonid?) named a son after the Lydian king Croesus; and the Odrysean king Kersobleptes named a son Iolaos. Within the Greek world itself, the practice must have been even more widespread. Thucydides believed that it accounted for the spread of the Hellenic name as a result of which the whole country came to be known as Hellas:

Και προς επίρρωση της επιμονής μου πως ο θεσμός δεν περιορίζει την λειτουργία σε φυλετικά πλαίσια μόνο ο συγγραφέας χαρακτηριστικά αναφέρει:

Ονόματα δεύτερης γενιάς Ξένων αποδυκνείονται σε πολλές περιπτώσεις όπου η συμμαχία (σχέση) περιλάμβανε έναν Έλληνα και έναν μη-Έλληνα. Για παράδειγμα ο Έλληνας Θεοκλής ονοματοδοτεί ένα γιό από τον Αιγύπτιο Φαραώ Ψαμμήτιχο. Ο Γόργος αδελφός του Τυράννου της Κορίνθου Περίανδρου ονοματοδοτεί επίσης γιό με το ίδιο όνομα. Ένας Αθηναίος (Αλκμεονίδης;) ονοματοδοτεί τον γιό του από τον Λύδο Κροίσο και ο βασιλιάς των Οδρυσών Κερσοβλέπτης ονοματοδοτεί έναν του γιό Ιόλαο.

Τέλος πολύ σημαντική, όχι σαν ιστορικό γεγονός αλλά για να κατανοήσουμε πως έβλεπαν οι Έλληνες την Ξενία σε σχέση με το παραπάνω, είναι η αναφορά του  Θουκυδίδη ο οποίος πίστευε πως όλη η Ελλάδα πήρε το όνομα της ως αποτέλεσμα της επέκτασης του ονόματος του Έλληνα στις άλλες φυλές λόγω των σχέσεων Ξενίας που αυτός και οι γιοί του ανέπτυξαν.

Πριν απο την εποχή του Έλληνα, του υιού του Δευκαλίωνα το όνομα αυτό δεν υπήρχε καθόλου, και τα διαφορα μέρη ήταν γνωστά απο τα ονόματα των διαφορετικών φυλών.... Αφότου ο Έλλην και οι υιοί του απέκτησαν εξουσία στην Φθιώτιδα και είχαν προσκληθεί σαν σύμμαχοι (μεσω Ξενίας) στις άλλες περιοχές (κράτη), αυτά το καθένα ξεχωριστά και λόγω των δεσμών με την οικογένεια του Έλληνα ξεκίνησαν να ονομάζονται "Ελληνικό".

 Στο δεύτερο βιβλίο μας τώρα όπου η συγγραφέας ερευνά πως λειτουργούσαν μέσα στα πλαίσια της πόλης και της πολιτικής τέτοιοι θεσμοί εισάγει την Ξενία στην συζήτηση του γεφυρώματος της διάστασης ντόπιος-ξένος, εγώ-άλλος και αναφέρει

Xenia provided at once a resolution for this crux, while at the same time creating fresh problems of its own. The xenjos was fundamentally the stranger the outsider, who stood beyond social and religious boundaries. Yet, through the mediation and protection of Zeus xenios, the xenos/stranger had the right to be drawn into someone else's community as the xenos/guest. The outsider also had the potential to become the xenos/ritualised-friend and so a permanent member of a philia network through the ritualised exchange of tokens (xenia), and ritualised-friends are sometime distinguished from other types of xenoi by the label 'philos and xenos'. Consequently, through the institution of xenia, at least to the Greek mind, the non-Greek, the barbarian, the archetypal outsider, could become an insider, and was treated - and was expected to react - as one of those inside the friendship network by both giving and receiving in positively reciprocal ways. The trouble began when, with his own understanding and expectations, he did not.

So the ritualised-friend was the outsider who had been brought in, the xenos who had become philos and become part of the philia network. Thus a xenos could mediate for his foreign xenos, and provide for him a legitimate point of entry when he visited the community. On the other hand, the xenos also posed a potential threat to the polis as a competing loyalty, presenting a problem which the Greeks had difficulty resolving and for which there was no single solution.

Εδώ θα μεταφράσω μόνο το απολύτως απαραίτητο πως

Τελικά μέσω του θεσμού της Ξενίας, τουλάχιστον στο μυαλό του Έλληνα (είπαμε ανάλογους θεσμούς αλλά με διαφορετική νοηματοδότηση είχαν και άλλοι λαοί), ο μη-Έλληνας, ο βάρβαρος ο αρχετυπικός "άλλος" (ξένος) μπορούσε να ενσωματωθεί και να δεχτεί συμπεριφορά -όπως επίσης περίμεναν και να συμπεριφερθεί με την σειρά του- σαν αυτούς εντός του δικτύου φιλίας (τους μη ξένους) και δίνοντας και παίρνοντας με θετικούς  όρους αμοιβαιότητας. Το πρόβλημα εμφανιζόταν όταν, με την δική του κατανόηση και προσμονές, δεν συμπεριφερόταν έτσι.

Με τα παραπάνω χαρακτηριστικά αποσπάσματα θεωρώ πως τελειώνει η εμμονή στα δήθεν φυλετικά πλαίσια λειτουργίας της Ξενίας.

Θεολογία
Εξ' άλλου και εδώ δεν χρειαζόμαστε πια τις ειδικές επιστήμες και πανεπιστημιακές εκδόσεις οπότε απευθύνομαι κυρίως στους θρησκευόμενους κατα τα πάτρια που αυτοί και μόνον αυτοί μπορούν να επικαλούνται και οφείλουν όμως να τιμούν τον Ξένιο Δία με τον ορθό τρόπο τα πράγματα είναι ολοφάνερα.

