Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Πεντάλεπτη ψυχοθεραπεία




Έχω δύο μέρες να με τριγυρνά ίωση ή απλά είμαι κακόκεφος. Βασικά δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου και έχω και αρκετή πίεση στην δουλειά, γενικά δεν την παλεύω. Επειδή μάλιστα έχει απεργίες και το μετρό γυρνώ από την εργασία σπίτι με τα πόδια. Το δρομολόγιο με φέρνει έξω από το ναό του Ολυμπίου Διός και σήμερα αποφάσισα να σταθώ λίγο. Όσοι έχουν περάσει από εκεί, θα ξέρουν πως εκτός από την πλευρά μπροστά στην Συγγρού εκεί που στέκει η πύλη του Αδριανού, η οπτική πρόσβαση είναι δύσκολη από τα δέντρα και την θαμνώδη βλάστηση. Καθώς όμως η πλευρά που κοιτά προς τον εθνικό κήπο είναι πιο ήσυχη, προσφέρεται περισσότερο για χάζι. Έτσι περνώντας από εκεί σήμερα, με τον ουρανό να ροδίζει πίσω από τις "κολώνες" που στέκουν έρημες ασυναίσθητα έφερα τα δάχτυλα μου στα χείλη και  χώθηκα ανάμεσα στα φυτά για να κοιτάξω ανάμεσα από τα κάγκελα.

Έχει ένα απίστευτο μεγαλείο το μέρος, εμφανές ακόμα και σε αυτή την κατάσταση ακόμη και όταν το προσεγγίζεις πίσω από κάγκελα. Ένα μεγαλείο που δεν σε συνθλίβει και δεν σε φέρνει αντιμέτωπο με βλοσυρές σκεπτομορφές που θέλουν να σε κρίνουν για φανταστικά αμαρτήματα, αλλά αντιθέτως ένα μεγαλείο απελευθερωτικό. Καθώς ο Αττικός ουρανός προβάλει στα κενά πίσω και πάνω από τους λιγοστούς κίονες, το μέρος σε γυμνώνει, σε εξυψώνει και σε φέρνει αντίκρυ στην απλή αλήθεια του φυσικού εαυτού σου. Ακόμα και πίσω από τα κάγκελα οι κόρνες των αυτοκινήτων για λίγο χάνονται, το ίδιο και η ασχήμια της σύγχρονης πόλης που κυριαρχεί δέκα μέτρα πιο κει και μένεις μόνο με το τραγούδι των κοτσυφιών που μετακόμισαν από την περιφέρεια στο κέντρο και τα κρωξίματα των όμορφων μικρών ringneck παπαγάλων που κάπως κατάφεραν και ζουν ελεύθεροι στον αρχαιολογικό χώρο και στον Εθνικό κήπο, κόβοντας κάθετα βόλτα τον δρόμο με τις μακριές πράσινες ουρές τους. Και με την γύμνια των κιόνων.



Στα πέντε δέκα λεπτά που στέκομαι εκεί στα κάγκελα ανάμεσα στους θάμνους, έχω ξεχάσει πως είμαι χάλια, έχουν φύγει τα βάρη, τα άγχη και οι σκοτούρες της δουλειάς, δεν σκέφτομαι βλακείες, δεν ακούω αυτοκίνητα παρά πουλιά και προσπαθώ να σχηματίσω στο μυαλό μου μια εικόνα άλλης εποχής. Προσπαθώ να συλλάβω δηλαδή πως θα ήταν το μέρος όταν έστεκε ο ναός, όταν δίπλα στην περιοχή υπήρχαν και τα υπόλοιπα ιερά, όταν κυλούσε ο Ιλισός.

Όταν αυτή η πόλη δεν σε σκότωνε, αλλά ήταν μια Πόλη για την οποία θα έδινες την ζωή σου ευχαρίστως.
Χαίρε θεά και σώζε αυτή την πόλη...
μπας και σωθούμε και εμείς.

7 σχόλια:

Το παιδί της Πλατείας είπε...

χαίρε Χρίστο εύχομαι το έτος 2013 να σου φέρει γαλήνη και ηρεμία και συμπαντική αρμονία απο τον Δία και την θέα Αθήνα την προστάτη των αδικημένων και των φτωχών(οποιος ξέρει παλιούς αρχαίους μύθους με πίανει τι θέλω να πω)
Αν και δεν ειμαι παγανιστής αλλά ορθόδοξος ρέπω μια αγάπη και σεβασμό στην πατρώα Ελληνική Θρησκεία κάτι που δυστυχώς αρκετοι ρασσόφοροι δεν το κάνουν γιατί δεν έχουν και δεν ειχαν και δεν θα έχουν φώς μέσα στην ψυχή τους(υπάρχουν και εξαιρέσεις φυσικά)


Οσον αφορά το μέρος τι να πώ δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια αν περπατήσεις μια μέρα στο κέντρο και κοντά σε μέρη έντονη ενέργεια όπως οι στήλες του Ολύμπιου διός, το θησείο, τον Φιλοπάππου, τον Λυκαββήτο θα νιώσει αλλιώς διότι αυτή η πόλη φίλε Χρήστο έχει τα μέρη της που σε αποσυμπιέζουν και αυτό ειναι το μυστικό της!!!

Christos Panopoulos είπε...

Χαίρε και καλή χρονιά και σε εσένα. Και εγώ ορθόδοξος είμαι αλλά παγανιστής :-)
Α και Χρήστο με Η δες εδώ μπορεί να σου αρέσει (http://megaseniautos.blogspot.gr/2012/02/blog-post_07.html).

Τι να λέμε φίλε, τόσα απίστευτα μέρη έχουμε και καταφέραμε και ζούμε μες την καφρίλα...

ΚΕΡΑΟΝΑΣ είπε...

"Και εγώ ορθόδοξος είμαι αλλά παγανιστής"
XAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXAXA!!!!!!!!!!

Το παιδί της Πλατείας είπε...

το γέλιο του ΚΕΡΑΟΝΑΣ αποδεικνυέι οτι η ηλιθιότητα έχει γινει άρετη μικρό νοών ανθρώπων που δεν σέβονται την διαφορετικότητα του άλλου

Christos Panopoulos είπε...

Μην το παίρνεις στραβά ο Κεράων γέλασε με το "αδόκιμο" αυτοσαρκαστικό χιούμορ που έκανα. Βλέπεις έχουμε και εμείς στον χώρο μας "τις ορθοδοξίες" μας (http://megaseniautos.blogspot.gr/2013/01/blog-post_8.html), οπότε η φράση μου από την μία ήταν αστεϊσμός προς εσένα - ώς παραδοσιακός πολυθεϊστής που είμαι = ορθόδοξος σε σχέση πχ με neopagans, και από την άλλη κατανοητή και με δευτέρου επιπέδου χιούμορ όπως σου εξήγησα από τον Κεράονα που με γνωρίζει και είμαστε φίλοι.
Το γέλιο δηλαδή δεν είχε σχέση με σένα. Και προφανώς και εγώ δεν σε χλεύαzα λέγοντας πως είμαι ορθόδοξος. Ελπίζω να το ξεκαθάρισα.

Το παιδί της Πλατείας είπε...

οκ νόμιζα πως ηταν είρωνας...έγινε παιδιά συγγνώμη για τις τυχόν υβρείς που εξαπέλυσα

Christos Panopoulos είπε...

Ε σιγά δεν έγινε και τίποτα, φαντάσου παλαιότερα σφάζονταν κόσμος για μια "ορθοδοξία", εμείς απλά παρεξηγηθήκαμε.