Για την Ελληνική αντίληψη ο Ξένιος Δίας, ο Δίας (και οι υπόλοιποι μεγάλοι θεοί και θεές του Πανθέου μας) δεν είναι ο θεός ΤΩΝ Ελλήνων όπως θεωρείται αντιθέτως πχ ο IEVE ο Θεός ΤΩΝ Ιουδαίων, ο Θεός Ισραήλ, αλλά είναι ο θεός ΓΙΑ τους Έλληνες δηλαδή όπως τον αντιλήφθησαν αυτοί. Οπότε η όποια ΘΕΜΙΣ του Διός δεν μπορεί να περιορίζεται ΣΤΟΥΣ Έλληνες αλλά ανήκει σε όλους ώς γνήσιος αληθινός ιερός νόμος που δεν αλλάζει καθώς ούτε ο θεός μας αλλάζει τις πράξεις του και τους νόμους του προς όφελος κάποιου λαού όπως υποτίθεται κάνει ο Θεός των μονοθειστών που όντας ο θεός ΤΩΝ, δεν είναι ο Θεός των άλλων. Ακριβώς εκεί στον θρησκευτικό αυτό ρατσισμό που δεν υπάρχει στους Έλληνες (ανεξάρτητα τι βλακείες θα πει ο Πλεύρης ή όποιος άλλος) βρίσκεται η πηγή κάθε άλλης μορφής ρατσισμού δικαιολογημένης απο θεολογικά αίτια. Αντιθέτως στον Ξένιο Δία, στους θεούς και θεές μας, όπως και στους θεούς και θεές των άλλων παραδοσιακών πανθέων βρίσκονται οι ρίζες της αρετής, οι ρίζες της ανθρωπιάς στεμμένες με την κορώνα της Δικαιοσύνης, την κορώνα του Διός.

Ξενία και Ξένιος Δίας

"Συλογίσου αυτόν που κυττάει απο ψηλά και τους ανθρώπους τους πολυδύστυχους φυλάει,όπου στην δίκαια δέηση των βρίσκουν κουφόν το συγγενή των. Του σπλαχνικού Διός η οργή προσμένει όποιον δε συμπονεί τα δάκρυα του δυστυχισμένου." Αισχύλος Ικέτιδες

Αυτές τις ημέρες, με την αποκαλούμενη "Ξένιος Δίας" επιχείρηση σκούπα της αστυνομίας κατά των λαθρομεταναστών προστέθηκε στα χρονικά του νεοελληνικού κράτους άλλη μια γελοία διαστρέβλωση της παράδοσης μας, που στρέφεται εναντίον ενός κορυφαίου θρησκευτικού νόμου που ευλαβικά τήρησαν οι πρόγονοι μας για αιώνες, αυτού της Ξενίας.
Επειδή έχει προκύψει μια συζήτηση πάνω στο θέμα στην οποία οι αντικρουόμενες απόψεις μάλλον δείχνουν μεγάλη ημιμάθεια έναντι του θεσμού με αποτέλεσμα να υποστηρίζονται παλαβομάρες θα προσπαθήσω εδώ να αναλύσω κάποια βασικά στοιχεία του.

ἡμεῖς δ᾽ αὖτε κιχανόμενοι τὰ σὰ γοῦνα
ἱκόμεθ᾽, εἴ τι πόροις ξεινήιον ἠὲ καὶ ἄλλως
δοίης δωτίνην, ἥ τε ξείνων θέμις ἐστίν.
ἀλλ᾽ αἰδεῖο, φέριστε, θεούς: ἱκέται δέ τοί εἰμεν,
Ζεὺς δ᾽ ἐπιτιμήτωρ ἱκετάων τε ξείνων τε,
ξείνιος, ὃς ξείνοισιν ἅμ᾽ αἰδοίοισιν ὀπηδεῖ.’
Οδύσσεια 9.266

αλλά εμείς ακουμπώντας στα γόνατα σου φτάσαμε σαν Ικέτες, με την ελπίδα πως θα μας προσφέρεις Ξενία ή θα μας δώσεις με κάποιον άλλο τρόπο δώρα, που είναι η Θεμις των Ξένων. Να σέβεσαι καλέ μου άνθρωπε τους θεούς. Είμαστε οι Ικέτες σου. και ο Δίας είναι ο εκδικητής των ικετών και των ξένων. Ο Ζευς Ξένιος που παραστέκεται στους σεβάσμιους ξένους.

Ο νόμος αυτός που φαίνεται καθαρά διαμορφωμένος ήδη απο την εποχή των Ομηρικών επών και που αργότερα αποτέλεσε μέρος  ακόμα και των ιερών νόμων των πόλεων (θεσμός των προξένων) έχει καταφανώς θρησκευτικό χαρακτήρα και εφαρμόζεται σε πολύ συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο.

Εν αντιθέσει με αυτό που θα πίστευαν οι περισσότεροι, στα πλαίσια του θεσμού της Ξενίας, ξένος δεν καλείται μόνο αυτός που δέχεται φιλοξενία ή έχει ανάγκη αλλά και τα δύο μέρη, στο βαθμό που δεν ξεχωρίζει ο φιλοξενούμενος από τον οικοδεσπότη όπως μας λέει ο Ken Dowden στο έργο του Zeus (Gods and Heroes of the Ancient World) . Έτσι ο ξένος σαν έννοια δεν ταυτίζεται με τον άγνωστο, ή τον άνθρωπο απο άλλη χώρα (alien) αλλά με αυτόν που συμμετέχει σε αυτόν το θεσμό φιλίας δηλαδή ο άγνωστος-φίλος. Η σχέση καλύτερα κατανοείται με τον όρο τελετουργική φιλία. Και οι δύο προστατεύονται, ειδικά ο ικέτης, δηλαδή αυτός που επικαλείται και ζητά τον θεσμό της Ξενίας, από τον κατεξοχήν προστάτη των νόμων θεό, τον Δία ο οποίος σε αυτή την περίπτωση καλείται Ξένιος. Φυσικά και δεν ισχύουν οι τάχα φυλετικοί περιορισμοί που αναδημοσιεύονται κατα καιρούς, άποψη που πρώτος αν θυμάμαι καλά υποστήριξε ο Πλεύρης ο πρεσβύτερος καθώς η Ξενία μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε περίπτωση που ως θεσμός αναγνωρίζεται απο τα δύο μέρη, εξ' ού και ανέφερα πριν το πολιτισμικό πλαίσιο .

 "Είναι από πύργον ο βωμός καλλίτερος κ' είναι σκουτάρι ατρύπητο. Μα περπατάτε γοργά και τα παρακαλεστικά κλαδιά σας μ' άσπρο μαλλί περιδεμένα, αγαπημένα στολίδια του Διός του σπλαχνικού κρατάτε σεμνόπρεπα στα δυό σας χέρια και μιλάτε με λόγια θρηνερά που να γεννούν το σπλάχνος και που τη χρειά σας να δείχνουν την μεγάλη στους ξένους, ώς αρμόζει σε ξενοφερμένους."

Η επίκληση του θεσμού έχει ένα συγκεκριμένο πρωτόκολλο που μπορεί να ξεκινά με την κίνηση της Ικεσίας. Ακριβώς όπως και στην περίπτωση της ικεσίας, ο ικέτης ακουμπά στα γόνατα του άλλου και επικαλούμενος τον ύψιστο των Θεών ζητά φιλοξενία, την οποία είναι αναγκασμένος ο άλλος να δώσει, σεβόμενος έτσι τον θεό που καλείται στην περίπτωση αυτή και Ικέσιος.

Με παρόμοιο τρόπο ο Δίας προστατεύει και τους ζητιάνους και ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ των Ικετών/Ξένων και των Οικοδεσποτών/Ξένων. Κατά την επίκληση του θεσμού της Ξενίας συχνά δίνεται και όρκος μεταξύ των ξένων, θεσμός στον οποίο πάλι προΐσταται ο πατέρας θεών και ανθρώπων με την προσωνυμία Ορκειος. Και στις τρεις αυτές εκφάνσεις του ο Δίας εκδηλώνει εκφράσεις της θείας δικαιοσύνης οι οποίες αποκρυσταλλώνονται από τον νόμο τον θεϊκό στον νόμο τον ανθρώπινο με συγκεκριμένους θεσμούς.

"Και την φωνή σας ν' ακλουθάη όχι μεγάλο θάρρος και στην αρχή ταπεινωσύνη στα σεμνά σας ναναι τα πρόσωπα και στη γαλήνια τη ματιά σας. Και προ της ώρας να μη μιλάς και σε μάκρος να μην τραβάς τα λόγια σου. τι αυτού του τόπου οι άνθρωποι πολύ φιλοκατήγοροι είναι. Κ' έχε το νου σου υπάκουη νάσαι. γιατί ξένη είσαι κι' αποδιωγμένη κ' είσαι της ανάγκης. Ξέθαρρα να μιλούν οι αδύναμοι δεν πρέπει."

Η βασική αρχή στην οποία λειτουργεί ο θεσμός είναι ο αμοιβαίος σεβασμός μεταξύ των δύο μερών. Ο Οικοδεσπότης πρέπει να είναι φιλόξενος και οι σωστοί τρόποι επιβάλλουν να μην πιέσει με ερωτήσεις, ούτε να ζητηθούν εξηγήσεις από τον φιλοξενούμενο, μέχρι αυτός να φάει και να καλύψει τέτοιες βασικές ανάγκες του κατά την φιλοξενία. Ο σεβασμός από την μεριά του φιλοξενούμενου επιβάλει να μην γίνει βάρος στον οικοδεσπότη και να σεβαστεί τον οίκο του. Τέλος τα αποχαιρετιστήρια δώρα από τον οικοδεσπότη προς τον φιλοξενούμενο είναι δείγμα της τιμής που νοιώθει αυτός στο να φιλοξενεί τον ξένο, πεποίθηση που πηγάζει ακριβώς από τον άκρως ιερό χαρακτήρα του θεσμού. Έτσι η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ των ξένων είναι σχέση αμοιβαιότητας (resiprocity) όπως ακριβώς μεταξύ ανθρώπων και θεών, όπου ο ικέτης λαμβάνει δώρα τα οποία δημιουργούν ένα χρέος τιμών που αν μπορεί στο μέλλον θα πρέπει να ανταποδώσει στον "ευεργέτη". Κατ' επέκταση της ανθρωπίνου φιλοξενίας έχουμε και την τελετουργία της θεοξενίας η οποία επιτελείται με παρόμοιο τρόπο, προσφέροντας τραπέζι στους θεούς.

"Βαρειά η οργή ναι του Διός. που σκέπει αυτούς όπου προσπέφτουν."

Πάμπολλες είναι οι περιπτώσεις που δείχνουν την μήνη των θεών όταν ο θεσμός της ξενίας καταπατάται και είναι τόσο σοβαρές όσο οι περιπτώσεις παράβασης του θεσμού της ικεσίας πάνω σε βωμό. Καταπάτηση μπορεί να έχουμε και από τα δύο μέρη, αν ο οικοδεσπότης δεν φανεί φιλόξενος και αν ο φιλοξενούμενος καταπατήσει την εμπιστοσύνη του οικοδεσπότη.

Παράδειγμα της πρώτης περίπτωσης είναι η άρνηση φιλοξενίας από τον Πολύφημο στον Οδυσσέα και τους συντρόφους του. Γι' αυτή του την πράξη μη αναγνώρισης του θεσμού ο κύκλωπας χαρακτηρίζεται ως βάρβαρος και ως "ξένος" alien σε σχέση με τον πολιτισμένο κόσμο στον οποίο ο θεσμός είναι σεβαστός. Μάλιστα το όλο επεισόδιο μπορεί να χαρακτηριστεί και ώς μια αντιστροφή της φιλοξενίας καθώς ο κύκλωπας κάνει όλα όσα δεν θα έπρεπε να πράξει.

Παράδειγμα της δεύτερης περίπτωσης και κατά μια έννοια το ίδιο το αίτιο του Τρωικού πολέμου είναι η καταπάτηση του θεσμού της Ξενίας από τον Πάρη στο παλάτι του Μενέλαου, πράξη που επέφερε την δίκαιη οργή του Δία έναντι του Αλέξανδρου και των Τρώων.

Ο θεσμός ήταν τόσο σεβαστός όπου οι ίδιοι οι θεοί θεωρείτω πως κατέβαιναν στην γη να ελέγξουν κατά πόσο οι άνθρωποι ακολουθούν την Θέμιδα (ιερός νόμος). Έτσι μεταμφιεσμένοι σε ζητιάνους έλεγχαν τις πράξεις των ανθρώπων όπως για παράδειγμα υπενθυμίζουν οι υπόλοιποι μνηστήρες ,γιατί "μπορεί να είναι κάποιος θεός",  φοβούμενοι την οργή των θεών, στον Αντίνοο όταν αυτός χλευάζει τον μεταμφιεσμένο σε ζητιάνο Οδυσσέα ή όπως μας λέει ο μύθος της Βακχίδος και του Φιλήμωνος στις μεταμορφώσεις του Οβιδίου.

Λαμβάνοντας υπ' όψιν τα παραπάνω ελπίζω να γίνεται κατανοητό πόσο άκυρη είναι όχι μόνο η επίκληση του ονόματος του Ξενιου Διός απο την αστυνομία αλλά και η όλη συζήτηση που προκύπτει για το θέμα καθώς ο θεσμός της Ξενίας είναι ιερός και αφορά μόνο όσους τον θεωρούν ώς τέτοιο. Μάλιστα και το κράτος και οι διάφοροι άσχετοι που συζητούν το ζήτημα μάλλον θα μάθαιναν παραδειγματικά και περί ανθρωπισμού και περί δικαιοσύνης μελετώντας τον.

Βέβαια δεν μπορούμε να περιμένουμε και πολλά απο αυτούς, ντόπιους αλλά και ξένους, που ελάχιστη σχέση μπορούν να έχουν με ένα τέτοιο πολιτισμό σαν τον προγονικό.

Το φανταστικό είναι πως μέχρι να γράψω το παρόν, διάβασα και άλλη μια τεράστια μπαρούφα, αυτήν την φορά δήλωση εκ στόματος Ν. Δένδια ο οποίος φέρεται να είπε το εξής απίθανο για την υπόθεση.
"Η χώρα χάνεται• από την κάθοδο των Δωριέων, 4000 χρόνια πριν, ουδέποτε η χώρα δεν δέχθηκε τόσο μεγάλης έκτασης εισβολή"

Τελικά μεγαλύτερη ελπίδα υπάρχει να κατανοήσουν τον θεσμό οι Αφρικανές μετανάστριες παρά το νεοελληνικό κράτος

Δελτίο Τύπου της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών
Εμείς οι γυναίκες που συμμετέχουμε στην Ένωση Αφρικανών Γυναικών, εκφράζουμε τη βαθύτατη ανησυχία μας, τη διαμαρτυρία μας και το θυμό μας για τις κάθε είδους επιχειρήσεις – εκκαθαρίσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στην παρούσα φάση στο κέντρο της Αθήνας και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Από τις χώρες που ξεκινήσαμε πολλές από εμάς, χρόνια πριν, για να πάρουμε το δρόμο της προσφυγιάς, ξέραμε για μια μακρινή χώρα, την Ελλάδα, που οι άνθρωποι τιμούσαν και σέβονταν τον «ξένο», ως πρόσωπο ιερό. Γίναμε κι εμείς αυτός ο «ξένος» και στα απογευματινά σχολειά μας, μετά τη δουλειά, μάθαμε ότι υπάρχει ένας παλιός θεός, να μας συνδράμει, στο δύσκολο αγώνα της επιβίωσης: ο «Ξένιος Δίας».
Σήμερα ακούμε ότι ο παλιός αυτός θεός άλλαξε γνώμη και δεν θέλει να μας προστατεύει πια.
Πάντα προσπαθούσαμε με τη δράση μας να χτίζουμε γέφυρες μεταξύ των μεταναστευτικών κοινοτήτων και της Ελληνικής κοινωνίας.
Να αναζητάμε αυτά που μας ενώνουν, περισσότερο από αυτά που μας χωρίζουν και να τα αναδεικνύουμε.
Να αγωνιζόμαστε μαζί με τους Έλληνες και τις Ελληνίδες ενάντια στη φτώχεια, τον παραλογισμό ως μια ενιαία και δυναμική κοινότητα που διεκδικεί το δίκιο της.
Σε πείσμα όσων κόβουν τις γέφυρες, εμείς θέλουμε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το αυτονόητο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου στην ασφάλεια, την αξιοπρέπεια και την ειρηνική συνύπαρξη.
Την κάθε «σκούπα» που προτάσσεται για τη δήθεν άνθρωπο – εκκαθάριση, εμείς οι γυναίκες της Αφρικής που ζούμε στην Ελλάδα, την θέλουμε να σκουπίζει τις ρητορικές μίσους, τα πογκρόμ, τη βία και τις φασιστικές αντιλήψεις.
Δεν θέλουμε να νικήσει ο ρατσισμός.
Δεν θέλουμε να εξαφανιστεί κάθε ελπίδα.
Δεν θέλουμε να ξαναρχίσουμε από το μηδέν έναν αγώνα που θα έπρεπε να έχει ήδη τελειώσει.

Όλα τα αποσπάσματα απο τις Ικέτιδες του Αισχύλου είναι σε μετάφραση του Μάρκου Αυγέρη

ΑΝΑΝΕΩΣΗ :
Μια ωραία αναδημοσίευση του άρθρου στο περιοδικό Φαινόμενα του Ελεύθερου τύπου

Μερικές επιπλέον απαραίτητες διευκρινήσεις : http://megaseniautos.blogspot.gr/2012/08/2.html

Διαβάστε επίσης
Η ΙΚΕΣΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ
Ξένιος Ζεύς: Η φιλοξενία στην Αρχαία Ελλάδα

Άνθρωποι και Τερμίτες

Ο τελευταίος  από τους νόμους που ανέφερα τις προάλλες στην βιβλιοκριτική για το MysteryTeachings from the Living Earth: An Introduction to Spiritual Ecology ήταν ο "νόμος της εξέλιξης" για τον οποίο μια ατάκα του συγγραφέα που επέλεξα ήταν η:

“Όλα τα όντα είναι εξίσου εξελιγμένα”

κάτι που υποθέτω δεν θα δέχονταν και τόσο ευχάριστα, οι σκληροπυρηνικοί δαρβινιστές καθώς υπάρχει η τάση να θεωρούμε τις πιο σύγχρονες μεταλλάξεις και είδη ώς πιο εξελιγμένα.

Ποιος θα αρνιόταν λόγου χάρη πως ο Hommo Sapiens είδος των τελευταίων 200χιλ χρόνων είναι ανώτερος εξελικτικά από τους τερμίτες, ένα είδος που υπάρχει στον πλανήτη από την Ιουράσια ή Κρηταγενή ή δεν ξέρω ποια άλλη περίοδο.

Φαίνεται όμως πως ούτε αυτοί ούτε ο Greer έχουν δίκιο γιατί τελικά αποδεικνύεται αντιθέτως πως δεν υπάρχει ούτε στην εξέλιξη, τουλάχιστον σε αξιολογικό επίπεδο, αυτή η γνωστή γραμμικότητα.

Σε αυτό το συμπέρασμα κατέληξα διαβάζοντας μια σημερινή είδηση (είπαμε διαβάζω όλα τα άσχετα) που αναφέρει πως οι γερασμένοι τερμίτες όταν δεν έχουν πια την δύναμη, τις αντοχές και τις ικανότητες για άλλη προσφορά στο τερμιτοσύνολο πολύ συχνά γίνονται καμικάζι και αυτοκτονούν παίρνοντας μαζί τους, τους εχθρούς της αποικίας, η αλήθεια είναι με πολύ εντυπωσιακό τρόπο.

Από την άλλη οι σημερινοί γερασμένοι άνθρωποι εκτός του ότι συνήθως με τις βλακώδης επιλογές τους γενοκτονούν τους νεώτερους κάτι που εξ' ορισμού αντιβαίνει σε εξελικτικές αρχές τύπου εγωιστικό γονίδιο του Ντόκινς, είναι εντελώς παρτάκιδες χωρίς ίχνος αλτρουισμού όπως οι τερμίτες, και όχι μόνο δεν επιτίθενται στον εχθρό αλλά προβαίνουν σε δολοφονικές έναντι των επομένων γενεών ενέργειες αρκεί να μην χάσουν την σύνταξη ή τις καταθέσεις τους όπως φάνηκε ξεκάθαρα στις τελευταίες εκλογές.

Καταλήγουμε λοιπόν πως στο θέμα της εξέλιξης μάλλον ισχύει το παραδοσιακό δόγμα του όσο παλαιότερα τόσο καλύτερα, καθώς και οι τερμίτες είναι παλαιότερο είδος απο εμάς αλλά και οι παλαιότεροι άνθρωποι κατά καιρούς επιδείκνυαν όχι μόνο αλτρουισμό αλλά και καλύτερες επιδόσεις σε θέματα που  άπτονται της εξέλιξης των ειδών απο τους σημερινούς.

Το τελικό μου συμπέρασμα είναι πως μάλλον αυτός που είχε δίκιο ήταν ο Ησίοδος

χρύσεον µὲν πρώτιστα γένος µερόπων 

ἀνθρώπων αθάνατοι ποίησαν Ὀλύµπια 

δώµατ' ἔχοντες.

οἳ µὲν ἐπὶ Κρόνου ἦσαν, ὅτ' οὐρανῷ 

ἐµβασίλευεν :

ὥστε θεοὶ δ' ἔζωον ἀκηδέα θυµὸν ἔχοντες 

νόσφιν ἄτερ τε πόνων καὶ ὀιζύος:

οὐδέ τι δειλὸν γῆρας ἐπῆν, αἰεὶ δὲ 

πόδας καὶ χεῖρας ὁµοῖοι  τέρποντ' ἐν 

θαλίῃσι κακῶν ἔκτοσθεν ἁπάντων :

θνῇσκον δ' ὥσθ' ὕπνῳ δε μ' µένοι:

ἐσθλὰ δὲ πάντα τοῖσιν ἔην:

καρπὸν δ' ἔφερε ζείδωρος ἄρουρα 

αὐτο  µ'άτη πολλόν τε καὶ ἄφθονον:

οἳ δ' ἐθελ' µοὶ ἥσυχοι ἔργ' ἐν µοντο 

σὺν ἐσθλοῖσιν πολέεσσιν φνειοὶ 

µήλοισι, φίλοι µακάρεσσι θεοῖσιν 

.....
κτλ

με έμφαση στο ουδέ τι δειλόν γήρας.

Βήματα στην άμμο του χρόνου

Σαν στάθηκα και γύρισα να βρώ τα βήματα μου

στον ήλιο τ' απομεσήμερου που άρχιζε να φθίνει

βαθιά νόμιζα θα’ τανε μες της ζωής την άμμο

μα μόλις που ξεχώρισα κάποια, τα τελευταία!

σαν την ζωή που πέρασε και τώρα μοιάζει λίγη

η θάλασσα τα έσβηνε, η λήθη γύρω απ' την μνήμη.

O J.M Greer για μια οικολογική πνευματικότητα

Δεν θυμάμαι αν το έχω αναφέρει ξανά αλλά ένα απο τα φαινόμενα που πραγματικά με εξοργίζει είναι ο mainstream μυστικισμός, ή εσωτερισμός ή όπως αλλιώς θέλετε ονομάστε το φαινόμενο, των τελευταίων 50 ετών. Φυσικά και υπάρχουν εξαιρέσεις, φυσικά και υπάρχουν και μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο διαμάντια αλλά σε γενικές γραμμές και γι’ αυτό χρησιμοποιώ και το όρο mainstream, οι ιδέες, τα βιβλία, οι “δάσκαλοι” και οι πρακτικές που περνάνε αυτό το διάστημα στο πλατύ κοινό για κατανάλωση είναι όχι μόνο για τα μπάζα, όχι μόνο δεν έχουν σχέση με βασικές αρχές και πρακτικές των αντίστοιχων παραδοσιακών κλάδων ή σχολών αλλά συνήθως πρεσβεύουν και τα εντελώς αντίθετα καταστρέφοντας πολλούς ανθρώπους που είχαν την τάση και όλη την καλή θέληση να ασχοληθούν με την μεταφυσική.

Τρανταχτά παραδείγματα είναι η ευκολία, η ταχύτητα το θεαματικό ή υπερανθρώπινο η έλλειψη ορίων και ο ατομικιστικός υποκειμενισμός που όλα μαζί ή σε συνδιασμούς διαπνέουν τα περισσότερα τέτοια σύγχρονα έργα, σε προφανή αντίθεση με βασικές αρχές όλων των κλασσικών μυστικιστικών σχολών, και παραδόσεων συμπεριλαμβανομένων και των εσωτερικών αρχών που διέπουν τις περισσότερες φυσικές θρησκείες οι οποίες στους δύσκολους καιρούς σε μεγάλο βαθμό τροφοδότησαν με τις σχετικές ιδέες και αρχές τις μυστικιστικές σχολές και την σκέψη αυτών που ασχολήθηκαν με την μεταφυσική ή τον εσωτερισμό ή όπως αλλιώς θέλετε ονομάστε το φαινόμενο.

Ζώντας στον αστερισμό της ευκολίας και της κατανάλωσης τα σχετικά έργα που φτάνουν στο πλατύ κοινό διέπονται ακριβώς από αυτό το πνεύμα των καιρών και με λίγη σάλτσα από πραγματικό μυστικισμό πακετάρουν με μαρκετίστικους τρόπους , διαστρεβλωμένες ιδέες και πρακτικές πουλώντας φύκια για μεταξωτές κορδέλες σε όποιον ανυποψίαστο, απαίδευτο πέσει στα αρπακτικά τους νύχια - καθώς τα χρήματα που αλλάζουν χέρια στην όλη διαδικασία είναι συνήθως και αρκετά -. Για να καταλάβετε καλύτερα τι εννοώ να αναφέρω ως πιο πρόσφατα τέτοια προϊόντα τα βιβλία, μεθόδους και δασκάλους που λίγο πολύ υποστηρίζουν πως το σύμπαν υπακούει την θέληση μας - του καθενός προσωπικά - και πως ο νούς μας είναι αυτός που καθορίζει την πραγματικότητα οπότε δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα παραπάνω απο το να οραματιστούμε τι θέλουμε, να συντονίσουμε τον κόσμο με το μυαλό μας και το σύμπαν θα συνωμοτήσει ώστε να εκπληρώσει τις επιθυμίες μας. Λες και το σύμπαν είναι το προσωπικό λυχνάρι του αλαντίν για τον κάθε κακομαθημένο με ψυχολογικά προβλήματα σύγχρονο άνθρωπο που συνήθως θα ζητάει χρήματα, σεξ ή εξουσία πάνω στους άλλους.

Δεν θα επεκταθώ καθώς οι παρόμοιες περιπτώσεις από τον Καστανέντα διαμέσου ουράνιων προφητειών μέχρι και τις συνωμοσίες του σύμπαντος είναι πολλές αλλά ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Έχοντας προσωπικά αυτή την στάση απέναντι στο φαινόμενο χάρηκα αρκετά όταν διάβασα το νέο βιβλιαράκι του J.M.Greer του οποίο το έργο έχω διαφημίσει και στο παρελθόν και ο οποίος είναι ένας συγγραφέας ας πούμε εκλαικευμένης μεταφυσικής τον οποίο συμπαθώ πολύ καθώς έχει το προνόμιο να λέει με πολύ απλά λόγια βασικές αλήθειες και ταυτόχρονα να θέτει κάποια πράγματα υπό το σωστό πρίσμα εξέτασης (η απλά με βρίσκει σύμφωνο καθώς είναι και αυτός πολυθειστής). Χάρηκα λοιπόν, και εδώ θα γυρίσουμε στην βιβλιοπαρουσίαση που ήθελα να κάνω ξεκινώντας να γράφω, διαβάζοντας το πολύ σύντομο Mystery Teachings from the Living Earth: An Introduction to Spiritual Ecology γιατί βασικά ο Greer καταπιάνεται με ττο να αντικρούσει αυτό το zeitgeist που επικρατεί σήμερα σε σχέση με τον μυστικισμό, τις μυστικές σχολές και το τι αυτές πρεσβεύουν ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζει με μια δική του μέθοδο βασικές αρχές που διέπουν αν όχι όλες τις περισσότερες παραδοσιακές τέτοιες σχολές σκέψης (ή και θρησκείες όπως ανέφερα παραπάνω).



Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη. Στο πρώτο ο συγγραφέας με σαφέστατη επιρροή από το Κυμβάλιο προχωράει σε μια δική του παρουσίαση των 7 βασικών αρχών των “μυστικών διδασκαλιών”. Η πρωτοτυπία του βρίσκεται και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο στο ότι επανατοποθετεί ή αν θέλετε επαναφέρει αυτές τις 7 αρχές στην πηγή δηλαδή στην φύση, εξ’ ού και ο υπότιτλος του έργου “spiritual ecology”, και τις παρουσιάζει με πολύ κατανοητό τρόπο και με ορολογία και παραδείγματα απο την επιστήμη της οικολογίας η οποία ο συγγραφέας ορθώς θεωρεί πως είναι ο σύγχρονος τρόπος σκέψης που μπορεί να μας οδηγήσει στην κατανόηση βαθύτερων εννοιών όπως στο παρελθόν ήταν για την εποχή της η ψυχολογία κτλ.

Έτσι για τον Greer οί 7 βασικές αρχές ή νόμοι είναι οι παρακάτω τους οποίους αναλύει στο πρώτο μέρος του βιβλίου δίνοντας για τον καθένα το φυσικό παράδειγμα, μετά κάποια στην ανθρώπινη καθημερινότητα ενώ ταυτόχρονα κριτικάρει τις mainstream απόψεις που ανέφερα στην αρχή και τελειώνει με μια μικρή άσκηση διαλογισμού πάνω στον νόμο. Διαλέγω λοιπόν κάποια μικρά αποσπάσματα να μεταφράσω για τον καθένα ώστε να γίνει κατανοητό τι εννοεί ο συγγραφέας

Ο Νόμος της ολότητας (the law of wholeness

“Οτιδήποτε υπάρχει είναι μέρος ενός ολόκληρου συστήματος και η ύπαρξη του βασίζεται στην υγεία του όλου. Ευδοκιμεί μόνο εάν το σύνολο ευδοκιμεί και δεν μπορεί να βλάψει το σύνολο χωρίς να βλάψει τον εαυτό του.”

Ο Νόμος της ροής (the law of flow)

“Η συσσώρευση είναι αύξηση χωρίς ροή και όταν αυτή εμφανίζεται σε ένα φυσικό σύστημα δείχνει πως οι ροές αυτού του συστήματος έχουν αρχίσει να μην λειτουργούν”

“Οτιδήποτε υπάρχει δημιουργείται και συντηρείται από ροές ύλης, ενέργειας και πληροφορίας που προέρχονται απο το όλον σύστημα στο οποίο ανήκει και επιστρέφουν σε αυτό. Η συμμετοχή σε αυτές τις ροές χωρίς να τις επηρεάζουμε φέρνει υγεία και ολοκλήρωση, ενώ το μπλοκάρισμα τους σε μια προσπάθεια να μετατραπούν οι ροές σε συσσώρευση φέρνει δυστυχία και δυσλειτουργία στο όλο σύστημα και σε όλα μέρη του.”

“Αυτό που δέχομαι απο το σύμπαν μετριέται σε σχέση με αυτο που δίνω σε αυτό” 

Ο Νόμος της ισορροπίας (the law of balance)

“Η Ισορροπία δεν είναι ακινησία, αλλά ένας χορός συνεχών προσαρμογών γύρω απο ένα κοινό κέντρο”.

“Είναι βασικό να θυμόμαστε πως πολλές απο τις πιο σημαντικές εξισορροπητικές διαδικασίες στον κόσμο κινούνται πολύ πιο αργά απο τον ρυθμό που έχουν συνηθίσει οι άνθρωποι να αντιλαμβάνονται Έτσι συχνά οι άνθρωποι πιστεύουν πως μια κίνηση προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση είναι ένα μόνιμο γεγονός ενώ δεν είναι παρά μια αργή τοξωτή κίνηση μιας εξισορροπητικής διαδικασίας η οποία θα αναστρέψει τον εαυτό της (η κίνηση) όταν έρθει ο καιρός”

“Ότι υπάρχει, μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει μόνο όταν είναι σε ισορροπία με τον εαυτό του, με τα άλλα πράγματα, και με το όλον σύστημα του οποίου είναι μέρος. Αυτή η ισορροπία δεν βρίσκεται πηγαίνοντας στα άκρα ούτε στην ακινησία ενός στατικού σημείου. Δημιουργείται με αυτοδιορθωτικές κινήσεις σε οποιαδήποτε πλευρά ενός κέντρου,”

 Ο Νόμος των ορίων (the law of limits)

“Η ομορφιά γεννιέται όταν μια ροή ενέργειας συναντά σταθερά όρια. Όσο πιο τέλεια είναι η αποδοχή εκ μέρους της αυτών των ορίων τόσο μεγαλύτερη και η ομορφιά”

“Η δύναμη γεννιεται όταν μια ροή ενέργειας συναντά σταθερά όρια. Όσο πιο στενό είναι το πέρασμα για απόδραση που αφήνουν αυτά τα όρια τόσο μεγαλύτερη θα γίνει και η δύναμη”

“Οτιδήποτε υπάρχει είναι υπόλογο σε όρια τα οποία υψώνονται απο την ίδια του την φύση, από την φύση του όλου συστήματος στο οποίο είναι μέρος και απο την φύση της ίδιας της ύπαρξης καθεαυτής. Αυτά τα όρια είναι τόσο αναγκαία όσο είναι και αναπόδραστα και παρέχουν το θεμέλιο για όλη την ομορφιά και δύναμη που κάθε ξεχωριστό όν μπορεί να εκδηλώσει”

“Τίποτα δεν μπορεί να εκδηλωθεί παρά όταν γίνεται πεπερασμένο, άρα δεχόμενο όρια.”

Ο Νόμος του αιτίου και του αποτελέσματος (the law of cause and effect)

“Οτιδήποτε υπάρχει είναι το αποτέλεσμα αιτίων μέσα στο όλο σύστημα του οποίου το κάθε πράγμα είναι μέρος και το κάθετι με την σειρά του γίνεται το αίτιο αποτελεσμάτων αλλού μέσα στο όλο σύστημα. Σε αυτή την λειτουργία των αιτίων και αποτελεσμάτων, πρέπει πάντα να υπάρχει μια ομοιότητα είδους μεταξύ ενός αποτελέσματος και τουλάχιστον ενός απο τα αίτια του όπως ακριβώς πρέπει να υπάρχει μια ομοιότητα τάξης-μεγέθους μεταξύ ενός αποτελέσματος και του συνόλου των αιτίων που το δημιούργησαν.”

Ο Νόμος των πεδίων/επιπέδων (the law of Planes)

“Η διαφοροποίηση μεταξύ του ενός πεδίου απο το άλλο δεν εμποδίζει πράγματα απο διαφορετικά επίπεδα να υπάρχουν στον ίδιο τόπο και χρόνο και να αλληλοεπηρεάζονται.”

“Κάθε τι που υπάρχει, υπάρχει και λειτουργεί σε κάποιο απο τα πολλά επίπεδα της ύπαρξης ή αποτελείται από πράγματα που ανήκουν σε περισσότερα του ενός πεδίου και λειτουργούν όλα μαζί σαν ένα πλήρες σύστημα. Αυτά τα πεδία είναι ξεχωριστά, όχι συνεχή, και το πέρασμα των επηροών από το ένα στο άλλο μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο υπο προυποθέσεις που ορίζονται απο την σχέση των πεδίων που συμμετέχουν.”

Ο Νόμος της εξέλιξης (the law of evolution)

“Όλα τα όντα είναι εξίσου εξελιγμένα”

“Ο πραγματικός σκοπός της εξέλιξης είναι η αύξηση της ποικιλότητας, και όχι η πρόοδος πάνω σε μια προκαθορισμένη σχεδιαστική γραμμή.”

“Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι πως η εξέλιξη δεν είναι ένα εισητήριο για ένα τέλος πέρα απο όρια και νόμους, αλλά όπως κάθε διαδικασία της δημιουργίας ξεπερνά κάποια όρια αποδεχόμενη άλλα, κερδίζει κάποιους στόχους, παρατώντας άλλες προοπτικές, επιτυγχάνει την ομορφιά και την δύναμη μέσα απο μια αρμονική σχέση με τα εξωτερικά και εσωτερικά της όρια και ανταποκρίνεται στις συνθήκες που τίθενται από το όλο σύστημα στο οποίο λαμβάνει χώρα.”

“Δεν είναι δυνατόν για το άτομο να ξεπεράσει τα όρια της κοινής ανθρώπινης ύπαρξης σε μια ζωή ούτε μπορούμε να περιμένουμε ένα ξαφνικό εξελικτικό άλμα σε κάποιο άμεσο χρόνο που θα λύσει όλα τα προβλήματα της ανθρωπότητας.”

Στο δεύτερο μισό του βιβλίο ο συγγραφέας προχωράει στην κριτική βασικών παρερμηνειών που βρίσκονται στην mainstream εσωτερική λογοτεχνία, βάση των αρχών που έχει θέσει στο πρώτο μέρος όπου εξετάζει τομείς όπως η μαγεία, η μύηση και οι μυητικές παραδόσεις και τελικά πια πρέπει να είναι η στάση και οι προσδοκίες καθώς και τα σημεία που πρέπει να προσεχθούν απο τους ανθρώπους που θέλουν να έρθουν σε επαφή με αυτες - τις μυητικές παραδόσεις-.

Όπως ανέφερα στην αρχή ένα πολύ χρήσιμο, απλό βιβλιαράκι για κάποιον που εισέρχεται τώρα σε αυτόν τον κόσμο των εσωτερικών παραδόσεων καθώς και μια πολύ ουσιαστική κριτική στις παρερμηνείες και διαστρεβλώσεις των ουσιαστικών μηνυμάτων που παρατηρείται σε πληθώρα έργων με ευρεία κυκλοφορία.

ΥΓ: Επίσης μόλις πληροφορήθηκα απο εδώ πως κυκλοφορεί εδώ και κάποια χρόνια στα Ελληνικά η αντίστοιχη ποιοτική απάντηση στις βλακονουβέλες με επίφαση μυστικισμού του τύπου κώδικας DaVinci.

Εκεί που τα ύδατα του κόσμου όλου δεν φτάνουν

Φαντάζομαι πως ανεξαρτήτως σε πιο πόλο μπορεί να κινούνται οι απόψεις κάποιου για το σοβαρότατο θέμα της μετανάστευσης, η σημερινή είδηση για τον θάνατο από δίψα 50 ανθρώπων στην προσπάθεια τους να φτάσουν τις ακτές της Ιταλίας και την πιθανότητα ενός καλύτερου μέλλοντος δεν αφήνει κανέναν αδιάφορο.

Διαβάζοντας το πρωί την είδηση, στο μυαλό μου έρχονταν μόνο οι αθάνατοι στίχοι των ποιητών καθώς τίποτα άλλο δεν μπορεί να προσεγγίσει εκφραστικά ένα τέτοιο γεγονός

Ανάθεμα στην άμυαλη ψυχή που κίνησε στον κόσμο, μ΄ αθάνατο νερό να ξεδιψάσει και πέθανε απ΄ τη δίψα
Καζαντζάκης Οδύσσεια

                         

Κι όπως κοιτάζουν τη στεριά με πόθο και λαχτάρα

στο πέλαγο όσοι κολυμπούν που το γερό καράβι τους 
σπάσει μεσοπέλαγα ο Σείστης Ποσειδώνας 
χτυπώντας με τον άνεμο και τ’ αφρισμένο κύμα, 
και λίγοι απ’ τ’ άγριο πέλαγο γλιτώνουν κολυμπώντας 
κι απ’ το κορμί τους χύνεται της θάλασσας η άρμη 
και με χαρά πατούν στεριά σαν ξέφυγαν το χάρο, 

έτσι κι εκείνη χαίρονταν τον άντρα της να βλέπει 
κι ούτ’ έβγαζε τ’ αφράτα της τα χέρια απ’ το λαιμό του.

Ομηρος, Οδύσσεια